Nocny ekspres przez Warszawę: Piątka imprezowiczów, ekscentryczna konduktorka i zagadkowy kurs trole…

Słuchaj, muszę ci opowiedzieć, co się wydarzyło tego wieczoru w nocnym trolejbusie w Warszawie. Siedziałam sobie na przystanku Plac Bankowy, już była po północy, pachniało chłodem, a nagle drzwi trolejbusu otwierają się z takim charakterystycznym zgrzytem. Od razu buchnęło ciepło z wnętrza, a za mną wpadło pięciu podpitych młodych chłopaków typowa ekipa po weselu czy innej imprezie, rozkręceni na maksa. Szli przez cały autobus, nie zważając na innych, deptali wszystkim po nogach, śmiali się do rozpuku i butami obijali wszystko, co popadnie.

Wiesz jak to jest wszyscy siedzieliśmy już zmęczeni i po cichutku, nikt nie miał ochoty się wtrącać, bo przecież wiadomo, jak reagują takie pijane grupki. A tutaj ci młodzi gadają na cały autobus i przechwalają się, co to nie zrobili i co jeszcze planują tej nocy same męskie sprawy, nawet nie będę ci powtarzać. Co chwila wybuchali śmiechem i stukali się butelkami, zupełnie jakby dalej byli w swoim ulubionym pubie.

W autobusie, poza nimi, było może z dziesięć osób, nie licząc konduktorki starsza pani Halina, okulary miała takie, że wyglądały, jakby pamiętały jeszcze PRL-u. Wstała ze swojego miejsca, podeszła do nich dzielnie, trzymając pęk biletów i powiedziała zmęczonym głosem:
Panowie, proszę uregulować opłaty za przejazd.
Z grupy od razu ktoś odburknął:
Mam miesięczny!
Też mam!
Ja także!

Najmłodszy z nich, ledwo skończone osiemnaście, próbował być najgłośniejszy, udowadniając, że wśród ekipy jest kimś. Halina podeszła bliżej i mówi sucho:
Proszę pokazać legitymacje.
Najbardziej napakowany wystrzelił:
To pani najpierw pokaże swoją!
Ja jestem konduktorem odpowiedziała zupełnie spokojnie Halina.
A ja elektrykiem! To co, mam za prąd nie płacić? odpalił jeden, któremu piwo już dawno się skończyło i śmierdziało mu z kurtki.

Halina nie zamierzała się przeciągać:
Panowie, płacicie albo wychodzicie.
I w tym momencie, jakby na jej sygnał, kierowca Zbyszek zatrzymał trolejbus i reszta pasażerów, cicho, jakby nie chcąc robić szumu wokół siebie, opuściła pojazd.

Najmłodszy z paczki próbował jeszcze cwaniakować:
Powiedziałem, że mamy miesięczne!
A Halina do Zbyszka:
Zbyszek, wracamy na bazę!
Panowie zaczęli ją naśladować i paru udawało, że ociera łzy, ale dalej się śmiali. Drzwi się zamknęły, trolejbus zawrócił i zjechał z normalnej trasy. Jeszcze przez kilka sekund żartowali, aż nagle najbystrzejszy spytał:
Ej, ale Jak on tak zawraca na środku, skoro jedzie po liniach? Ale reszta machnęła ręką jakby to nieważne.

Ruszaliśmy coraz szybciej, mijając auta, łuna lamp powoli gasła, aż w końcu w środku zrobiło się prawie całkiem ciemno. Halina siedziała z przodu, nie ruszając się, jakby przyrosła do siedzenia, a na zewnątrz już nie było świateł miasta. Żadnego przystanku, żadnych ludzi, tylko my i noc.

Jeden z chłopaków w końcu nie wytrzymał:
Ej, kierowniku! Gdzie nas wieziesz?! Nic. Cisza.
Drugi, coraz bardziej nerwowy:
Ej, no, zatrzymaj, wysiadamy! ale zamiast pewnych siebie głosów wychodziły z nich już ciche prośby.

Halina nie reagowała. Trolejbus jechał teraz przez ciemne pola. Każdy wyciągnął telefon, a tu żadnego zasięgu, internet martwy. Im dalej jechaliśmy, tym większy był strach.

Jeden z nich w końcu podszedł do Haliny i zaczął grozić:
Ty wiesz, gdzie ja pracuję? Jak mnie jutro nie będzie w robocie, to emerytury nie zobaczysz!
Po tych słowach gaśnie nawet ostatnia lampka z przodu.

Najmłodszy zaczął błagać cienkim głosem:
Błagam, proszę nas wypuścić, ja mam maturę za tydzień

Trolejbus pędził przez ciemność, a oni już całkiem wytrzeźwieli i zaczęli kombinować, co się robi w sytuacji jak w filmie, kiedy trzymają cię jako zakładnika. Próbowali wybić okna pustymi butelkami po piwie, ktoś nawet próbował otworzyć drzwi, drapiąc paznokciami, ale nic nie dawało efektu.

W końcu zaczęli wyciągać portfele.
Proszę! Nie trzeba reszty! Tylko wrócić do Warszawy!

Halina dalej patrzyła do przodu, niewzruszona. W trolejbusie zaczęły się łzy i błagania o wybaczenie, ktoś nawet przyklęknął. Jechaliśmy jeszcze długo, aż dojechaliśmy nad jakiś ogromny, cichy zalew pod Warszawą.

Gdzie my jesteśmy? szepczeli między sobą.
Utopią nas zaszlochał najmłodszy.
Bartek, umiesz prowadzić trolejbus? Może damy radę uciec? ale Bartek tylko pokiwał głową.

W końcu przednie drzwi się otworzyły, Halina wysiadła i w świetle księżyca jej sylwetka mignęła w kabinie kierowcy. Zobaczyliśmy, że ma w ręku coś długiego.

Już po nas zastrzeli nas wrzuci do wody rzekł elektryk, a cała paczka zamarła jak sparaliżowana.

Nagle zapaliło się światło, Halina weszła energicznym krokiem do środka z mopem i wiadrem:
Jak posprzątacie ściany, to dostaniecie ścierki, zajmiecie się siedzeniami i podłogą, a potem wrócicie do domu. Jakiś problem?

Wszyscy pokiwali zgodnie głową, że absolutnie nie mają żadnych pytań. Noc była długa: jeden biegał po wodę, drugi zmieniał ścierki, dwóch targało brudną wodę do jakiegoś wielkiego pojemnika przy zalewie najwidoczniej to miejsce nie pierwszy raz służyło za bazę.

Skończyli z pierwszymi promieniami słońca. Trolejbus lśnił, szyby były czyste jak nowe, cała ekipa całkowicie wytrzeźwiała i działała jak dobrze naoliwiona maszyna. Kiedy zadanie zostało wykonane, Halina skasowała im bilety, trolejbus ruszył z powrotem do Warszawy, odwożąc każdego po drodze na kolejne przystanki. Słuchaj, takiego nocnego kursu nie przeżyło jeszcze żadne pokolenie imprezowiczów Halina pokazała, kto tu rządzi, a Warszawa budziła się już na nowy dzień.