No ładnie, tato, takie powitanie! I po co Ci ten sanatorium, skoro w domu pełen „all inclusive”? K…

No wiesz co, taki powrót taty to jak żadne powitanie! I po co mu ten ośrodek wypoczynkowy, skoro w domu ma własny pełen pakiet all inclusive.

Kiedy Piotr wręczył Ewie klucze do swojego mieszkania, poczuła się jak zdobywczyni twierdzy. Żaden Leonardo DiCaprio tak nie czekał na Oscara, jak ona na Piotra jeszcze z własnym gniazdkiem!

Rozczarowana i samotna, trzydziestopięcioletnia kobieta coraz częściej spoglądała współczująco w stronę bezdomnych kotów i zaglądała do witryn z wszystkim do robótek ręcznych.

A tu nagle, on samotny, który swoją młodość poświęcił pracy, zdrowej diecie, siłowni i tym wszystkim odkrywaniem siebie, a do tego bez dzieci.

Ten prezent Ewa wyobrażała sobie od dwudziestu lat, chyba w końcu na górze zrozumieli, że mówiła serio.

Mam ostatni w tym roku wyjazd służbowy, a potem jestem cały twój powiedział Piotr, wręczając upragnione klucze. Tylko nie przestrasz się mojej nory. Do domu zwykle wpadam tylko po to, żeby się przespać rzucił i odleciał do innej strefy czasowej na cały weekend.

Ewa wzięła szczoteczkę do zębów, krem i pojechała zobaczyć, co to za nora. Problemy zaczęły się już przy wejściu. Piotr wprawdzie uprzedzał, że zamek czasem szwankuje, ale nie spodziewała się, że aż tak.

Walczyła z drzwiami prawie czterdzieści minut pchała, ciągnęła, przekręcała klucz raz porządnie, raz delikatnie. Drzwi ewidentnie nie chciały się poddać nowej lokatorce.

Zaczęła wywierać presję psychologiczną, jak za dawnych lat to robili chłopaki na podwórku. Na hałas otworzyły się drzwi sąsiadów.

Przepraszam, ale czemu pani się dobija do cudzego mieszkania? odezwał się zaniepokojony kobiecy głos.

Ale ja się nie dobijam, mam klucze odburknęła sfrustrowana Ewa, ocierając pot z czoła.

A właściwie kim pani jest? Pierwszy raz panią widzę dociekała dalej sąsiadka.

Jestem jego dziewczyną! oznajmiła hardo Ewa, ręce na biodrach, ale przez szczelinę drzwi widziała tylko cień rozmówczyni.

Naprawdę? zdziwiła się kobieta.

Tak! Jakiś problem?

Nie, żaden. Po prostu nigdy tu żadnej kobiety nie przyprowadzał (tu Ewa pokochała Piotra jeszcze bardziej), a tu nagle taka

Jaka taka? nie zrozumiała Ewa.

Wie pani co, to nie moja sprawa. Przepraszam zamknęła drzwi sąsiadka.

Ewa wiedziała, że musi wygrać tę walkę. Wepchnęła klucz i z całym zapałem przekręciła drzwi w końcu się poddały.

Całe królestwo Piotra rozpostarło się przed Ewą. I zamarła z wrażenia. Uporządkowany, ale skrajnie surowy pokój samotnego mężczyzny. Kurza cela.

Biedaku, twoje serce chyba nigdy nie zaznało domowego ciepła wymknęło się Ewie, gdy oglądała jego mieszkanie, w którym wkrótce miała bywać coraz częściej.

Ale też poczuła się szczęśliwa. Sąsiadka nie skłamała widać, że kobieca ręka nigdy tu nie zaglądała. Ewa była tu pierwsza.

Nie mogąc wytrzymać, pobiegła do najbliższego marketu po ładną zasłonę, dywanik do łazienki, łapki do garnków i nowe ręczniki do kuchni.

I wtedy w sklepie ją poniosło Oprócz dywanika i zasłony pojawiły się zapachy do domu, mydło ręcznie robione i wygodne pojemniki na kosmetyki.

Takie drobiazgi w cudzym mieszkaniu to przecież nie narzucanie się, uspokajała się Ewa, przyczepiając do pierwszego koszyka jeszcze drugi.

Zamek już nie stawiał oporu. W zasadzie przestał działać i przypominał bramkarza hokejowego bez kasku.

Widząc, co narobiła, Ewa do północy próbowała wymienić stary zamek przy użyciu noży z kuchni, rano pobiegła po nowy. Przy okazji kupiła nowe noże, widelce, łyżki, obrus, deseczki i podkładki na stół. No i zasłony do salonu.

W niedzielę, koło południa, Piotr zadzwonił i powiedział, że musi zostać kilka dni dłużej na wyjeździe.

Bardzo się cieszę, jeśli ocieplisz trochę moje mieszkanie śmiał się przez telefon, gdy Ewa przyznała, że trochę poszalała z dekoracjami.

Swoją drogą, przytulność do mieszkania dowoziła już niemal wózkami i precyzyjnie planowała ustawienie każdego przedmiotu. Lata nagromadzonej energii samotnej kobiety wybuchły i nie była już w stanie się powstrzymać.

Z dawnych rzeczy w mieszkaniu Piotra został tylko pająk przy wentylacji. Miała ochotę go przepędzić, ale widząc jego osiem zdezorientowanych oczu, zostawiła go jako symbol nietykalności cudzego mienia.

