– No i widzisz! – zawołał Saszka. – Wszystko się zgadza! Ostatnie słowo zawsze należy do mężczyzny Rano do państwa Jefimenko przyjechał z miasta dorosły wnuk, na którego weselu niedawno byli. Saszka przyjechał po ziemniaki, bo zawsze pomagał ukochanym dziadkom przy ich sadzeniu i wykopywaniu. – No powiedz, Saszka, jak ci się żyje z twoją Świetlaną? – szybciej dopytywała babcia, krzątając się przy piecu. – Bywa różnie, babciu… – niechętnie odpowiedział wnuk. – Różnie… – Poczekaj, poczekaj – wtrącił się dziadek Jan. – Co znaczy „różnie”? Już się kłócicie, czy co? – Póki co nie – próbujemy ustalić, kto u nas w domu jest gospodarzem – przyznał się wnuk. – O rany… – z rozbawieniem westchnęła babcia przy piecu – znaleźliście rzecz do ustalania. Powinno być jasne. – Taaak – roześmiał się dziadek. – Wiadomo, że w rodzinie najważniejsza zawsze była i będzie żona. – No, no… – dobiegło z kuchni. – Dziadku, żartujesz? – zdziwił się wnuk. – To żart czy co? – Ani trochę – odparł Jan. – Jeśli nie wierzysz, zapytaj babci. No, Katarzyno, powiedz: czyje ostatnie słowo w naszym domu? – Daj spokój, dziadku, – pogodnie odparła babcia. – Powiedz szczerze – nalegał Jan. – Kto podejmuje ostateczne decyzje, ty czy ja? – No… ja… – Jak to? – nie dowierzał wnuk. – Nigdy tego w tym domu nie widziałem. Uważam, że gospodarzem zawsze powinien być mężczyzna. – Daj spokój, Saszka – znowu roześmiał się dziadek. – W prawdziwej rodzinie wszystko wygląda inaczej, niż myślisz. Zaraz opowiem ci kilka historii i sam wszystko zrozumiesz. Historia – Zaczęło się – mruknęła niezadowolona babcia. – Pewnie teraz będzie o motocyklu. – O jakim motocyklu? – zdziwił się wnuk. – O tym, który rdzewieje w stodole – potwierdził dziadek. – Ma chyba ze sto lat. Wiesz jak babcia mnie zmusiła, żeby go kupić? – Babcia? Zmusiła? – Tak, sama dała mi pieniądze. Ale najpierw była inna historia… I tak dalej (oryginalna historia). – No i widzisz! – zawołał Saszka. – Wszystko się zgadza! Ostatnie słowo zawsze należy do mężczyzny. – Ależ Saszka, nie zrozumiałeś – roześmiał się dziadek. – Przecież zanim coś zrobię, zawsze się pytam: „Chcę przebudować piec. Zgadzasz się?” A potem robię, jak ona powie. – Ja po takich przypadkach zawsze mówię – jak ty uważasz, tak rób. – Więc, Saszka, ostatnie słowo w rodzinie zawsze należy do żony – podsumował dziadek. – Rozumiesz mnie? Saszka zamyślił się, potem zaczął się śmiać. Pośmiał się i stwierdził: – Teraz rozumiem, dziadku. Jak wrócę do domu, powiem: „Dobrze, Swietka, polecimy na wakacje do Turcji, jak chcesz. A samochodu na razie naprawiać nie będę; automat się psuje, trzeba wymienić. A jak samochód padnie – trudno. Całą zimę będziemy jeździć autobusami do pracy, będziemy po prostu wcześniej wstawać. Co w tym złego…” Czy dobrze myślę, dziadku? – Bardzo dobrze, – ucieszył się dziadek. – Za rok, dwa, sami dojdziecie do kompromisu. A żona zawsze powinna być głową rodziny. Tak mężczyzna ma święty spokój. Wiem coś o tym… Nowe, zaadaptowane dla polskiej kultury i czytelne jako tytuł: No widzisz! – wykrzyknął Saszka. – Wszystko się zgadza! Ostatnie słowo zawsze należy do mężczyzny Rano do państwa Jefimenków przyjechał z Warszawy dorosły wnuk, na którego weselu niedawno byli. Saszka przyjechał po ziemniaki, bo od lat pomagał swoim ukochanym dziadkom je sadzić i wykopywać…

No i proszę! wykrzyknąłem. Zawsze ostatnie słowo należy do mężczyzny!

Rano do domu Matysiaków przyjechał z Warszawy mój dorosły wnuk, na którego ślubie byliśmy niedawno. Przemek przyjechał po ziemniaki, bo zawsze pomagał nam, swoim ulubionym babci i dziadkowi, sadzić i wykopywać kartofle.

Przemku, powiedz szczerze, jak ci się żyje z twoją Jagienką? zapytała babcia, krzątając się przy kuchence.

Różnie to bywa, babciu odpowiedział niechętnie wnuk. Różnie

Zaraz, zaraz wtrącił się dziadek Władek. Co znaczy różnie? Już się kłócicie?

No jeszcze nie kłócimy się, ale próbujemy ustalić, kto tu rządzi przyznał Przemek.

Matko Boska babcia parsknęła śmiechem przecież to oczywiste.

No przecież zaśmiał się też dziadek. Wiadomo, że w rodzinie to zawsze żona jest najważniejsza.

No, no odezwało się z okolic kuchni.

Dziadku, ty tak na serio? Wnuk spojrzał zdziwiony. Żartujesz, czy jak?

Ani trochę nie żartuję odparł Władek. Jeśli nie wierzysz, zapytaj babci. No, Marysiu, powiedz, kto u nas ma ostatnie słowo?

