Nowo narodzone szczęście „Proszę pana, przestań pan za mną chodzić krok w krok! Mówiłam już, że nos…

Proszę pana, proszę przestać mnie śledzić! Mówiłam już, że jestem w żałobie po mężu. Niech pan da mi spokój! Zaczynam się pana bać! mój głos drży coraz bardziej.

Pamiętam, pamiętam… Ale mam wrażenie, że ta żałoba dotyczy nie tylko pana męża, ale też pani samej. Przepraszam… nie ustępował mój… adorator.

Właśnie odpoczywam w sanatorium. Potrzebuję ciszy, śpiewu leśnych ptaków, a nie nagabywania przez natrętnych facetów. Mój mąż, Olek, zmarł niedawno nagle. Musiałam dojść do siebie i spróbować pogodzić się z nieodwracalną stratą.

Z Olem zaczęliśmy remont mieszkania, odkładaliśmy każdy grosz, nie żałowaliśmy sobie niczego i nagle wszystko stanęło na głowie. Olek źle się poczuł, pogotowie było bezradne. Drugi zawał tym razem śmiertelny. Po pogrzebie zostałam sama bez najdroższej osoby, bez remontu. Tylko z dwoma synami, nastolatkami na karku. Byłam na dnie. Jak się pozbierać po tym wszystkim?

W pracy dali mi skierowanie do sanatorium. Sprzeciwiałam się. Nawet wychodzić z domu nie chciałam. Koleżanki wywarły jednak presję:

Nie pierwsza i nie ostatnia wdowa. Masz dzieci, żyć trzeba! Jedź, Martyno, przewietrz się. Uporządkuj myśli.

Pojechałam, choć serce ciążyło mi ołowiem.

Minęło czterdzieści dni od śmierci męża. Ból w sercu nie ustępował. W pokoju zamieszkałam z Wiktorią, bardzo wesołą dziewczyną. Emanowała radością i pozytywną energią aż mnie to drażniło. Nie chciałam dzielić się swoim smutkiem, ani tym bardziej obarczać nim młodej dziewczyny. Kręcił się przy niej animator, typowy sanatoryjny kawaler. Wiedziałam swoje: w takich miejscach panowie z reguły szukają przygody, zazwyczaj są rozwiedzeni albo owdowiali. Przestrzegałam Wiktorię przed nim pewnie żonaty po raz drugi, może nawet trzeci.

Wiktoria tylko się śmiała:

Oj, Martyno, nie martw się o mnie! Nie takie rzeczy widziałam…

Wieczorami znikała na randkach, a ja cały tydzień nie opuszczałam pokoju. Czytałam książkę bez zrozumienia, wpatrywałam się w telewizor, nie widząc obrazu.

Pewnego poranka wstałam w lepszym nastroju. Za oknem cudo słońce, las, śpiew ptaków. Myślę sobie: pójdę na spacer, posłucham dzięciołów, pooddycham powietrzem. I wtedy spotkałam… niegościa.

Zauważyłam go już wcześniej w stołówce. Strasznie mi się nie spodobał niski, z natarczywym spojrzeniem. Był głowę niższy ode mnie, do tego łysiejący. Dobrze ubrany, czysty, ładnie ogolony. Codziennie wieczorem ukłon w moją stronę, a ja tylko uprzejma skinięcie głową. Tylko dla świętego spokoju.

Aż pewnego dnia przysiadł się do mojego stolika.

Nudzi się pani? spytał miękkim głosem.

Nie odpowiedziałam szorstko.

Nie oszukuj mnie pani. Smutek ma pani wypisany na twarzy. Może mogę jakoś pomóc? nie rezygnował.

Trafił pan to smutek za zmarłym mężem. Jeszcze jakieś pytania? wyraźnie dałam mu do zrozumienia, że nie mam ochoty na rozmowę.

Przepraszam, nie wiedziałem. Wyrazy współczucia. Ale chciałem się przedstawić. Waldek.

Widać było, że boi się, że ucieknę.

Martyna odparłam niechętnie i jak najszybciej odeszłam.

Ale od tej pory Waldek każdorazowo dołączał do mnie przy kolacji i wręczał bukiecik dzwonków rosły tu wszędzie, ale gest był miły. Nie zamierzałam jednak nawiązywać relacji. Po co mi to…

Waldek nie ustępował. Przychodził na moje wieczorne spacery, starałam się więc nosić buty na płaskiej podeszwie żeby nie było różnicy wzrostu. Jemu chyba nie przeszkadzał własny niski wzrost ani błyszcząca łysina. Już po głosie można było stwierdzić, że wiedział, jak oczarować kobietę. Nigdy nie słyszałam tak zmysłowego, męskiego głosu. Chyba powoli wpadałam w jego sidła.

Chodziliśmy razem na tańce, wyprawialiśmy się do miasta po owoce… Próbował zaprosić mnie do siebie do pokoju, ale byłam nieugięta.

W końcu Waldek przypomniał mi:

Martynko, jutro wyjeżdżasz. Może wpadniesz dziś do mnie na herbatę?

Zastanowię się odpowiedziałam wymijająco.

Nadszedł ostatni wieczór. Postanowiłam nie robić Waldkowi przykrości i przyszłam do niego, wiedząc, jak to się skończy…

Stolik nakryty elegancko, smakołyki jak z najlepszej restauracji. Pewnie wyniósł sztućce ze stołówki, pomyślałam z rozbawieniem. Waldek lampka szampana pod ręką.