Mieszkanie wyglądało, jakby Piotr był osiem lat szczęśliwy w małżeństwie, potem się rozczarował, a potem znów był szczęśliwy na przekór.

Ewa nie tylko zajęła się mieszkaniem. Zrobiła wszystko, żeby cały blok wiedział, że jest nową gospodynią i teraz można się do niej zgłaszać ze wszystkim. Pierścionka wprawdzie nie nosiła, ale to tylko technika.

Sąsiedzi najpierw patrzyli podejrzliwie, potem już tylko wzruszali ramionami: Jak pani mówi, to pani sprawa. Nam to wszystko jedno.

W dniu powrotu Piotra Ewa przygotowała prawdziwą domową kolację, zapakowała swoje jeszcze jędrne pośladki w elegancką i odrobinę prowokującą sukienkę, postawiła w kątach domowe zapachy i przyciemniła nowe światło czekając.

Piotr się spóźniał. Gdy Ewa poczuła, że sukienka zaczyna już ją uwierać tam, gdzie przez pół roku ćwiczyła w fitness klubie, usłyszała klucz w drzwiach.

Zamek jest nowy, wystarczy popchnąć rzuciła lekko zawstydzona, ale uwodzicielsko. Nie miała oporów. Tak dobrze zaopiekowała się mieszkaniem, że wszystko jej się wybaczy.

W momencie, gdy drzwi się otworzyły, Ewa dostała nieoczekiwanego SMS-a od Piotra: Gdzie jesteś? Ja już w domu. Widzę, że mieszkanie się nie zmieniło. Koledzy mnie straszyli, że wszystko obstawisz kosmetykami!.

Ewa jednak przeczytała to później. Bo chwilę wcześniej do mieszkania weszła kompletnie obca ekipa dwóch młodych facetów, dwóch małych uczniów i starszy dziadek, który, widząc Ewę, wyprostował się z dumą i przegładził siwe włosy.

Niezła obsługa, tato! Po co ci był ten ośrodek, jak w domu masz taki all inclusive? zagaił jeden i od razu dostał burę od żony, że się patrzy.

Ewa stała jak wryta, z dwoma pełnymi kieliszkami i nie mogła ruszyć się z miejsca. Miała ochotę wykrzyczeć, ale ze stresu nawet to nie wychodziło.

Pająk w kącie aż zarżał z radości.

Przepraszam, a pani to kto? pisnęła w końcu Ewa.

Właściciel tego gniazdka. Pani z przychodni przyszła zmienić opatrunek? Mówiłem, że dam sobie radę sam odpowiedział dziadek, patrząc na Ewin strój, trochę przypominający pielęgniarkę.

Nooo, panie Adamie, ale tu u was teraz przytulnie jak w niebie rzuciła żona młodego, zerkając za Ewę. Inna rozmowa, a nie jak w katakumbach. Pani jak się nazywa? Pan Adam nie za stary dla pani? Choć mężczyzna z własnym mieszkaniem to plus

Eeewa

No proszę! Pan Adam potrafi, co? Doskonały, nie ma co!

Dziadkowi chyba taka sytuacja podobała się najbardziej.

A gdzie Piotr? wydukała Ewa, jednym haustem opróżniając oba kieliszki.

Ja jestem Piotr! zawołał ośmioletni chłopak.

Oj, jeszcze za wcześnie na Piotra uśmiechnęła się mama i pogoniła dzieci do samochodu.

Przepraszam, chyba zaszła pomyłka z mieszkaniem zaczęła się ogarniać Ewa, próbując sobie przypomnieć numer przy wejściu. To tutaj, na Bzowej osiemnaście, mieszkanie dwadzieścia sześć?

Nie, to Bukowa, osiemnaście wyjaśnił dziadek, już zacierał ręce na rozpakowywanie niespodziewanego prezentu od losu.

No właśnie westchnęła tragicznie Ewa pomyliłam mieszkania. Rozgośćcie się, a ja zaraz wyjdę, muszę zadzwonić.

Złapała telefon i pobiegła do łazienki, zamknęła się, owinęła ręcznikiem i wtedy przeczytała SMS od Piotra.

Piotrze, zaraz wracam, tylko w sklepie utknęłam, napisała Ewa.

Okej, czekam. Przynieś czerwone, jeśli możesz, nagrał wiadomość Piotr.

Czerwone Ewa planowała przynieść ale już w sobie. Pod pachą dywanik, zdjęła zasłonkę, poczekała, aż obcy przeszli do kuchni i wymknęła się z łazienki.

Szybko wrzuciła fanty do reklamówki i wymknęła się z mieszkania.

Opowiem ci to kiedyś wyjaśniła swój wygląd Piotrowi, gdy otworzył drzwi.

Trochę jak we mgle, przeszła obok niego, nawet nie spojrzała. Najpierw do łazienki wymienić zasłonkę, rozłożyć dywanik. Potem już do pokoju, gdzie padła na kanapę i spała do rana, aż cały stres i czerwone wyparowały.

Rano, gdy się obudziła, zobaczyła przed sobą nieznajomego młodego faceta, czekającego na wyjaśnienia.

Przepraszam, jaki tu jest adres?

Butowa, osiemnaście…