– Nikt ich nie wyrzucał – odpowiadaliśmy i jednej, i drugiej – sami jakoś nie chcieli zostać! Niech …

Nikt ich przecież nie wyrzucał odpowiadali jednym i drugim sami jakoś nie chcieli zostać! Niech przyjeżdżają! Będziemy się cieszyć.

Siedź! Udajmy, że nas nie ma w domu! powiedział spokojnie Piotr.

Ale przecież dzwonią! zamarła Wioletta, podnosząc się z kanapy.

Niech dzwonią odparł Piotr.

A jeśli to ktoś ważny? zapytała Wioletta. Może sprawa pilna?

Sobota, dwunasta w południe rzekł Piotr. Ty nikogo nie zapraszałaś, ja na nikogo nie czekam. Wnioski?

Ja tylko przez wizjer spojrzę! wyszeptała Wioletta.

Siadaj! w jego głosie była stal. Udajemy, że nie ma nas w domu! Ktokolwiek to, niech wraca, skąd przyszedł!

A skąd wiesz, kto tam stoi? dopytała Wioletta.

Przypuszczam. Dlatego mówię, byś siedziała spokojnie i nie pojawiała się w oknie!

Jeśli to to, o czym myślę, nie dadzą się łatwo odstraszyć powiedziała Wioletta, wzruszając ramionami.

To zależy, jak długo nie będziemy im otwierać odpowiedział Piotr spokojnie. Prędzej czy później pójdą.

W końcu nocować na klatce nie będą. My przecież nigdzie się nie śpieszymy. Usadź się, załóż słuchawki, weź telefon i oglądaj film.

Piotr, dzwoni mama powiedziała Wioletta, pokazując ekran telefonu.

A więc za drzwiami stoi twoja ciotka ze swoim niezdarnym synem podsumował Piotr.

Skąd to wiesz? zdziwiła się Wioletta.

Jakby to stał mój kuzyn a Piotr wymówił kuzyn tak pogardliwie to dzwoniłaby moja mama!

Innych wariantów nie bierzesz pod uwagę? zapytała Wioletta.

Sąsiedzi mi do rozmowy nie tęsknią, a nasi przyjaciele już by poszli po kilku dzwonkach. Najprawdopodobniej, jak osoby z klasą, zadzwoniliby wcześniej i spytali, czy mogą przyjść!

Tak natarczywie i bezwstydnie męczyć nasz dzwonek potrafią tylko nasi nieznośni krewni!

Piotr, to moja ciocia jęknęła Wioletta. Mama napisała SMS-a. Pyta, gdzie nas niesie. Ciocia Natalia zostanie u nas parę dni, bo załatwia sprawy w mieście.

Odpowiedz jej, że w Warszawie hoteli nie brakuje uśmiechnął się Piotr.

Piotr! Wioletta rzuciła mu oskarżycielski wzrok. Nie mogę tak napisać!

Wiem Piotr zamyślił się. Napisz, że nas nie ma, że zmuszeni byliśmy zamieszkać w hotelu, bo w mieszkaniu robiono dezynsekcję.

Super pomysł! Wioletta szybko napisała i wysłała wiadomość.

Piotr, mama pisze, żebyśmy wynajęli dwa pokoje: dla niej i Kostka mówiła Wioletta osłupiała.

Uświadom ją, że nie mamy na to pieniędzy. Powiedz, że sami śpimy na łóżkach w hostelu, a z nami piętnaście obcokrajowców Piotr zadowolony ze swego sprytu, uśmiechnął się.

Mama pyta, kiedy wrócimy Wioletta spojrzała pytająco.

Za tydzień rzucił Piotr.

Dzwonienie ustało. Małżeństwo odetchnęło z ulgą.

Piotr, mama pisze, ciocia przyjedzie za tydzień powiedziała wycieńczonym głosem Wioletta.

A nas znów nie będzie w domu skwitował Piotr.

Piotr, przecież tak problemu nie rozwiążemy! Nie będziemy uciekać przed nimi wiecznie?
A jak przyjadą w tygodniu? Albo zaczekają pod drzwiami po pracy? Zarówno moja ciocia, jak i twój kuzyn są zdolni do wszystkiego!

Masz rację zasępił się Piotr. Los nas skusił na te trzy pokoje?

Piotr, przecież kupiliśmy je z myślą o naszej przyszłej, dużej rodzinie! dodała Wioletta.

Potrzebujemy dziecka! powiedział poważnie Piotr. A najlepiej od razu dwójki!

A co ja, przeciwko? obruszyła się Wioletta. Przecież wiesz, że muszę się zbadać. Nie wychodzi!

Nerwy trzeba odpuścić, to się uda odparł Piotr. To przez tych wszystkich raz twoi, raz moi zamieniają nam życie w horror. Gdyby ich wyprawić na koniec świata, wszystko by się ułożyło!

