Nina spieszyła się do domu. Na zegarze było już prawie dziesięć wieczorem, a ona nie mogła się doczekać, by szybciej dotrzeć do mieszkania, zjeść kolację i wskoczyć do łóżka.

Agnieszka pędziła do domu. Zegar wybijał już prawie dziesiątą wieczorem, a ona nie mogła się doczekać, by wreszcie wpaść do mieszkania, zjeść kolację i położyć się na łóżku. Dzień był wyczerpujący. Mąż już stał w drzwiach, obiad czekał, a dwunastoletni Kacper był najedzony.

Agnieszka pracowała w małym zakładzie fryzjerskim na Pradze, i tego dnia pełniła dyżur. Po zamknięciu sprzątnęła stanowisko, włączyła alarm, zamknęła drzwi dopiero wtedy mogła ruszyć w drogę.

Droga do domu wiedzieła przez mały skwer przy ulicy Złotej. Zwykle było tam spokojnie i bezpiecznie. Za dnia na ławkach siedziały starsze panie, a wieczorami pusto, ale latarnie świeciły, więc nie było strachu.

Jednak dziś jedna z ławek nie była pusta. Przytuleni do siebie siedziały dwa dzieci chłopiec w wieku dziewięciu lub dziesięciu lat i dziewczynka, której nie wyglądało na więcej niż pięć. Agnieszka zwolniła kroku i podeszła.

Co wy tu robicie sami? Już późno! Chodźcie ze mną do domu! zawołała.

Chłopiec spojrzał na nią, pogłaskał Zuzusię po głowie i mocniej objął ją.

Nie mamy dokąd iść. Wujek nas wypędził.

A gdzie mama?

Z nim. Kupiła się.

Agnieszka nie zastanowiła się ani chwili.

Wstawajcie, chodźcie ze mną. Jutro coś wymyślimy.

Dzieci wstały powoli. Agnieszka wzięła Zuzusię za rękę, a chłopiec, Antosia, podała jej drugą. Tak wprowadziła ich do swojego mieszkania. Wytłumaczyła wszystko mężowi i Kacprowi. Ci, znając jej dobre serce, od razu wzięli dzieci pod pachy, pokazali, gdzie się umyć, i zasiedli przy stole. Głodne, ale z apetytem, pożarły wszystko, co im podano.

Potem Agnieszka odwiedziła sąsiadkę, której córka uczęszczała do pierwszej klasy, i poprosiła o jakieś ubrania dla Zuzusi. Zgromadzili całą masę rzeczy w każdej rodzinie po dzieciach zostaje trochę zapasów.

Umyła Zuzusię, przebrała w czyste ciuchy. Antosia sam się wykąpał, a dla niego też znaleziono coś w starej szafie. Położyli się spać na kanapie w salonie Zuzia nie odstępowała kroku od brata, a ten trzymał ją w objęciach.

Nasyceni i zmęczeni, dzieci szybko zasnęły w czystej pościeli. Agnieszka posłała Kacpra na pokój, a ona z mężem długo plotkowali przy kuchni, zastanawiając się, co dalej.

Rano wstała wcześnie, odprowadziła Piotra do pracy. Sama musiała iść na drugą zmianę. Dzieci obudziły się, najadły, a ich nocna bielizna została spakowana w torbę. Agnieszka postanowiła ich zawieźć do domu, który stał tuż obok.

Mieszkanie na trzecim piętrze było otwarte. Dzieci weszły i zamarły w korytarzu

Agnieszka zatrzymała się przy drzwiach. Chciała spojrzeć w oczy tej kobiecie i zapytać, co myślała całą noc, gdy jej dzieci były zagubione.

Z pokoju wyłoniła się młoda, acz wyczerpana kobieta z dużą pieprzykiem pod oczkiem. Spojrzała beztrosko na dzieci i wymamrotała:
Ach przyszedłem A to kto?

To ciocia Agnieszka. Nocowaliśmy u niej odezwał się Antoś.

No dobrze mruknęła i, jakby nic się nie stało, wróciła do pokoju. Agnieszka zamarła. Czy to była ich matka?

Nagle kobieta odwróciła się i rzekła:
Chodź do kuchni, pogadamy.

Agnieszka poszła za nią. Ku zdziwieniu, choć mieszkanie było biedne, panowała w nim nieskazitelna czystość. Naczynia poukładane, podłoga błyszcząca, rzeczy na miejscu. Nawet jej stary, podarty płacznik był czysty. Usiądź powiedziała, wskazując krzesło.

