Nowa rodzina ważniejsza niż dawna: Gdy ukochany syn Artiur nagle przedstawia matce swoją narzeczoną …

Nowa rodzina ważniejsza niż stara

Mamo, poznaj, to Magda, moja narzeczona powiedział Artur w progu, delikatnie obejmując nieśmiałą dziewczynę w talii. Dzisiaj złożyliśmy wniosek o ślub w Urzędzie Stanu Cywilnego.

Gratuluję wymamrotała zaskoczona Teresa, wycierając dłonie w kuchenny ręcznik. Właśnie kończyła gotować obiad. Wchodźcie, co będziecie stać w drzwiach?

Kobieta była wyraźnie nieprzyjemnie zaskoczona. Artur był jej dumą, całym sensem życia… Porządny chłopak, zawsze uprzejmy i posłuszny, a tu taki numer! Postawił matkę przed faktem dokonanym.

Teresie było strasznie przykro, że o takiej nowinie dowiaduje się ostatnia. Czyżby była jakimś potworem, żeby nie zrozumieć, że syn chce mieć rodzinę? Przeciwnie ucieszyłaby się, pomogłaby zorganizować wesele…

Mamo, wybacz, że wcześniej nic nie mówiłem zaczął Artur, niezręcznie przytulając matkę. Wszystko stało się tak nagle… Zakochałem się jak młokos! Od pierwszego wejrzenia i na zawsze.

Przecież ty jesteś jeszcze tym młokosem, dwadzieścia pięć lat to nie wiek! Teresa uśmiechnęła się, ukrywając żal. Ale chodźmy, porozmawiajmy o przyszłości. Gdzie zamieszkacie?

Na razie u nas, jeśli nie masz nic przeciwko Artur odetchnął, widząc że matka nie jest zła. Potem coś kupimy.

A czemu miałabym być przeciwko? kobieta aż się zdziwiła pytaniu syna. Mamy duże mieszkanie, miejsca wystarczy dla wszystkich.

Stojąca nieśmiało dziewczyna uśmiechnęła się z zadowoleniem, szybko wracając do zneutralizowanego wyrazu twarzy. Teraz najważniejsze było spodobać się przyszłej teściowej, a charakter pokaże po ślubie.

******************************************

Wesele wyprawiono z rozmachem. Teresa dla ukochanego syna wydała całą skrzętnie odkładaną kasę; nawet opłaciła młodym wyjazd nad Bałtyk niech odpoczną po ludzku, bo wkrótce już nie będzie kiedy. Zwłaszcza, że Magda ogłosiła, iż jest w ciąży.

Teresa nie to żeby nie pochwalała wyboru syna… Po prostu dziewczyna wydawała jej się podejrzana. Na wszystko się zgadza, na każde słowo się uśmiecha…

Siostra Teresy, Barbara, na te żale tylko śmiała się:

Uważaj, szczęście masz do synowej! Ale z charakterem poczekaj. Jak poczuje się panią domu, pokaże pazurki. po czym spoważniała. Miej na nią oko, jeśli coś czujesz. Może tylko przy Arturze udaje aniołka, a tak naprawdę…

Barbara trafiła w sedno. Magda po zdobyciu upragnionego nazwiska nagle się zmieniła. Korzystając, że Artur spędzał długie godziny w pracy, zaczęła dręczyć Teresę.

Dziewczyna miała czelność mówić wprost, że obcych nie potrzebują w ich rodzinie. Teresa, pierwszy raz słysząc te słowa, mało nie spadła z krzesła. To ona była tym „obcym”! Jeszcze tego samego wieczora poszła poprosić syna o rozmowę z żoną.

Mamo, pewnie źle ją zrozumiałaś zbył ją Artur, nie wierząc, że ukochana mogła coś takiego powiedzieć. Jest dobra, kochana, najlepsza na świecie!

Magda, słysząc słowa męża, zadrwiła uśmiechem. Wszystko szło po jej myśli.

Kilka dni później Magda przywitała Artura płacząc. Mówiła, że boi się zostawać w mieszkaniu z Teresą, bo ta próbowała ją otruć.

Wiesz przecież łkała że mam okropną alergię na miód. Dziś nie mogłam spać, poszłam pomóc twojej mamie przy śniadaniu, a ona… do naleśnikowego ciasta lała miód! Boję się!

Artur nie wytrzymał. Wybiegł do matki, żeby wyjaśnić sytuację. Krzyczał, że już nie jest dzieckiem i sam wybiera swoje życie, że nie pozwoli skrzywdzić najbliższych i tym podobne rzeczy.

Zszokowana Teresa nie mogła zrozumieć, dlaczego syn urządził taką awanturę. Każda próba rozmowy spotykała się z agresją. Kobieta poczuła ból w piersi, drżącymi rękami sięgnęła po leki, ale Artur nawet tego nie zauważył i nadal krzyczał.

Teresa nie wytrzymała. Chwyciła kurtkę i wyszła do Barbary. Nie wiedziała, co zrobiła nie tak, dlaczego jej własny syn tak się zachowuje… Było jej potwornie przykro i żal.

Doszła kilka metrów od bloku siostry. Z każdą minutą czuła się gorzej i w końcu straciła przytomność.

******************************************

Od pogrzebu Teresy minęły dwa tygodnie. Artur chodził jak cień i za wszystko obwiniał siebie. Magda próbowała go pocieszać, podawała szklankę wody.

Kochany, rozumiem twój ból, ale musisz myśleć o żywych mówiła, głaszcząc zaokrąglony brzuch. Patrzę na ciebie i sama się źle czuję.

Artur milczał, co wprowadzało Magdę w drżenie złości. Plan zadziałał, choć nie chciała aż takiej tragedii. Miała nadzieję, że z Teresą po prostu podzielą mieszkanie i tyle. Ale… Może nawet tak jest lepiej.

Nagle do mieszkania weszła Barbara miała własny klucz.

Jakim prawem pani tu włazi, jak do siebie?! warknęła Magda, patrząc na nieproszoną gościnę.

Wcale nie jak do siebie! uśmiechnęła się Barbara. To mieszkanie jest moje, nie wiedziałaś?

Z dłoni Magdy wypadła szklanka. Jak to możliwe? Tyle czasu poświęciła dla tego mieszkania, a wszystko na nic?

Artur, o co tu chodzi?! wykrzyczała do męża.

Właśnie o to odpowiedział chłodno. Mama chciała wykupić to mieszkanie od cioci Barbary, długo odkładała pieniądze…

I wydała wszystko na wasze wesele! dodała Barbara. Zamierzałam przepisać mieszkanie na wasze dziecko, ale już się nie doczekacie. Macie trzy dni. Nie wyprowadzicie się wezwę policję.

****************************************************

P.S.

Artur został w mieszkaniu cioci. Sam. Magda jeszcze tego samego wieczoru spakowała rzeczy i wykrzyczała, że dziecko i tak nie jest jego, po czym odeszła.