– Nikt ich nie wyrzucał – tak odpowiadaliśmy i jednej, i drugiej – sami nie chcieli zostać! Niech pr…

Nikt ich nie wyrzucał, odpowiadali jednym i drugim, sami jakoś nie mieli ochoty zostać! Niech przyjeżdżają! Chętnie ich ugościmy.

Siedź! Nie ma nas w domu! powiedział spokojnie Piotr.

Ale dzwonią! Wioletta zamarła, podnosząc się z kanapy.

Niech dzwonią, odparł Piotr.

A jeśli to ktoś ważny? zapytała Wioletta. Albo w sprawie?

Sobota, dwunasta, powiedział Piotr. Ty nikogo nie zapraszałaś, ja na nikogo nie czekam! Jaki z tego wniosek?

Tylko przez wizjer spojrzę! szepnęła Wioletta.

Siedź! w jego głosie była stanowczość. Nie ma nas w domu! Kimkolwiek są, niech wracają!

A ty wiesz, kto tam stoi? dopytywała Wioletta.

Przeczuwam, dlatego mówię ci, żebyś nie krążyła przy oknie!

Jeśli to ci, o których myślę, nie odejdą tak łatwo! powiedziała Wioletta, wzruszając ramionami.

To zależy, jak długo nie otworzymy im drzwi, spokojnie odpowiedział Piotr. Kiedyś sobie pójdą.

Nie będą przecież spać na klatce schodowej. A my nie musimy dziś nigdzie wychodzić, więc siadaj, załóż słuchawki, weź telefon i oglądaj film.

Piotr, mama dzwoni, powiedziała Wioletta, pokazując ekran telefonu.

Czyli za drzwiami stoi twoja ciocia ze swoim niesfornym synem, podsumował Piotr.

Skąd wiesz? zdziwiła się Wioletta.

Gdyby to był mój kuzyn a Piotr przeciągnął to słowo z pogardą to dzwoniłaby moja mama!

Innych możliwości nie bierzesz pod uwagę? spytała Wioletta.

Jeśli to sąsiedzi, nie mam ochoty z nimi rozmawiać. Gdyby to byli przyjaciele po kilku dzwonkach już by sobie poszli. Kulturalni ludzie zadzwoniliby wcześniej i zapytali, czy możemy się spotkać! Nikt normalny nie dzwoni w drzwi przez pół godziny!

A tak nachalnie i bez skrupułów nękać nas mogą tylko nasi upierdliwi krewni!

Piotr, to moja ciocia Joanna, wymamrotała Wioletta. Mama napisała wiadomość.

Pyta, gdzie nas nosi. Ciotka Joasia zostanie u nas na kilka dni, bo ma sprawy w mieście.

Napisz jej, że w Warszawie jest pełno hoteli, uśmiechnął się Piotr.

Piotr! powiedziała z wyrzutem Wioletta. Nie mogę tak napisać!

Wiem, Piotr zamyślił się. Napisz, że nie jesteśmy w domu, mieszkamy w hotelu, bo dezynsekcja była w mieszkaniu.

Świetny pomysł! Wioletta natychmiast napisała SMS-a.

Piotr, ona pisze, żebyśmy wynajęli dwa pokoje: dla niej i dla Kostka, powiedziała osłupiała Wioletta.

Napisz, że nie mamy pieniędzy. I że wynajęliśmy dwa łóżka w hostelu, w jednym pokoju z piętnastoma obcokrajowcami, Piotr był dumny ze swojego sprytu.

Mama pyta, kiedy wrócimy, Wioletta spojrzała na męża.

Napisz, że za tydzień, machnął ręką Piotr.

Dzwonek w drzwiach ucichł. Oboje odetchnęli z ulgą.

Piotr, mama pisze, że ciotka przyjedzie za tydzień, powiedziała znużona Wioletta.

Znowu nas nie będzie w domu, głosem rezygnacji odpowiedział Piotr.

Piotr, przecież wiesz, że to nie rozwiąże problemu? Nie będziemy uciekać wiecznie!
A co jak przyjadą w tygodniu? Albo zaczają się pod drzwiami po pracy? Czy moja ciotka, czy twój kuzyn, są na wszystko zdolni!

No tak, posmutniał Piotr. Po co nam było kupować trzy pokoje?

Mieliśmy je przecież kupić dla naszej przyszłej dużej rodziny, powiedziała Wioletta.

Musimy postarać się o dziecko! powiedział poważnie Piotr. Najlepiej od razu dwoje!

A ja co? Przeciw? oburzyła się Wioletta. Przecież wiesz, że trzeba się jeszcze przebadać! Nie wychodzi!

Wystarczy nie stresować się, poważnie powiedział Piotr. Ciągle tylko nerwy: raz twoje, raz moje! Wywalić ich wszystkich na koniec świata! Przez nich nic nam nie wychodzi!