Agnieszka usiadła. Kobieta usiadła naprzeciw, spojrzała na nią zmęczonym okiem i zapytała:
Masz dzieci?

Tak, syna, ma dwunastu lat odpowiedziała Agnieszka.

Posłuchaj Jeśli coś mi się przydarzy, nie zostawiaj moich dzieci, dobrze? Nie mają w tym winy.

Co zamierzasz ich zostawić? zdziwiła się Agnieszka.

Nie mogę już dłużej. Próbowałam wielokrotnie się powstrzymać, ale nie wychodzi. A on pokazała w stronę pokoju, z którego dochodził głośny chrap już po zgłoszeniu na policję. Kilka dni siedzi w areszcie, a potem wraca i bije jeszcze gorzej. Nie stać mnie już na alkohol, a on wystawia dzieci na ulicę. Nie są jego.

Gdzie jest ojciec?

Utopił się, gdy Zuzia miała rok. Od tego czasu ja sama się staram.

Nie pracujesz?

Sprzątałam w sklepie. Tydzień temu zwolniono mnie za częste nieobecności.

A ten pan?

Pracuje dorywczo, kiedy uda się coś znaleźć tak sobie przetrwamy.

Po chwili ciszy kobieta jeszcze raz zwróciła się do Agnieszki:
Jeśli coś się stanie, proszę, nie zostawiaj ich. Jesteś dobra. Jeśli nie będziesz mogła ich zabrać, oddaj je do schroniska, dobrze?

Agnieszka wstała. Jej umysł nie mógł uwierzyć w to, co właśnie usłyszała. Wszystko przypominało koszmar. Dzieci podeszły i przytuliły ją. Łzy spłynęły po jej policzkach, szybko wytrzeć je rękawem i powiedziała Antosiowi, że wie, gdzie ich szukać.

Wyszła na ulicę i pozwoliła łzom lać się strumieniami, przyciągając spojrzenia przechodniów. Wieczorem opowiedziała wszystko Piotrowi. On nie zadawał pytań po prostu zapewnił, że dzieci nigdy nie zostaną same. Kacper, słysząc rozmowę rodziców, podszedł i przytulił oboje. Tak siedzieli w kuchni, milcząc, trzymając się za ręce.

Trzy dni później przyszedł Antoś w pośpiechu, spanikowany. Powiedział, że matka zniknęła, a ojca zabrały policjanci. Zuzia jest u sąsiadki, ale dziś mają ją zabrać do schroniska. Opowiedział to szybko i pobiegł do siostry. Tego samego dnia dzieci rzeczywiście zabrali do placówki.

Następnego dnia znaleziono matkę dzieci w rzece poddała się śmierci, jakby przewidziała swój los i dlatego zleciła Agnieszce taką prośbę.

Agnieszka z mężem zaczęli zgłaszać się do urzędów, by uzyskać opiekę nad dziećmi. Nie było żadnych krewnych Antosia i Zuzii, a po licznych sprawach i dzięki relacji Agnieszki o tamtej rozmowie, otrzymali zgodę na kuratelę.

Agnieszka musiała odejść z pracy. Zuzia była przerażona, ufała tylko bratu i stale trzymała się przy nim. Gdy spadła łyżka, patrzyła na Piotra z lękiem, jakby spodziewała się kary.

Zajęło to sporo czasu, by zdobyć jej zaufanie. Antoś, jako starszy, szybciej pojął, że w tej rodzinie nie grozi mu żadny ból ani strach.

Z czasem dziewczynka otworzyła się. Pewnego dnia podeszła do Agnieszki, pobawiła się z jej synem, uśmiechnęła się i porozmawiała, choć wciąż lekko obawiała się męża Agnieszki. Strach przed dorosłymi mężczyznami był głęboko zakorzeniony, ale on podchodził do niej z delikatnością i ostrożnością.

Mężczyzna zawsze marzył o córce, ale z powodu problemów zdrowotnych Agnieszka nie mogła już mieć dzieci. Kiedy w końcu wrócił po trzech dniach służbowej wycieczki, Agnieszka z Zuzą spotkali go przy drzwiach. Złapał ją za szyję, podniósł i wprowadzili razem do kuchni. Gdy zobaczyli Zuzę z szerokim uśmiechem, podeszli wszyscy chłopcy, potem Agnieszka i przytulili się. Stało się cicho, ale w sercach było ciepło.

W tej rodzinie w końcu wszystko ułożyło się po naszej małej, polskiej bajce.