Nowo narodzone szczęście „Proszę pana, przestań pan chodzić za mną krok w krok! Przecież mówiłam, ż…

Panowie, proszę przestać za mną chodzić krok w krok! Przecież mówiłam, że noszę żałobę po mężu. Przestańcie mnie nachodzić! Zaczynam się was bać! już prawie krzyczałam.

Pamiętam, pamiętam… Ale mam wrażenie, że ta żałoba to raczej po sobie. Przepraszam… nie odpuszczał mój nieproszony adorator.

Odpoczywałam w uzdrowisku pod Toruniem. Marzyłam o świętym spokoju, może jeszcze o śpiewie ptaków, a nie o natarczywych amatorach sanatoryjnych romansów. Niedawno nagle zmarł mój mąż, Janusz. Potrzebowałam czasu, żeby dojść do siebie i przetrawić tę bezdenną stratę.

Z Januszem remontowaliśmy nasze gniazdko, oszczędzaliśmy każdy grosz, ledwo co sobie pozwalaliśmy i nagle… Janusz źle się poczuł, karetka już nie zdążyła pomóc. To był drugi zawał. Zostałam sama, bez najdroższej osoby, bez odnowionego domu, za to z dwoma synami w wieku, gdy potrafią doprowadzić matkę na skraj rozpaczy. Jak podnieść się po czymś takim?

W pracy dali mi skierowanie do sanatorium. Oponowałam, raczej nie chciałam nawet nosa z domu wystawiać. Koleżanki były nieustępliwe: To nie pierwsza żałoba i nie ostatnia. Masz dzieci, Halino, otrząśnij się. Jedź, odetchnij, złap dystans.

Pojechałam, choć czułam się, jakby mnie na szubienicę wysyłali. Czterdzieści dni po pogrzebie a ból jakby ktoś w środku trzepał patelnią.

W pokoju przydzielono mi współlokatorkę wesołą Bożenkę z Krakowa. Biło z niej tyle radości, że najchętniej zakleiłabym jej usta plastrami. Wolałam nie dzielić się swoją żałobą, i tak nie miała z nią nic wspólnego. Ona miała swoich wielbicieli prowadzący zabawy sanatoryjne zwijał się wokół niej jak łasica. Wiedziałam, co to za typ tu każdy wolny, po rozwodzie, świeży wdowiec, desperaci rozmaitej maści.

Ostrzegałam Bożenkę: On pewnie już ma trzecią żonę na boku.

Bożenka tylko się śmiała i mówiła: Oj, Halinka, nie martw się! Stary wróbel, już się nie dam złapać na miłosne teksty!

Wieczorami wróbelek odlatuje na randki, a ja zaszyłam się w pokoju na cały tydzień. Czytałam jakąś książkę, ale nic z niej nie pamiętam. Telewizor też grał raczej dla ozdoby.

Któregoś ranka obudziłam się w lepszym humorze. Zaglądam przez okno, a tam raj na ziemi. Postanowiłam, że pójdę na spacer do lasu, posłucham ptaków, pooddycham świeżym powietrzem.

I tu spotykam tego jegomościa. Wcześniej już widziałam go w stołówce. Koszmarnie za krótki i patrzy bezczelnie. Był o głowę niższy ode mnie. W ogóle nie w moim typie! Ale przyznać trzeba zawsze schludnie ubrany, gładko ogolony, spod igły. Co wieczór kłaniał mi się z namaszczeniem podczas kolacji. Odpowiadałam z grzeczności, byle szybko się odczepił. W końcu, niestety, przysiadł się do mojego stolika.

Tęskni pani za kimś, pani Halinko? zagadał słodkim głosem.

Nie, odpowiedziałam ostrożnie.

Oj, nie oszukuj mnie, dobra kobieto. Widać, że pani smutna. Może jakoś mogę pomóc?

Rzeczywiście. Tęsknię za mężem. Są jeszcze jakieś pytania? przetarłam ręce serwetką, wstałam, jasno sugerując, że rozmowa się skończyła.

Przepraszam, nie wiedziałem. Wyrazy współczucia. Ale tak w ogóle… może się poznamy? Mam na imię Zdzisław.

Widać było, że Zdzisław się spieszy, bym mu nie uciekła.

Halina powiedziałam sztywno i uciekłam.

Oczywiście, od kolacji Zdzisław nie opuszczał już mojego stolika. Zawsze miał ze sobą bukiecik niezapominajek. Ta cała okolica w tych kwiatach tonęła, no ale przyjemność zawsze jakaś była. Na poważniejszy krok nie miałam ochoty. Po co mi to?

