No i co, jednak akt małżeństwa jest ważniejszy niż wspólne mieszkanie? – Żartowali z Nadzi koledzy

No i co, akt małżeństwa jednak mocniejszy niż konkubinat?
nabijali się z Niny faceci.
Ja na trzydziestolecie ukończenia studiów nie pójdę, potem dostanę deprechy.
Niech idą ci, co i tak co roku chodzili, im się nie rzuca w oczy jak się pozmieniali wykrzyczała przez telefon Nina na zaczepkę jedynej koleżanki.
Ej, a jak Ty teraz wyglądasz, że się tak boisz?
zdziwiła się Małgorzata.
My się przecież widziałyśmy z pięć lat temu i zupełnie spoko byłaś.
Przytyłaś mocno, czy co?
Nie o to chodzi, po prostu nie chcę, więc nie namawiaj mnie, Gosiu!
Nina już chciała skończyć rozmowę, mając nadzieję, że Małgorzata to zrozumie i zadzwoni do innych z listy.
Tym razem jednak przyjaciółka trzymała ją żelaznym chwytem:
Nina, nas już i tak malutko zostało.
Co, ktoś odszedł?
Nina zadrżała, bo choć już się za szczególnie młodą nie uważała, do pogrzebów rówieśników wydawało jej się jeszcze daleko.
A gdzie tam.
Po prostu parę osób wyjechało za granicę.
A zmarły mamy tylko jeden przypadek Andrzej Buk, już dwadzieścia pięć lat temu, był jeszcze młody, mówiłam Ci to.
Więc nie wierzgaj, zbiera się cały nasz rok, cztery grupy, ale w sumie tylko trzydzieści osób będzie.
Twój syn już się ożenił?
No, to teraz możesz trochę wyjść do ludzi.
Małgorzata jeszcze coś mówiła, a Nina znów wracała myślami do Andrzeja.
On zawsze miał cienie pod oczami i ciężkie spojrzenie, przez co chłopaki z grupy brali go za słabeusza.
A to po prostu serce miał słabe.
Dobrze się uczył, marzył, by w swoim mieście zaprojektować piękny most wiszący, ale nie zdążył zrobić nic z tego.
A co ona zdążyła, Nina?
Zakochała się w Wojtku, majstrze budowlanym, do którego po studiach sama trafiła do pracy.
On pracował u nich w mieście na delegacji, a potem wracał do siebie.
Spotykali się długo, Wojtek przedstawiał ją publicznie jako żonę.
Twierdził, że prawdziwa miłość nie potrzebuje papierka ludzie żyją razem nie przez akt małżeństwa, tylko z miłości
Kiedy Nina zorientowała się, że jest w ciąży, okazało się, że Wojtek nie przyjechał na kolejną delegację.
Później wyszło na jaw, że miał trójkę dzieci i chorą żonę.
Z powodu osobistych spraw rzucił pracę, nawet jej nie uprzedzając.
No a Nina zrozumiała, że nie może wymagać nic od faceta z trójką dzieci i chorą żoną.
Ona też odeszła z budowy, zanim ktoś się domyślił.
Pamięta jeszcze, jak któryś z facetów rzucił na odchodne:
No widzisz, akt małżeństwa jednak wygrywa z konkubinatem?
Ale Ninie było już wszystko jedno.
Znalazła pracę blisko domu, w spożywczaku, gdzie załatwiła jej znajoma z osiedla.
Umówiły się, że Nina, nawet będąc matką, będzie pracować dwa dni w tygodniu.
Mama zgodziła się siedzieć z Maćkiem jej zdaniem córka i tak wszystko schrzaniła, bo straciła taką dobrą pracę!
Sama mnie tak wychowałaś!
nie wytrzymała Nina, gdy matka ją do reszty przycisnęła.
Liczyłam, że choć Ty będziesz porządna!
Dniówki sama Ci opłacałam, a Ty Ninka nieudacznica!
wrzeszczała mama.
Jakie korzenie taka gałąź, czego chciałaś?
odpowiedziała Nina, a potem zaraz pożałowała słów.
Tuląc się, płakały razem.
Ale co z tego.
Co dalej
Nic więc dziwnego, że gdy Małgorzata kilka lat później przez telefon zapraszała na zjazd absolwentów, Nina nie szła.
Tam będą opowiadać o rodzinie, pracy, pochwalić się zdjęciami, a Nina haruje na trzech sprzątaniach w klatkach schodowych, szkole i w przedszkolu.
O czym miałaby z nimi rozmawiać?
A raczej oni z nią?
Dla Maćka zrobiłaby wszystko, był dla niej jedyną radością.
Szczególnie, że matka, kiedy Maciek poszedł do przedszkola, uznała, że swój obowiązek spełniła.
Pojechała do siostry na wieś potrzebowała świeżego powietrza i w mieście jej było źle.
Ninie po kilku latach niespodziewanie się poszczęściło dostała pół etatu w zawodzie.
Maciek akurat poszedł do szkoły i wszystko już dawała radę pogodzić nawet odbierała syna po lekcjach i Maciek był chyba jedynym dzieckiem, któremu tak zazdrościli.
Potem miał do niej słabość kolega z pracy, ale Nina szybko ucięła temat.
Miała syna jemu obcy facet w domu nie był potrzebny.
Ojca nie zastąpi, tylko przybędzie problemów.
