Nowa Wspaniała Przygoda: Odkryj Magię Nowego Miasta

Twoje obowiązki obejmują także sprzątanie biura. I co, jesteś księgową? Nie podoba ci się? Zabierz ze sobą umowę o pracę i żegnaj. Jesteś u nas nowa, więc się przyzwyczajaj. I dzięki, że przyjęliście mnie na taką pozycję i płacę przy zerowym doświadczeniu!

Sekretarka, siedząc w swoim fotelu, triumfalnie przyjrzała się nowicjuszce. Ta dziewczyna nie wytrzyma tu długo mruknęła pod nosem.

Jak często mam sprzątać? zapytała cicho Ela.

Wszystko ci wyjaśnię! uśmiechnęła się sekretarka. Chodź, pokażę ci miejsce pracy, przedstawię koleżankom

Ela niepewnie podążyła za wysoką kobietą. Gdy dotarły do kolejnego pomieszczenia, sekretarka otworzyła drzwi. Wielki gabinet podzielony był na małe przytulne komórki, w których ktoś siedział przy komputerze.

Dziewczyny, to jest Ela, nowa. Nowa, to wy przedstawiła sekretarka.

Na nową spojrzało dziesięć par oczu. Cisza zawisła w powietrzu, a Ela, by nie wyglądać na przerażoną, uśmiechnęła się i przywitała. Dziewczyny wymieniły kilkoma szeptami zdania.

Ojej, jak wspaniale, że mamy nową powiedziała jedna z nich. Bo od jakiegoś czasu w biurze nie było nikogo, kto by sprzątał.

To naprawdę super dodała druga. Tylko będziesz siedzieć przy mnie i będę musiała znosić twoje stuknięcia w klawiaturę, krzyki i ewentualne jęki.

No i super, bo wreszcie wyjdziesz ze swojej strefy komfortu odparła trzecia.

Aha, wcześniej słuchałyśmy tylko twoje lamenty i krzyki wtrąciła czwarta. Teraz będziesz w naszym miejscu.

Kochane, ciszej proszę uśmiechnęła się sekretarka. Ela, twoje biurko w rogu. Na komputerze znajdziesz folder Instrukcje i zadania. Czytasz, uczysz się, zapamiętujesz. Jeśli będziesz miała pytania, od razu pytaj Wiktorię, naszą rudą bestię. Rozumiesz?

Ela skinęła głową. Sekretarka wyszła, a dziewczyny znów zatonęły w ekranach. Wiktoria przyjrzała się Eli z zacięciem.

Przypominasz mi moją młodszą siostrę powiedziała z satysfakcją. To da ci trochę przewagi w moich oczach. Nie popełniaj głupich i brutalnych błędów, a będziemy się dogadywać Dobra, Ela, zaczynaj pracę. Po obiedzie przyjdę, odpowiem na pytania. Teraz nie rozpraszaj się, zgoda?

Ela usiadła w krześle i rozejrzała się po miejscu. Na małym stole leżały tacki na papiery, szklanka z długopisami i markerami, monitor, podkładka i myszka. Na podłodze stał kosz na śmieci oraz doniczka z ogromnym, starym, wyschniętym aloesem, którego liście były szare i zwiotczałe.

Apteczka w doniczce wyszeptała Ela. Dlaczego nikt nie dba o nią? Przecież wkrótce umrze.

Usiadła wygodniej i znów rozejrzała się. Wszyscy intensywnie pracowali. Każdy miał ręce na klawiaturze, liczyli, rysowali, od czasu do czasu słychać było ciche westchnienia, gdy liczby nie zgadzały się.

Ela nie bardzo się cieszyła. Dopiero co skończyła studia, nie miała żadnego doświadczenia, a tu wymarzona pozycja w firmie świadczącej usługi księgowe. To szansa na szybki rozwój, a pensja w wysokości kilku tysięcy złotych była dla świeżej absolwentki przytłaczająca.

W końcu nadszedł czas przerwy. Wiktoria podeszła i przez czterdzieści minut odpowiadała na pytania nowicjuszki.

Dobra, proszę! Mózg już nie wytrzyma westchnęła Wiktoria, opadając na oparcie krzesła. A tak przy okazji, zobacz tę palmę

To aloes poprawiła Ela.

Tak, aloes. Znam go! zaśmiała się Wiktoria. To dar naszej wielkiej, nieśmiertelnej patronki liczb, tabel i bilansu, pani Wiry Palny. Była wybitną specjalistką, prowadziła najważniejszych klientów. Kiedy patrzyła na dokumenty, w głowie już rodziła się niezwykła strategia. Każdy urzędnik płakał, gdy widział jej nazwisko w sprawozdaniach. Niestety przeszła na zasłużoną emeryturę, ale jej rady wciąż są cenne.

