Nocny Ekspres: Drzwi warszawskiego trolejbusu zatrzasnęły się jak harmonijka, a gorące powietrze zderzyło się z chłodną nocą. Piątka podpitych imprezowiczów, tłukąc brudnymi butami w schody i pasażerów, uczyniła z tyłu pojazdu własny bar. Starsza konduktorka, której okulary pamiętały PRL, bezowocnie żąda od grupy biletów. „Przejazdówki mamy!” – odpowiadają, drwiąc i rozlewając piwo. Trolejbus odjeżdża, pustoszeje, a młodzi nie zwracają uwagi, że pojazd gna przez Warszawę w nieznanym kierunku – bez przystanków, przy przygaszonym świetle. Próby sprzeciwu spotykają się z milczeniem konduktorki, telefony nie mają zasięgu, panika narasta. Ostatecznie, na odludziu, konduktorka wręcza im wiadro i szmaty – nocna lekcja pokory: zanim wrócą do miasta, muszą wyszorować trolejbus na błysk pod światłem poranka.

Drzwi trolejbusu rozwinęły się jak akordeon, a ciepło z wnętrza pojazdu ulotniło się w nocny, chłodny krakowski powiew. Piątka rozbawionych młodych ludzi wpadła do środka, głośno stukając brudnymi butami o wszystko, co napotkali po drodze: schodki, poręcze oraz nogi zmęczonych pasażerów.

Nikt ze zgromadzonych w nocnym transporcie, dla wielu jedynej możliwości powrotu do domu, nie zwrócił uwagi rozkrzyczanej i podpitej grupie, która z bezczelną otwartością opowiadała dowcipy i żarty o podtekście seksualnym, prześcigając się i próbując przekrzyczeć jeden drugiego, a wszystko to przerywane było głośnymi wybuchami śmiechu oraz stukaniem butelek po każdym toastcie. Młodzież urządziła sobie mini-święto przy tylnej części pojazdu, głośno stukając szkłem po każdym żarcie.

Silnik zaszumiał, drzwi syknęły, akordeon wyprostował się, i pojazd łagodnie ruszył z nocnego przystanku Starego Miasta. W trolejbusie, oprócz tej rozradowanej piątki, siedziało raptem z dziesięć osób wliczając konduktorkę. Kobieta podniosła się z miejsca i powolnym krokiem skierowała do grupy, z dłonią ściśniętą wokół zwoju biletów.

Proszę młodzieży, kupujemy bilety powiedziała zmęczonym tonem kobieta, której okulary były starsze niż cały ten zespół chłopaków.

Mam miesięczny odburknął jeden z nich przez czkawkę.

Ja też!

A ja mam na cały rok!

Ostatni z piątki wygląda na może siedemnaście lat zaledwie meszek pod nosem, chwiejne ruchy i niepewne spojrzenie. Ale pomiędzy kumplami czuł się pewnie, więc przekrzykiwał wszystkich.

To proszę pokazać odpowiedziała sucho konduktorka, nie robiąc wrażenia na rozwrzeszczanych chłopcach.

A ty najpierw pokaż swój! wykrzyknął najszerszy z nich, aż aż poszła piana z ust.

Ja to konduktorka odbiła beznamiętnym tonem.

A ja jestem elektrykiem! I co, za prąd też mam nie płacić? odpowiedział chłopak, którego butelka piwa już się rozbiła, a jej resztki lały się po kurtce, roznosząc kwaśny odór po całym pojeździe.

Albo płacicie, albo wysiadacie.

W tym momencie trolejbus się zatrzymał, a reszta pasażerów szybko wyszła na zewnątrz.

Przecież mówiłem, że mamy bilety! nadąsał się najmłodszy, wypinając kościstą pierś.

Władziu, jedziemy na zajezdnię! rzuciła kobieta przez ramię do kierowcy.

No to dawaj Władziu, jedziemy na zajezdnię! naśladowali ją chłopaki, teatralnie ocierając wyimaginowane łzy z policzków.

Drzwi się zamknęły, trolejbus ruszył i wykonał zawrotkę. Jeszcze parę sekund panowała wesołość, ale gdy pojazd przyspieszył, najtrzeźwiejszy z nich zauważył:

Ej, jak to możliwe, że trolejbus zawrócił na środku? Przecież jeździ po przewodach! zapytał zupełnie szczerze.