Oj, już przestań gadać głupoty odpowiedziała dobrodusznie babcia.

Nie, ty powiedz nalegał dziadek. Kto podejmuje decyzje Ty czy ja?

No, ja

No co ty mówisz? wnuk nie dowierzał. Jakoś nigdy tego nie zauważyłem. Zawsze uważałem, że głowa domu to facet.

Ech Przemku, daj spokój dziadek znowu się śmiał. W porządnej rodzinie to tak nie działa, jak ty myślisz. Posłuchaj, zaraz ci opowiem parę historii i sam zrozumiesz.

Historia

No to się zaczęło mruknęła babcia. Znowu będzie o tym motorze.

O jakim motorze? zapytał wnuk.

O tym co rdzewieje w stodole potwierdził z uśmiechem dziadek. Ma już z osiemdziesiąt lat. Wiesz, jak babcia mnie namówiła do jego kupna?

Babcia? Namówiła?

Tak. Sama dała mi na niego pieniądze. Z własnych oszczędności. Ale najpierw była inna historia.

Raz zarobiłem trochę grosza, akurat tyle, że starczyłoby na motor z wózkiem bocznym. Mówię do Marysi twojej babci że chciałbym kupić motor. Z wózkiem, żeby łatwiej ziemniaki z pola wozić. Dawniej działki pod ziemniaki były w polu.

No, babcia się uparła. Mówi lepiej kupmy kolorowy telewizor, bo wtedy były okropnie drogie. A kartofle, mówi, przecież zawsze na rowerze woziłeś, to i dalej tak możesz.

Worek na ramę i do przodu. No to mówię, twoje na wierzchu. Kupiliśmy telewizor.

A motor? zdziwił się wnuk.

Motor też w końcu kupiliśmy… westchnęła babcia ale dopiero później. Najpierw dziadek sobie krzyż nadwyrężył i przyszło mi samej te ziemniaki targać. Prawie wszystkie przewiozłam.

A jak już sprzedaliśmy na jesieni świniaka, dałam mu wszystkie pieniądze i mówię jedź do powiatu po motor z wózkiem, już pora.

Na następny rok znowu mieliśmy trochę grosza ciągnął dziadek i mówię, za to trzeba by postawić nową łaźnię, bo stara po rodzicach dach już miała przegniły i ściany zbutwiałe. A babcia znowu kupmy lepiej nowe meble, żeby było jak u ludzi. No to znowu jej twoje na wierzchu. Kupiliśmy meble.

A na wiosnę ta nasza stara łaźnia się zawaliła dodała babcia. Śniegu tyle napadało, dach nie wytrzymał Od tamtego czasu już postanowiłam, jak Władek coś wymyśli, to niech tak będzie.

No właśnie! wykrzyknąłem. Ostatnie słowo zawsze należy do mężczyzny!

E tam, Przemku, nie zrozumiałeś zaśmiał się dziadek. Zanim cokolwiek zrobię, zawsze pytam: Marysiu, chcę przerobić piec, zgadzasz się? A potem jak powie, tak będzie.

Ja od tego czasu zawsze powtarzam jak ty uważasz, tak rób.

Więc, Przemku, ostatnie słowo i tak powinno należeć do żony podsumował dziadek. Rozumiesz?

Wnuk chwilę się zamyślił, potem wybuchnął śmiechem. Jak się wyśmiał, znów zadumał, po czym rozpromienił się.

Teraz już rozumiem, dziadku. Wrócę do domu i powiem: No dobrze, Jagna, pojedźmy na wakacje do Egiptu, jak chcesz. A mój samochód niech jeszcze poczeka z naprawą. Automat szwankuje, trzeba by wymienić, ale jak stanie trudno. Całą zimę będziemy jeździć autobusami do pracy. Wcześniej będziemy wstawać o godzinę i już. Prawda, dziadku?

A i owszem, Przemku przytaknął z uśmiechem dziadek. Po roku czy dwóch wszytko wam się ułoży. A żona powinna być głową domu, wtedy i mężczyźnie spokojniej. Ja to wiem najlepiejBabcia głośno roześmiała się, stawiając przed Przemkiem talerz gorących placków.

Bylebyś potem nie wypominał, że to przez żonę do roboty na piechotę chodzisz! rzuciła żartobliwie.

A pieszo człowiek zdrowy, silny się zrobi podsumował dziadek, mrużąc oko do wnuka. I jeszcze śniadanie smakuje lepiej, jak człek się nachodzi.

Przemek pokiwał głową. Spojrzał nagle na swoich dziadków jak na coś cennego i od wieków niezmiennego. Uśmiechnął się szeroko.

Wiecie co? powiedział. Ja to chyba właśnie tego się powinienem od was nauczyć. Żeby czasem odpuścić, zanim życie mnie nauczy samo. Bo wtedy nie tylko śniadanie smakuje lepiej. Wszystko smakuje lepiej.

No, i to jest ostatnie słowo! zaśmiała się babcia i uściskała Przemka mocno.

A on, pełen nowej pewności, włożył worek ziemniaków do bagażnika i już wiedział, że w domu czekają na niego nie tylko obowiązki, ale ciepło, śmiech i ktoś, z kim naprawdę warto budować wszystko nawet na piechotę.

Za chwilę zatrzasnęły się drzwi, a w kuchni babcia nastawiła wodę na kawę. Dziadek spojrzał na nią ukradkiem, a potem mruknął z czułością:

Marysiu, a może jednak ten stary motor naprawimy? Na wycieczkę we dwoje

Babcia tylko się uśmiechnęła. Bo przecież ona i tak miała już ostatnie słowo.