Wioletta nie dyskutowała. Wiedziała, że Piotr ma rację.

Kiedy szykowali się do ślubu, przeszli drogie badania genetyczne i na płodność. Wtedy wszystko było w porządku.
Ale zaraz po ślubie musieli odłożyć plany dziecka, by uzbierać na mieszkanie.

Na spadek nie mieli co liczyć. Przed ślubem i Piotr, i Wioletta, mieszkali z mamami w kawalerkach. Musieli liczyć tylko na siebie.

Pięć lat ciężkiej pracy i zaciskania pasa pozwoliło kupić duże mieszkanie.

Na rynku wtórnym, blok już stary, remont od podstaw, meble nowe. Ale ile było radości!

Ledwie zdążyli urządzić parapetówkę, a już na progu stanęła ciocia Wioletty, do tego z synem.
A żeby młodzi gospodarze nie protestowali, do ciotki Joasi dołączyła też teściowa.

No, u was to luksus! Jest gdzie się obrócić! Nie to co my, z Wiolą w jednym pokoju!

Super się mieszka, zachwalała ciocia Joasia. Ja biorę sypialnię, a Kostek osobno!

W salonie się nie śpi, powiedział Piotr. To pokój do wypoczynku!

Ja tu pracować nie mam zamiaru! roześmiała się ciocia. Wiolu, wyjaśnij mężowi, że mi z synem niewygodnie on chrapie!
I ogólnie goście w domu, a wy nawet stołu nie zastawiliście!

Nie wiedzieliśmy, że przyjeżdżacie, speszyła się Wioletta.

Lodówka pusta, dodał Piotr.

Jak trzeba, to Piotrek idzie na zakupy, a Wiola do kuchni! zadecydowała ciocia.

No, czemu stoicie? krzyknęła teściowa. Tak to gości się w Polsce podejmuje!

Czy wy się aby nie zagalopowaliście rzucił Piotr, ale Wioletta wyciągnęła go do sąsiedniego pokoju.

Kiedy zdołał odsunąć jej rękę od ust, zapytał:

Wioletta, tu nikt się nie pomylił? Zaraz ich wywalę do twojej mamy! I razem z nią! Jak w gości, to zachować się należy. Co to ma być?

Piotr, ona jest prosta kobieta! Ze wsi! U nich tak się utarło!

Znam wiejskich ludzi, ale chamstwo nigdzie nie jest normą! A to jest chamstwo!

Kochany, nie kłóćmy się z mamą i ciocią! Potem zamęczą mnie nerwowo!
A ty się dla nich przeciwnikiem staniesz! Po co ci to?

Wszystko mi jedno, kim dla nich będę! Jeśli tak mnie traktują, to mogę ich nie widzieć nigdy! Niech sobie idą, nawet im nie zapłaczę!

Piotr, kochany! Zlituj się! Jeśli wyrzucimy Joasię, mama mnie przeklnie! A ona jest dla mnie wszystkim!

Ten argument zadziałał. Piotr zacisnął zęby i poszedł do sklepu.

Ciocia Joasia gościła nie trzy dni, jak zapowiadała, tylko dwa tygodnie. Piotr już pod koniec drugiego dnia faszerował się kroplami na uspokojenie.

Wyjazd ciotki i Kostka uczcili z Wiolettą szeroko przy pomocy miotły i mopa. Przez trzy dni sprzątali mieszkanie.

Potem wydarzyła się podobna sytuacja, tylko z rodziny Piotra.

Bracie, przyjechałem na chwilę, objął go Mirek aż trzeszczały kości. Muszę pozałatwiać sprawy, a potem wrócimy!

Nie możesz sam załatwić tych spraw? zapytał Piotr.

Ty żartujesz? Przecież mam rodzinę! Nie zostawię ich samych na wsi i sam pojadę do miasta. Myśl trochę! zaśmiał się Mirek. A jak wplączę się w jakieś przygody, to żona mnie kontroluje!

Dlatego przyprowadziłeś dzieci? zapytał Piotr.

No a z kim miałem je zostawić? Mirek klepnął go po plecach. Im tu frajda! Chodź, jak za dawnych lat, rozkręcimy to miasto!

Mirek! wrzasnęła Sylwia. Ja ci zaraz tak rozkręcę, że nie będziesz miał czym!

Po półtorej godziny od przyjazdu rodziny Mirka, Wioletta leżała z bólem głowy.

Dzieci szalały po całym mieszkaniu, głośno krzycząc. Sylwia potrafiła tylko wrzeszczeć, innego języka nie znała.

A Mirek wciąż pchał się gdzieś, by przeżyć imprezę, przez co Sylwia wrzeszczała jeszcze bardziej.

Piotr, ty jesteś jedynakiem u mamy, prawda? wtuliła się w poduszkę Wioletta.