W pracy Nina zaskakująco dobrze się odnalazła, po kilku latach już pracowała na cały etat na stanowisku inżynierskim i zaczęła naprawdę zarabiać.
Ale w środku zawsze czuła się gorsza, nawet z wyglądu ubrana skromnie, włosów nie farbowała, po czterdziestce już siwizna się pokazała.
Miała wrażenie, że nie może pozwolić sobie na szczęście, skoro żyła z żonatym i
prawie rozbiła rodzinę z dziećmi.
Nie wypada się stroić, farbować, rzucać w oczy bo znowu ktoś się przyczepi.
W szczęśliwe związki nie wierzyła.
Różnych rozwiedzionych wokół pełno, a ona czym się różni, jeśli nie jest jeszcze gorsza
Jedno było pewne Maciek wyrósł na porządnego chłopaka, nie zwariował od jej poświęcenia.
Jeździł na wakacje do babci Ireny i jej siostry na wieś, pomagał we wszystkim, kopał grządki, sadził ziemniaki, buraki i marchew z obiema babciami.
Pielił i podlewał, a jesienią wykopywał kartofle i pomagał babciom wekować ogórki i dżemy.
Od dziecka był silny, rąbał drewno i układał polana w drewutni.
Nawet mama przyznała Ninie, że to wielkie szczęście taki wnuk, a u niej i samotnej siostry Lidzi ukochany skarb
Więc gdzie tam Ninie do kawiarni czy spotkania ze studenckimi znajomymi po trzydziestu latach
Te myśli przelatywały jej przez głowę w sekundzie.
Wtedy usłyszała, jak Małgorzata wytrwale dopytuje:
No, zapamiętałaś?
Kawiarnia naprzeciw akademika w przyszły piątek o piętnastej.
Przyjdź, chociaż będę miała z kim pogadać, bo tak to z nikim przyjdziesz?
Głos Gosi lekko się załamał, a Nina sama nie wie czemu zgodziła się:
Tak, przyjdę
Gdy tylko odłożyła telefon, od razu pożałowała tej decyzji.
Stanęła przed lustrem i zaraz sięgała po telefon z zamiarem odwołania.
Ale numer przewodniczącej wciąż zajęty, a Ninie nagle zrobiło się głupio
Już wieczorem otworzyła szafę i wyjęła niebieską sukienkę, którą syn kupił jej na swoje wesele.
Maciek z Natalią wtedy ledwo ją namówili; synowa namówiła ją na wyprawę do galerii, gdzie zmęczyła przymierzaniem, aż w końcu wybrali suknię i buty pasujące wszystkim, nawet jej.
Potem poszły do fryzjera, gdzie zrobiono jej kolor i uczesanie.
Minął rok.
Maciek z Natalią mieszkali osobno, byli szczęśliwi.
Siwizna ze dwa razy odrosła, nie miała już po co się stroić, dziwnie jej było siebie upiększać.
Ale spięła włosy, założyła niebieską sukienkę i lekko musnęła usta szminką, którą jednak zaraz starła wydało jej się to zbyt śmiałe.
W kawiarni było gwarno i tłoczno.
Małgorzata zauważyła ją od razu: Ninka, ale z Ciebie piękność, jak miło Cię widzieć!
Gosia trochę się zaokrągliła, ale zupełnie jej to nie zaszkodziło, wręcz dodawało uroku.
Pogadały chwilę przy stoliku, potem ktoś Gosię odciągnął, a Nina sączyła sok, patrząc na ludzi i słuchając muzyki.
W tle leciały hity z tych czasów, gdy byli studentami: młodzi i pełni marzeń
Czy mogę prosić panią do tańca?
usłyszała Ninę czyjś głos przez głośną muzykę.
Uniosła głowę i od razu go poznała.
To był Leszek Serwa z równoległej grupy.
Na trzecim roku się ożenił, a Nina wtedy żałowała, bo podobał jej się ten chłopak.
Nina, piękną się stałaś!
Pierwszy raz przyszedłem na zjazd i nikogo nie poznałem tylko Ciebie od razu.
Leszek podał jej rękę, a Nina podniosła się i poszła z nim tańczyć, łapiąc zaskoczony wzrok Gosi.
Przetańczyli kilka piosenek w milczeniu.
W końcu Leszek zapytał:
Nina, mogę Cię odprowadzić?
Uprzedzam od dawna jestem sam Ale jeśli w domu czeka na Ciebie ktoś, tylko Cię odprowadzę, bo już późno
Leszek odprowadził Ninę pod blok.
Następnego dnia znowu się spotkali i już się nie rozstali.
Suknię i buty na ślub pomagała Ninie wybrać Natalia.
Była już w ciąży Nina wkrótce zostanie babcią.
I czuła się trochę niezręcznie jako panna młoda.
Nina w końcu pozwoliła sobie na szczęście.
A Natalia szepnęła jej:
Pani Nino, jest pani naprawdę piękna!
My z Maćkiem się cieszymy z panią.
Szczęśliwą można być w każdym wieku, kto zabroni?
No właśnie myślała Nina siedząc przy weselnym stole i promiennym wzrokiem patrząc na Leszka Teraz i ja w końcu mogę.
W końcu wybaczyła sobie i pozwoliła być szczęśliwa.
Napisz w komentarzach, co Ty o tym sądzisz.
Polub, jeśli się podobało.