Ale Zdzisław nie ustępował. Łączył się do moich spacerów, wieczorami zaciągał mnie na dancing, czasem zabierał do miasta po śliwki. Zaczął mnie już wkurzać swoim uporem, aż w końcu złapałam się na tym, że ukradkiem obuwie bez obcasów szykuję, żeby aż tak nie rzucała się w oczy ta nasza różnica wzrostu.

Jego ewidentnie nie obchodziło, że jest łysem, krótkim facetem. Miał taki głos, że można było zemdleć. Chyba tym właśnie polował na kobiety. Sama czułam, że wpadam w sieci sprytnie zastawione przez tego Zdziśka.

Chodziliśmy już razem na potańcówki, razem wypad po owoce a on nadal nie ustępował, bym go odwiedziła w pokoju. Byłam twarda jak blacha dachowa, nie pękałam.

Aż któregoś dnia mówi: Halinko, jutro odjeżdżasz. Może wpadniesz wieczorem na herbatkę do pokoju? Tak tylko…

Zastanowię się odpowiadam wymijająco.

Nadszedł ostatni wieczór w uzdrowisku. Stwierdziłam, że niech mu będzie, wpadnę. I tak wiadomo, jak to się skończy…

Stół nakryty jak na wesele. „Pewnie wyniósł zastawę z jadalni,” pomyślałam z przymrużeniem oka. Zdzisław galanteryjny jak rzadko kto. Skądś wytrzasnął szampana.

Za co pijemy, Halinka?

Już nie wiem, Zdziśku. Chyba za tę twoją nieugiętość?

Zdzisław podniósł kieliszek: Za miłość, Haluś, za miłość!

Rano obudziliśmy się wtuleni w siebie, a ja sama się zastanawiałam, po co się tyle broniłam można było ten urlop spędzić zupełnie inaczej! Oczywiście, musiałam już się pakować do domu.

Pożegnałam się z Bożenką. Była w łóżku i płakała.

Bożenka, co się dzieje?

Jestem w ciąży, Hala. Nawet nie wiem, z kim… chlipała.

Ten od zabaw cię nakręcił? zapytałam, próbując się domyślić, kto ustrzelił tego wróbelka.

Sama nie mam pojęcia, bo poznałam jeszcze jednego… Mieszkał w sąsiednim pensjonacie. Mężatka jestem… westchnęła weteranka sanatoriów.

No to dzwoń do rodziców, niech cię ratują. I jak oni ci pozwolili samej przyjechać? Najlepiej pójdziemy od razu do kierowniczki. Może coś wymyśli. przywołałam swoje pedagogiczne tony.

Bożenka z płaczem wybiegła z pokoju. Tak to jest młodość, głupota i za dużo zalotników…

Spakowałam walizki. Nie chciało mi się wracać. Przez te niecałe cztery tygodnie wszystko stało się tak dobrze znane, a szczególnie Zdziśka…

Podjechał autobus. Stałam z walizką, Zdzisiek z tym swoim bukietem niezapominajek. Przytuliłam go mocno i aż łza mi się w oku zakręciła. To koniec, błyskawiczny romans przechodzi do historii. Zaciskałam zęby by nie powiedzieć: Zawołaj tylko, a wszystko rzucę…

Mieszkaliśmy oczywiście w różnych miastach. On pod Poznaniem, ja pod Warszawą. Kontakt tylko listowny, internet w tych sprawach nie ten klimat. I co? Dostałam list od… jego żony. Życzyła mi powodzenia, ale uprzedziła, że nie mam szans, bo ona ma trzydzieści lat, a ja czterdzieści. Co miałam odpisać? Po co rozdrapywać?

Po pół roku, niespodziewanie, zjawił się u mnie Zdzisław. Chłopcy byli w szoku. Mimo wszystko zachowali klasę, nie komentowali.

Na chwilę przejazdem czy na dłużej? zapytałam obrażona, chociaż w duchu liczyłam na zostaję na zawsze.

W sumie… na dłużej. Przygarniesz mnie, Halinka? niepewnie stanął w korytarzu.

Chłopcy błyskawicznie zniknęli do siebie.

Siadaj. Po co ta wycieczka? Przyniosłeś list od żony? rzuciłam kąśliwie.

Przepraszam, Halinka. List pisałem ja, żona go znalazła. Musiałem się tłumaczyć. Rozwiedliśmy się.