Czy ty ją zastąpisz? zapytała nieśmiało Ela.

Ja? Nie! Nie mam tyle lat doświadczenia Ona już jest staruszka, ciężko jej siedzieć cały dzień. Z tej okazji zorganizowaliśmy małe przyjęcie w biurze, podarowaliśmy jej prezenty i zostawiła nam swój aloes. Pielęgnujcie go, podlewajcie, mówiła. Dlaczego go mamy? Bo nikt nie dbał o tę roślinę. Teraz decyzja należy do ciebie wyrzucić czy zostawić przy biurku.

Ela spojrzała na zwiotczały korzeń. Roślina miała co najmniej dziesięć lat.

Mijał już prawie miesiąc. Dwa razy w tygodniu Ela przychodziła wcześniej, by posprzątać biuro, umyć podłogę w gabinecie, wejść do holu, gdzie rządziła sekretarka, oraz po sprzątaniu odwiedzić gabinet dyrektora. To zajmowało dużo czasu i sił, a przed rozpoczęciem pracy Ela była już wyczerpana. Jednak wysoka pensja w złotówkach wciąż ją motywowała.

Starała się jak mogła, licząc, że jeśli pokaże się jako wartościowy pracownik, dodatkowe obowiązki sprzątania zostaną odjęte. Pracowała po godzinach, zgłębiając trudne zagadnienia księgowości, ale brakowało jej praktyki z prawdziwymi klientami. Mimo to nie poddawała się, wierząc, że da radę.

Jesienny przeziębienie jednak wbiło się w jej gardło i głowę. Nie zdążyła jeszcze przed pracą wpaść do apteki, bo musiała posprzątać. Przed obiadem czekały jeszcze otwarte zadania, podświetlone na czerwono, a ona nie mogła już dłużej pracować.

Patrząc na aloes, który już prawie zwiędł, pomyślała:

Babcia zawsze leczyła wszystkim. Może i mi pomoże odciąła mięsistą liść i włożyła go pod język.

Po kilku minutach poczuła się nieco lepiej. Po pół godzinie ból minął.

Naprawdę tak? Wszystko zrobione? spytała Wiktoria, patrząc na dokumenty. Nie ma błędów. Dobra robota, nowicjuszko!

Wiktoria podała nowe zadanie i usiadła. Ela nie zauważyła, jak szybko pochłonęła dodatkowe obowiązki i zaskoczyła wszystkich swoją wydajnością. Znowu wezwała Wiktorię do kontroli.

Nie rozumiem, jak tak szybko ogarnęłaś te tabele, Ela? zapytała Wiktoria.

Zobacz, jeśli połączymy te wskaźniki wyjaśniała Ela, pokazując nieznane jej techniki.

Wiktoria spojrzała przerażona, ale i pod wrażeniem.

Dobra, dam ci jeszcze jedno trudniejsze zadanie. Od rana nad nim pracuję. Może ci się uda.

Ela przyjęła wyzwanie, ponownie połamując liść aloesu, by złagodzić ból gardła.

Wiktoria, wszystko gotowe. Sprawdź! uśmiechnęła się pod koniec dnia.

Wszystkie dziewczyny wstały ze swoich miejsc. Czy naprawdę nowicjuszka wyprzedziła Wiktorię? Ruda bestia chwyciła myszkę i pobiegła po tabelach.

Jak to zrobiłaś? zapytała.

Jestem dobrym specjalistą, choć młody. Trzeba było pomyśleć i zastosować odpowiednie metody

W tym momencie do biura wpadła sekretarka.

Dziewczyny, jutro przyjdzie Wira Palna. Ma spotkanie z dyrektorem i obiecała nam wpaść. Jeśli macie pytania, przygotujcie je.

Przygotujcie pytania wymamrotała Wiktoria, patrząc na Elę.

Ela nie wiedziała, o co zapytać. W głowie miałeś wrażenie, że już wie wszystko, ale w rzeczywistości szukała właściwych wątków. Wszystko toczyło się wokół papierów, notatek i nerwowych rozmów, w których każda chciała przyciągnąć uwagę Wiry.

Następny poranek był równie burzliwy. Dziewczyny pod kierunkiem Wiktorii szykowały się na spotkanie z wirą Palną. Ela skończyła wszystkie pilne zadania, żując przy tym kolejny liść aloesu. Była tak pochłonięta pracą, że nie zauważyła, jak w biurze pojawiła się gościni.

Czy to nasza nowa? zapytała Ela, odwracając się.

