Notatka na lodówce

Notatka na lodówce

Halina Dąbrowska obudziła się o wpół do szóstej, jak zawsze. Za oknem jeszcze ciemno, ale jej wewnętrzny zegar działał bez zarzutu od czterdziestu lat. Wstała, narzuciła szlafrok i powłócząc nogami, poszła do kuchni nastawić czajnik.

Na lodówce bielała kartka papieru przyczepiona magnesem w kształcie biedronki. Dziwne – wieczorem jej tam nie było.

Halina zdjęła kartkę i włączyła światło. Pismo było nieznane, koślawe, jakby ktoś pisał niedominującą ręką.

„Droga Halino Dąbrowska! Przepraszam za kłopot. Jestem pani sąsiadką z naprzeciwka – mieszkanie 47. Nazywam się Wanda. Bardzo mi niezręcznie, ale nie mam do kogo się zwrócić. Czy mogłabym pożyczyć trochę cukru? Oddam na pewno. Z góry dziękuję. Wanda Nowak.”

Halina zmarszczyła brwi. Sąsiadka z czterdziestki siódmej? Ale tam mieszka rodzina z dziećmi – Kowalscy. Znała wszystkich w klatce na pamięć, przecież była przewodniczącą wspólnoty od dziesięciu lat.

Czajnik zagwizdał. Odłożyła kartkę i zabrała się za przygotowanie śniadania. W sercu czuła niepokój. Skąd ta Wanda wzięła się w mieszkaniu? I dlaczego nie słyszała, że Kowalscy się wyprowadzili?

Po śniadaniu ubrała się i wyszła na klatkę schodową. Stanęła pod drzwiami czterdziestki siódmej, nasłuchując. Cisza. Ani śladu dziecięcych głosów, żadnego ruchu. Tylko cichy pomruk telewizora.

Niepewnie nacisnęła dzwonek.

— Kto tam? — odezwał się chrypliwy kobiecy głos.

— Halina Dąbrowska z czterdziestki ósmej. To pani zostawiła mi kartkę o cukrze?

Zamek zaskoczył, drzwi uchyliły się na łańcuchu. W szparze ukazał się kawałek pomarszczonej twarzy i jedno czujne oko.

— To pani Halina? — nieufnie spytała nieznajoma.

— Tak. A pani to Wanda Nowak?

— Tak, tak. Proszę wejść.

Łańcuszek odskoczył, drzwi otwarły się szerzej. Halina weszła do środka i zdziwiła się. Wnętrze było zupełnie inne. Ani śladu dziecięcych gryzaków, kolorowych tapet czy rodzinnych fotografii. Wszystko skromne, czyste, ale niemodne, jakby zatrzymane w czasie.

— Niech pani usiądzie — kobieta wskazała na kanapę. — Herbaty się napije?

— Dziękuję, nie odmówię.

Halina przyglądała się gospodyni. Wanda wyglądała na siedemdziesiąt lat, może więcej. Siwe włosy starannie ułożone, na twarzy głębokie bruzdy, ale oczy żywe, błyszczące.

— Przepraszam za kłopot — zaczęła Wanda, krzątając się przy herbacie. — Cukier mi się skończył, a do sklepu iść boję się. Nogi już nie te.

— To nic takiego. Ale powiedz mi, gdzie są Kowalscy? Wyprowadzili się?

Wanda zastygła z filiżanką w dłoni.

— Kowalscy? Nie znam żadnych Kowalskich. Mieszkam tu od dawna.

— Od jak dawna?

— No, ze piętnaście lat pewnie. A może i dłużej.

Halina poczuła lekkie zawroty głowy. Piętnaście lat? Niemożliwe. Przecież widziała Kowalskich dosłownie w zeszłym tygodniu – matka wiozła w wózku młodszą córeczkę, a starszy syn biegał obok.

— Wando, a jak pani przyczepiła kartkę do mojej lodówki? Przecież drzwi zamykam na klucz.

Starsza kobieta zamrugała zmieszana.

— Jaką kartkę?

— No tę, którą pani dziś rano zostawiła. O cukier.

— Ja żadnej kartki nie zostawiałam. O czym pani mówi?

Halina wyjęła z kieszeni nieszczęsny świstek i pokazała sąsiadce.

— Proszę, tu jest pani imię.

Wanda wzięła kartkę, długo ją oglądała, wodząc palcem po literach.

— Nie wiem — w końcu powiedziała. — To nie moje. Nie pisałam tego.

— Ale tu jest napisane – Wanda Nowak.

— Tak, Nowak to moje nazwisko. Ale ja tej kartki nie pisałam. Może ktoś się prześmiewa?

Halina czuła, że gubi się w tym wszystkim. Sąsiadka wydawała się szczera, ale kto w takim razie napisał tę wiadomość? I jak ją przyczepił do lodówki?

— Wie pani co — powiedziała, wstając — przyniosę pani cukier. A kartkę niech pani zatrzyma, może coś pani przypomni.

— Dziękuję bardzo. Pani jest bardzo dobra.

Halina wróciła do siebie z jeszcze większym natłokiem pytań. Nasypała cukru do słoika i zaniosła sąsiadce.

— Wando, mogę panią o coś spHalina spojrzała jeszcze raz na pustą już kartkę, po czym wrzuciła ją do kosza i westchnęła ciężko, postanawiając nie dać się więcej zwieść dziwnym zbiegom okoliczności.