To kuzyn ze strony mamy, mruknął Piotr. Ja go nazywam kuzynem.

Obchodzi mnie, jak go nazywasz, czy nie można go jakoś grzecznie wyprosić?

Chętnie bym to zrobił, powiedział Piotr, kładąc rękę na sercu, ale sytuacja jak z twoją ciocią. Mama się na mnie obrazi śmiertelnie!

Nie zdążyli odpocząć po jednym wizycie, a już pojawiali się nowi goście na progu. Ciotka Joasia z Kostkiem stale miała jakieś sprawy w mieście.

Kuzyn Mirek z rodziną regularnie „wpadał”, by coś załatwić. Mamy nie zapominały o dzieciach. Teściowa męczyła Piotra, teściowa Wioletty ją samą.

Stres niszczył psychikę i zdrowie młodego małżeństwa.
O dzieciach w ogóle nie było mowy w takim ciągłym zamęcie wizyt. Zdrowie szwankowało, a nawet jak tu?

Może zamienimy mieszkanie? zaproponowała pewnego wieczoru Wioletta.

Na pokoje dla chorych psychicznie? zaśmiał się Piotr. Zaraz nam takie przydzielą!

Nie, lekko uśmiechnęła się Wioletta. Po prostu zamienimy nasz lokal na taki sam, tylko w innym rejonie miasta. Są ludzie, którzy chcą się przeprowadzić! Zamienimy się i nie powiemy nikomu, gdzie mieszkamy!

To rozwiązanie na chwilę, prychnął Piotr. I mój kuzyn, i twoja ciocia wypytają nowych lokatorów, gdzie byli poprzednicy. Nas znajdą! A potem zrobią z nas publicznych wrogów numer jeden!

Może uda się przez ten czas zajść w ciążę? z nadzieją powiedziała Wioletta.

Nie tylko zajść, ale jeszcze donosić! To już byłby powód, pokręcił głową Piotr.

To może się wyprowadzić z mieszkania? Może na jakiś czas schować się u znajomych?

Myślisz o Waldku i Katarzynie? zapytał Piotr.

Tak, kiwnęła głową Wioletta. Mają nawet wolny pokój!

Ale tam mieszka Tera, uśmiechnął się Piotr. Zapomniałaś?

Wolę już z owczarkiem mieszkać niż z rodziną! Wioletta opuściła bezsilnie głowę.

Poczekaj! krzyknął Piotr i chwycił za telefon.
Waldek, pożycz psa!

Stary! Jesteś moim dłużnikiem za życie! Z Kasią wybieramy się nad morze, a dziewczynę nie mamy gdzie zostawić! Ona nie lubi obcych, ale was zna i lubi! aż krzyczał Waldek. Przywiozę karmę, posłanie, zabawki i miski! Jeszcze zapłacę!

Dawaj! ucieszył się Piotr.

Wrócił do żony, świecąc jak poranne słońce:

Dzwoń do mamy, niech ciotka jutro przyjeżdża. Ja zadzwonię do brata, niech wpada w tygodniu!

Jesteś pewny? dopytywała się Wioletta.

Jesteśmy gotowi ich ugościć! powiedział z sztucznym uśmiechem Piotr. Kto im winien, że nasz mieszkaniec im nie pasuje?

Mirkowi i jego rodzinie wystarczyło jedno „hau”, by wybrać hotel.

A ciocia Joasia próbowała walczyć o swoje miejsce.

Zamknijcie tego potwora gdzieś! wołała ukryta za plecami syna.

Ciociu, chyba żartujesz! uśmiechnął się Piotr. Czterdzieści pięć kilogramów czystych mięśni! To nie ratlerek, to niemiecki owczarek! Przeniesie każde drzwi!

Dlaczego ona na mnie się szczerzy? głos ciotki zadrżał.

Nie lubi obcych, wzruszyła ramionami Wioletta.

Pozbądźcie się jej! Nie chcę mieszkać z takim bestią pod jednym dachem!

Co znaczy „pozbądźcie się”? oburzył się Piotr Ten kochany piesek jest teraz nasz! Dzieci nie mamy, a kogoś kochać trzeba! Kochamy ją bardzo!

I nigdy się jej nie pozbędziemy! dodała Wioletta.

Zaraz potem obie mamy dzwoniły i pytały, czemu nie przyjęli rodziny z otwartymi ramionami.

Nikt ich nie wyganiał! odpowiadali, sami jakoś nie chcieli zostać! Niech wracają! Jesteśmy otwarci!

A pies?

Mamo, ale przecież nikomu nie odmawiamy!

Ale nawet mamy przestały wyrywać się w gości.
Po miesiącu Tera pojechała z powrotem do Waldka, czekała na pierwsze wezwanie.
Nie było potrzeby. Wioletta czekała na bliźniaki.