Zaczynamy, Martynko? Nie wiem, jak się z tobą jutro rozstać. Zostaw mi adres. Na pewno odwiedzę mówił smutno.

Zapomnisz jutro, jak każdy facet. No to za co pijemy, Waldku?

Za miłość, Martyna, za miłość! Waldek uniósł kieliszek.

Rano obudziliśmy się przytuleni. Boże, czemu zwlekałam tyle czasu? Czemu od razu nie przyszłam, tyleśmy stracili! W jednej chwili stałam się dziewczyną zakochaną po uszy. A dziś trzeba pakować walizki i wracać…

Pożegnałam się z Wiktorią, która siedziała na łóżku i płakała.

Co się stało, Wiki? pytam.

Jestem w ciąży, Martyna… Nie wiem, z kim łkała dziewczyna.

Ten twój animator nabroił? próbuję się dowiedzieć, kto ojcem.

Nie wiem. Poznałam też innego… Z sąsiedniego ośrodka, żonaty mówi, rozterkana ptaszyna.

Oj, Wiki. Dzwoń do rodziców, niech przyjadą i pomogą ci to wszystko ogarnąć. Jak mogli puścić cię samą? A na razie chodźmy do dyrektora sanatorium, może się coś wyjaśni mówię.

Wiki zapłakana wybiegła z pokoju. No cóż, dziewczyno, młodość często bywa lekkomyślna…

Zbierałam się do powrotu. Nie chciałam wyjeżdżać. Przez te trzy tygodnie wszystko tu stało mi się bliskie. Zwłaszcza Waldek…

Podjechał autobus. Waldek przyszedł mnie odprowadzić z bukietem dzwonków. Rozpłakałam się, mocno go przytuliłam. Koniec tej krótkiej historii. Serce ścisnęło się boleśnie gdyby mnie zawołał, rzuciłabym wszystko…

Mieszkaliśmy z Waldkiem w innych miastach, można było kontaktować się tylko listownie. Po pewnym czasie otrzymałam… list od jego żony. Napisała, że wszystko wie i żebym nie liczyła na happy end, bo ona ma trzydzieści lat, a ja czterdzieści. Nie odpowiedziałam. Po co?

Po pół roku nagle pojawił się u mnie Waldek. Chłopcy moi synowie byli zaskoczeni, ale nic nie powiedzieli.

Waldek? Przejazdem czy jak? (Chciałam usłyszeć: Zostaję na zawsze).

Albo jak… Przygarniesz mnie, Martynko? zapytał niepewnie.

Chłopcy wyszli do siebie, żeby dać nam swobodę.

Wchodź. O co chodzi? List od żony przywiozłeś? próbuję żartować.

Przepraszam, Martynko. Pisałem do ciebie, a żona znalazła list… Wyprowadziłem się, rozwiedliśmy się tłumaczył.

Waldku, nie wiedziałam, że masz żonę… Gdybym wiedziała, nic by się nie wydarzyło. Co dalej?

Może się pobierzemy, Martyna zaproponował Waldek.

Nie wiem. Mam dwóch synów. Jak to przyjmą? Nie mogę pochopnie decydować wahałam się, ale jednocześnie cieszyłam się w duchu.

Dzieci to skarb. Mam dziesięcioletnią córkę zaskoczył mnie Waldek.

Masz córkę? Zostawiłeś ją? spytałam niepewnie.

No coś ty, Martynka. Wezmę Alę do siebie. Jej mama pije, damy radę jako rodzina orzekł Waldek.

Spokojnie, Waldku, nie znam jeszcze twojej córki, a ty już robisz mnie jej matką… Daj mi czas. Pomówię z synami. Idź, zrobię ci coś do zjedzenia, panie młody uśmiechnęłam się.

Rodzina jednak nie była sielanką. Były awantury, ciche dni, nawet rozstania. Każdy miał inny charakter, nie każdy potrafił odejść od własnego zdania.

Czas pędził szybko.

Mój starszy syn Andrzej i Ala córka Waldka, pobrali się i nagle zaczęli oskarżać nas o wszystko: przypomnieli sobie dziecięce żale, mieli do nas pretensje, że rozbiliśmy poprzednie rodziny. Tłumaczyli, że Waldek nie powinien zostawiać żony, a ja, wdowa, nie powinnam wychodzić za mąż. Oboje wynajęli mieszkanie i się wyprowadzili.

Ja i Waldek tylko wzruszaliśmy ramionami i… nadal kochaliśmy się szczerze.

Minął rok.

Dzieci nie wracały, lecz Ala zadzwoniła do Waldka na jego urodziny.

Po trzech latach zaprosili nas z Waldkiem na obiad. Poszliśmy ostrożnie, z lekkim niepokojem.

Okazało się, że Andrzej i Ala mają synka to nasz wspólny wnuk z Waldkiem. Radość ogarnęła całą rodzinę! Przy stole poprosili nas o wybaczenie. Powiedzieli, że w życiu różnie bywa, a rodziców trzeba szanować za to, że dali życie. Swojego synka nazwali Mirosław żeby w rodzinie zapanował pokój.

Tak właśnie razem z Waldkiem dostaliśmy nasze nowonarodzone szczęście…