Dzień dobry odpowiedziała nieśmiało dziewczyna, wkładając w usta kolejny kawałek aloesu.

Wira Palna, szczupła, wysoka staruszka z elegancką upięciem, poprawiła okulary i przyjrzała się uważnie Eli, monitorowi i roślinie w doniczce.

Przepraszam, nie przygotowałam pytań, miałam mnóstwo pracy przyznała. Nie zamierzam nikomu dawać rad, już jestem na emeryturze. Nie będzie dzisiaj warsztatów, nie pokazujcie mi nawet pytań. Może po prostu porozmawiamy

Podczas przerwy Ela w końcu poszła do pobliskiej kawiarni, by wziąć porządną porcję zupy. Gdy już zamierzała usiąść, zawołała ją Wira.

Podejdź, usiądźmy. Jak ci się pracuje? Widziałam, co dziś zrobiłaś. Całkiem nieźle. Masz talent. Czy masz doświadczenie? zagadnęła.

Nie dopiero miesiąc tu pracuję. Lubię księgowość, uczę się coraz lepiej odpowiedziała Ela.

Śledzisz moją roślinę? Dlaczego ją żujesz? Smakuje? zaśmiała się Wira.

Ból gardła był straszny. Spróbowałam i od razu poczułam ulgę.

I nagle praca poszybowała w górę? To taki cudowny aloes! zauważyła.

Czy to doping? mrugnęła. No, przynajmniej mój prezent się przydał. Gdyby dziewczyny były bardziej pośpieszne, miałbyś w rękach świetny środek.

Ela nie rozumiała, o co chodzi.

Nie znasz legendy o stuletnim aloesie? Potężny czarodziej, lekarz, który wędrował po pustyni, aż natknął się na drzewo o mięsistych liściach. Wypił dziewiąty liść i znów stał się młody. Roślina oddała mu moc, a liść po drodze połamany stał się krzywy. Lekarz wrócił do wioski, nauczył ludzi, jak dbać o tę roślinę, a w podzięce posadził kilka sadzonek.

Ela westchnęła:

To chyba o właściwościach leczniczych, nie o księgowości

Wira skinęła głową:

Zasada jest podobna. Zamiast czarodzieja jest tu księgowa, a zamiast pustyni emerytura. Kiedyś młodą dziewczyną zaczęłam pracę pod surową mentorką. Nauczyła mnie tak, że aż oczy bolały. Potem, przypadkowo, spróbowałam aloesu na parapecie i stałam się specjalistką. Przekazała mi tę roślinę przy przejściu na emeryturę. Zabrałam ją ze sobą po wielu firmach. Teraz ona jest twoja. Ten aloes ma chyba ponad sto lat. Niesamowite, co?

Dlaczego nie odpowiedziałaś dziewczynom na ich pytania? dopytała Wira.

Bo jestem zwykłym pracownikiem, nic szczególnego. odpowiedziała Ela.

To nieuczciwe! odparła Wira. Kto mówi, co jest uczciwe? Czy to szkodzi klientom? Nie! Czy to szkodzi tobie? Też nie!

Po krótkiej rozmowie Wira wróciła do biura. Ela wróciła do pracy, codziennie przyjmując coraz trudniejsze zlecenia. Po miesiącu nie musiała już sprzątać podłóg. Otrzymała najważniejszych klientów, a rozwiązywanie skomplikowanych zestawień stało się dla niej przyjemnością.

Cały dzień rysuję jedynie linijki, nie czuję rozwoju narzekała kiedyś koleżanka.

Po kilku miesiącach Ela złożyła rezygnację.

Dlaczego odchodzisz? Masz topowych klientów, świetne wynagrodzenie w wysokości kilku tysięcy złotych. Co jeszcze chcesz? zdziwiła się Wiktoria, choć w duszy cieszyła się, że znów będzie najlepsza.

Przeprowadzam się do innej dzielnicy, dojazd jest trudny wymyśliła Ela, pakując rzeczy.

Jesteś szalona! krzyknęła Wiktoria. Musisz wszystko od nowa budować, przekonać wszystkich, że jesteś super specjalistą.

Nic się nie boję odpowiedziała Ela. A jeśli się przeziębię, aloes pomoże.

Wiktoria spojrzała nieufnie, po czym przegryzła kolejny mięsisty liść.

To nie twoja wina, że zostawiłaś tę chrzęszczącą palmę, a teraz używasz jejMądrość, którą niosę w sercu, to że prawdziwe sukcesy rodzą się nie z obowiązków i krótkotrwałych przypraw, lecz z wytrwałości, pasji i gotowości podnosić się po każdym upadku.