Reszta pokręciła ramionami, uznając pytanie za mało istotne.

Pojazd przyspieszał, wyprzedzając nawet samochody. Lamy przygasły, niektóre zgasły na dobre. Teraz jedynie latarnie miasta i kolorowe neony przerywały ciemności i rzucały blady blask do środka. Konduktorka milczała, zapatrzona gdzieś przed siebie. Nie było już żadnych przystanków.

Ej! Kierowco! Dokąd nas wieziesz? odważył się zawołać jeden ze śmiałków.

Nie usłyszał żadnej odpowiedzi.

Halo, zatrzymaj się! Wysiadamy! w głosach chłopaków pobrzmiewała już trzeźwość.

Konduktorka siedziała bez ruchu.

Miasto się skończyło, trolejbus pędził już tylko ciemną szosą. Wewnątrz nie paliło się światło poza pulsującymi lampeczkami w kabinie kierowcy. Chłopaki powyciągali telefony brak zasięgu, internet nie działa, tylko bezradne komunikaty o błędach.

Gdy pojazd skręcił między pola, jeden z nich doskoczył do konduktorki i zaczął ją szantażować:

Wiesz gdzie pracuję?! Nie przyjdę jutro do biura, to ci emeryture zabiorą!

W tej chwili zgasły przednie reflektory.

Pani, proszę, wypuści nas, jutro mam maturę! załamującym się głosem błagał najmłodszy.

Trolejbus jechał dalej, tnąc noc cichym buczeniem. Młodzi, już zupełnie trzeźwi, zaczęli drżeć i przypominać sobie poradniki co robić, gdy zostaniesz zakładnikiem. Próbowali wybić szybę butelkami po piwie, podważali paznokciami harmonijkowe drzwi wszystko na próżno.

W końcu pojawiły się pierwsze pieniądze.

Proszę, bez reszty! Zawieźcie nas do domu, błagam!

Ale konduktorka nie reagowała. Pojazd wypełniły błagalne słowa o wybaczenie, łzy i gorączkowe prośby wszystko na nic, bo trolejbus jechał dalej, aż wreszcie zatrzymał się nad wielkim jeziorem.

Gdzie jesteśmy? szeptali do siebie.

Utopią nas jęczał najmłodszy, ocierając łzy.

Marek, ty umiesz w ogóle prowadzić trolejbus? Może ich powalimy! mruknął z nadzieją jeden z nich. Ale Marek tylko kręcił smutno głową.

Wreszcie drzwi otworzyły się szeroko, a konduktorka wyszła na zewnątrz. W świetle księżyca ich oczom ukazała się z powrotem w kabinie kierowcy z długim przedmiotem w ręku.

To już koniec Zastrzelą nas i wrzucą do wody płakali, nie potrafiąc się już pocieszyć.

Wtedy w środku zapaliło się światło. Konduktorka wróciła, stukając wyraźnie obcasami, w ręku trzymając wiadro i mop. Postawiła je przed drżącymi chłopakami i uśmiechnęła się szeroko:

Jak już wymyjecie ściany, dostaniecie nowe ścierki i zabierzecie się za siedzenia i podłogę. Potem odwiozę was do miasta. Jakieś pytania?

Piątka pokręciła głowami niemal synchronicznie.

Noc była długa. Chłopaki podzielili się dwóch nosiło wodę, jeden zmieniał ścierki, dwóch wylewało brud do wielkiego zbiornika, który pojawił się nie wiadomo skąd i już był w połowie pełny. Wyglądało, że nie pierwszy raz trolejbus zajechał w to miejsce.

Pracę skończyli wraz z pierwszymi promieniami słońca. Trolejbus aż lśnił, nawet szyby błyszczały jak nowe. Chłopaki, już całkiem otrzeźwieli, pracowali razem cicho i sprawnie. Gdy było gotowe, konduktorka skasowała im bilety, a trolejbus ruszył w stronę miasta. Nocnych rozbójników rozwiozła na przystanki, a pojazd wrócił na swoją zwykłą trasę, by powitać nowy dzień i następnych pasażerów.