Zdziśku, nie wiedziałam, że masz żonę… Znaczy, miałeś. Gdybym wiedziała, nawet palcem bym cię nie tknęła. Co teraz? sama nie wiedziałam, co myśleć.

Weźmy ślub, Halinko wypalił nagle.

No ale patrz, dzieci, zobacz sam. Jak moi synowie cię przyjmą? Ja tak na hop-siup nie skaczę. Nie jestem z Klubu Rozwodników próbowałam się wykręcić, choć naprawdę cieszyłam się z tej propozycji.

Dzieci to skarb. Mam dziesięcioletnią córkę, Kasię.

Jak to? Porzuciłeś dzieciaka? byłam w szoku.

Oj, Halinka, nie tak. Zabiorę Kasię do siebie, jej matka pije, razem stworzymy porządną rodzinę.

Zdzisław, dobrze, hamuj trochę. Ja tej twojej Kasi nawet nie widziałam, już mam być jej matką? Daj mi czas. Pogadam z chłopakami. No chodź, dostaniesz schabowego, ty mój narzeczony z pakietem.

Oczywiście, błyskawicznie szczęśliwej rodzinki nie było. Były awantury, trzaskanie drzwiami, czasem ciche dni i każdy bronił własnych racji. Każdy miał swój charakterek.

Czas nie stoi w miejscu…

Mój starszy syn, Bartek, i Kasia córka Zdziśka, pobrali się ku zaskoczeniu wszystkich i, oczywiście, wypominali mi i Zdziśkowi lata nieporozumień. Wysypali przed nami pretensje że rodziny się nie powinno rozwalać, że Zdziś nie musiał odchodzić od pijącej żony, a ja wdowa mogłam przecież do końca życia cierpieć w pojedynkę. Bartek i Kasia wyprowadzili się na wynajem.

My ze Zdzisławem tylko wzruszyliśmy ramionami i… dalej kochaliśmy się po cichu jak koty na strychu.

Minął rok. Zbuntowane dzieci długo nie wracały. Kasia dzwoniła do Zdzisława tylko raz w roku na imieniny.

Po trzech latach dzieci zaprosiły nas do siebie. Byliśmy mile zaskoczeni i lekko spięci ale z ciekawości poszliśmy.

Okazało się, że u Bartka i Kasi właśnie pojawił się syn wnuk, wspólne dziecko naszych rodzinnych perypetii. Szczęście nie do opisania! Przy stole Bartek i Kasia przeprosili nas za wszystko. W życiu różne rzeczy się zdarzają. Trzeba odpuścić, umieć wybaczać i szanować rodziców przecież dali nam życie. Na cześć rodzinnego pokoju, swojego syna nazwali Mirosław niech w rodzinie będzie wreszcie spokój.

Takie to jest nasze ze Zdziśkiem nowonarodzone szczęściePatrzyłam na tego malucha, który patrzył na mnie swoimi niebieskimi oczkami jakby cały świat już był w nim zapisany. Zdzisław trzymał wnuka z takim namaszczeniem, że aż Bożenka, która przyjechała z Krakowa na chrzest, ukradkiem ocierała łzy wzruszenia.

Usiedliśmy wszyscy przy stole, Kasia postawiła szarlotkę, Bartek nalał starannie kompotu. Między nami przepływał ten dziwny, czuły prąd, który łączy tylko ludzi po przejściach, tych, którzy umieli siebie odnaleźć mimo burz.

Po raz pierwszy od lat poczułam się spokojna. Ktoś wypchnął do mnie talerz z niezapominajkami. Spojrzałam pytająco.

To od nas powiedziała Kasia. Niezapominajki, bo rodziną się jest na zawsze, choćby nie wiadomo co.

Uśmiechaliśmy się wszyscy przez łzy.

Może i nie wyszło nam po podręcznikowemu, ale wyszło po ludzku mruknął Zdzisiek. Cóż więcej trzeba.

Przy stole zrobiło się cicho, aż nagle nasz wnuk, malutki Mirosław, wybuchnął swoim pierwszym, nieporadnym śmiechem. I wtedy zrozumiałam, że właśnie dla takich chwil się żyje na przekór stratom, na przekór żałobie, na przekór starym listom. Życie nie bywa proste. Ale życie gdy daje drugą szansę nigdy nie smakuje lepiej.

A niezapominajki, ułożone na stole między szarlotką i kompotem, kwitły najpiękniej ze wszystkich.