Nowa szansa

Drugi szans

– Janiu, idziesz do domu? – przyjaciółka Kasia niecierpliwie zastukała wypielęgnowanymi paznokciami w blat biurka.

– Nie, jeszcze zostanę. Mąż ma po mnie podjechać – bezczelnie skłamała Janina.

– Jak chcesz. Do jutra. – Kołysząc biodrami, Kasia wyszła z gabinetu.

Pracownicy jeden po drugim opuszczali biuro. Za drzwiami słychać było pośpieszne kroki i stukot obcasów. Janina wzięła telefon i zamyśliła się. „Pewnie już wypił piwo i leży przed telewizorem, brzuchem do góry”. Westchnęła i nacisnęła przycisk wybierania. Po trzech długich sygnałych usłyszała pomrukiwanie telewizora, a dopiero potem głos Witka:

– Słucham.

– Wituś, pada, a ja mam zamszowe buty. Przyjedź po mnie.

– Janeczko, przepraszam, nie wiedziałem, że zadzwonisz, już piwko wypiłem. Weź taksówkę – powiedział mąż.

– Jak zawsze. Nic więcej się po tobie nie spodziewałam. A przecież, gdy się oświadczałeś, obiecywałeś, że będziesz mnie nosił na rękach.

– Janeczko, złotko, mecz… – W słuchawce rozległy się okrzyki kibiców, a Janina rozłączyła się.

Minęły już czasy, gdy mąż czekał na nią pod biurem. Wtedy nie miał samochodu, ale i tak codziennie po nią przyjeżdżał. Janina westchnęła, wyłączyła komputer, ubrała się i wyszła z gabinetu.

Ciszę korytarza przerwało stukanie jej obcasów. Wszyscy już dawno wyszli. W holu na parterze, przy recepcji, stał zastępca dyrektora, Dariusz Maksymowicz, i rozmawiał przez telefon. Wysoki, szczupły, w długim czarnym płaszczu, bardziej przypominał hollywoodzkiego aktora niż pracownika zwykłego biura. Kobiety szeptały, że jest nieżonaty.

Janina zawsze miała cięty język i podejrzewała, że musi być chory, skoro taki przystojniak wciąż singlem.

– Spotyka się z modelką. Zapomniałam, jak się nazywa. Często pojawia się na okładkach magazynów – powiedziała wtedy Kasia, która znała wszystkie towarzyskie plotki.

Witek w młodości też niczego sobie był. Na drążku na podwórku potrafił zrobić trzydzieści podciągnięć dziennie. A potem… Potem się rozleniwił, polubił piwo, wyhodował brzuch. I każdego dnia, wracając z pracy, Janina widziała ten sam obraz – Witek leżał na kanapie przed telewizorem, a na podłodze stała butelka po piwie.

Już miała otworzyć drzwi, gdy za plecami usłyszała przyjemny baryton, od którego przeszły ją ciarki.

– Pani Janino, coś się pani spóźnia dziś.

– Myślałam, że mąż po mnie podjedzie, ale nie mógł – odpowiedziała z uśmiechem, odwracając się.

Dariusz Maksymowicz schował telefon do kieszeni płaszcza i podszedł do niej.

– Podwiozę panią. – Otworzył drzwi, przepuszczając ją przodem.

– Nie, proszę pana, dziękuję. Wezmę taksówkę – zaczęła odmawiać Janina, wychodząc na ulicę.

Przed schodami przystanęła, spojrzała na kałuże na asfalcie i swoje modne zamszowe buty. Cóż, wiosna – ledwo śnieg stopniał, a już deszcz.

– Proszę uznać, że taksówka już czeka. – Dariusz Maksymowicz ujął Janinę pod łokieć i poprowadził do swojego samochodu.

Jak tu odmówić? Szkoda, że żadna z koleżanek tego nie widziała, pozdychałyby z zazdrości. Chętnych na przystojniaka nie brakowało.

Dariusz Maksymowicz wyłączył alarm i otworzył przed Janiną drzwi SUV-a. Lekko wskoczyła na dość wysokie siedzenie, przebierając nogami, i z udawanym zdziwieniem poprawiła spódnicę na kolanach. On zamknął drzwi, obszedł auto i usiadł za kierownicą.

– Od dawna panią obserwuję. Wymagająca, ale w granicach rozsądku, nikomu nie pobłaża. Myślę, że świetnie sprawdziłaby się pani jako szefowa marketingu.

– A co z Klaudią Piotrowską? – zdziwiła się Janina, nie spodziewając się takiej propozycji.

– Czas na emeryturę. To solidna pracownica, ale nie nadąża za nowymi technologiami.

Janina niespokojnie poruszyła się na siedzeniu. Żal jej było Klaudii. To ona uczyła ją wszystkich biurowych sztuczek. Ale i odmawiać tak kuszącej oferty nie chciała.

– Ma wnuka, który właśnie się żeni, chciała jeszcze trochę popracować, by mu pomóc – powiedziała Janina z lekką nutą smutku.

– To nie pani zmartwienie. Jeśli tylko o to chodzi, dostanie godne odprawienie. Więc? Zgoda?

Janina poczuła na sobie spojrzenie Dariusza Maksymowicza, który przyglądał się jej profilowi. Przez chwilę patrzyła przed siebie, jakby się zastanawiała. Gdy odwróciła głowę, on już spoglądał przez przednią szybę.

Nagle zorientowała się, że samochód zaraz minie jej dom.

– W prawo, proszę skręcić. To mój blok – przerwała przedłużające się milczenie. – Tam, pod tym podjazdem.

Auto stanęło, ale Janina nie śpieszyła się z wyjściem. Nie mogła znaleźć odpowiednich słów podziękowania.

– Może kiedyś zjemy razem obiad? – padły czarujące słowa zastępcy dyrektora.

Serce zabiło szybciej.

– Może – odparła z figlarnym uśmiechem i wyślizgnęła się na mokry chodnik przed blokiem.

– Do jutra – olśniewająco uśmiechnął się Dariusz Maksymowicz.

Od jego głosu i uśmiechu Janinie zakręciło się w głowie. A SUV już wyjeżdżał z podwórka, podskakując na wybojach, których w naszych osiedlach nigdy nie brakuje.

Nazajutrz, na oczach całego biura, poszli razem na obiad do restauracji. Potem przyszły kolacje… A potem…

Nie trzeba mówić, co było dalej. I która młoda kobieta oprzełaby się takiemu mężczyźnie? Jeśli nawet taka się znajdzie, to pewnie dlatego, że jej mąż jeszcze nie zdążył zamienić się w kanapową poduszkę.

Janina nie chodziła – fruwała, czując się pożądaną, zakochaną i młodszą o dobre dziesięć lat. Życie przestało wydawać się takie szare. Tylko widok Witka na kanapie z każdym dniem drażnił ją coraz bardziej.

I tego dnia leżał przed telewizorem. Na podłodze stała niedopita butelka piwa. Janinie najchętniej kopnęłaby ją, wylała całą swoją złość razem z piwemA kiedy pewnego wieczoru Witek zaskoczył ją romantyczną kolacją przy świecach i spojrzał na nią tak, jak dawno już nie patrzył, Janina zrozumiała, że ich miłość przetrwała największą próbę.