Wioletta nie protestowała. Wiedziała, że Piotr mówi prawdę.

Przed ślubem oboje przeszli kosztowne badania genetyczne i testy płodności. Wszystko wypadło świetnie. Ale zaraz po weselu trzeba było odłożyć starania o dzieci by uzbierać na mieszkanie.

Nie było co liczyć na spadek. Przed ślubem oboje mieszkali z mamami w ciasnych kawalerkach. Musieli polegać tylko na sobie.

Pięć lat ciężkiej pracy i surowej oszczędności pozwoliły im kupić duże mieszkanie.

Rynek wtórny, blok z wielkiej płyty, remont od podstaw, meble prawie wszystkie nowe. Ile radości!

Nie zdążyli jeszcze powitać nowych kątów, gdy na progu pojawiła się ciocia Wioletty z synem, a asystowała teściowa.

No żyć tu, nie umierać, miejsca dość! Nie to, co z Wiolettą w jednej klitce się męczyć!

W sam raz pochwaliła ciocia Natalia. Dla mnie osobno, dla Kostka osobno!

Salon jest do odpoczynku, nie do spania powiedział Piotr.

Ja tu pracować nie zamierzam! ciotka Natalia roześmiała się. Wioletta, wyjaśnij mężowi, że syn chrapie! A poza tym goście w domu, a wy stołu nie nakryliście!

My się was nie spodziewaliśmy wydukała Wioletta.

I lodówka pusta poparł żonę Piotr.

No dobrze ciocia Natalia się rozczuliła. Piotrek, leć do sklepu, a Wioletka na kuchnię!

Na co tak stoicie? skarciła teściowa. Tak to gości się przyjmuje!?

Nie przeginacie? krzyknął Piotr, ale Wioletta wyciągnęła go do pokoju.

Gdy Piotr uwolnił się od ręki żony, szeptem rzucił:

Wioletta, czy tu ktoś czegoś nie pomylił? Zaraz ich wyekspediuję do twojej mamy! Razem z twoją matką!

Goście to goście a to nieporozumienie!

Piotrek, ona jest zwykłą kobietą ze wsi. Tak u nich jest przyjęte!

Wieś wieś, ale chamstwa nigdzie nie tolerują! A to jest chamstwo!

Kochany, nie kłóćmy się z mamą i ciocią. Potem mi życie zatrują! A ty będziesz dla nich wrogiem!

Jest mi wszystko jedno, kim dla nich będę. Skoro traktują mnie tak, łatwo ich ignorować! I nigdy nie zobaczyć! Nawet nie zatęsknię!

Piotrek, błagam! Zlituj się nade mną. Jeśli wyrzucimy Natalię, mama mnie przeklnie! Ona jest dla mnie wszystkim!

Ten argument zadziałał. Piotr zacisnął zęby i poszedł do sklepu.

Ciocia Natalia, zamiast obiecanych trzech dni, gościła dwa tygodnie. Piotr już drugiego wieczoru sięgnął po melisę.

Wyjazd cioci i jej syna młode małżeństwo świętowało z miotłą i szmatą. Trzy dni myli mieszkanie.

Potem sytuacja się powtórzyła, ale od strony Piotra.

Bracie, wpadam na chwileczkę Dariusz ściskał go tak, że Piotr skrzywił się z bólu. Mam sprawy, załatwię i wracamy!

Nie mógłbyś sam sobie poradzić? spytał Piotr.

Jaja sobie robisz? Mam rodzinę! Jak ich samych zostawię, a sam pojadę do miasta? Ty pomyśl! roześmiał się Dariusz. A jakby mi się coś stało? Żona zawsze woli kontrolować!

Dlatego dzieci też przywiozłeś? spytał Piotr.

A z kim mieli zostać? Dariusz klepnął go po plecach. Dla nich to frajda! Rozkręcimy miasto, jak dawniej!

Darek! krzyknęła Sylwia. Rozkręcić ci zaraz mogę, a potem nie będzie czego!

Po półtorej godziny Wioletta miała migrenę.

Dzieci rozrabiały na całego, Sylwia rozmowę miała tylko w tonie krzyku, a Dariusz marzył o nocnych wojażach.

Piotr, przecież jesteś jedynakiem, nie? wybąkała Wioletta w poduszce.

Kuzyn po matce odmruknął Piotr. Mówię na niego kuzyn.

Możesz go jakoś grzecznie wyprosić?

Wiesz, z chęcią, ale sytuacja jak z twoją ciocią. Mama mi potem wyciągnie mózg łyżeczką!

Nie zdążyli się ochłonąć po jednej wizycie, a już kolejne ciocia Natalia z synem ciągle miała sprawy w Warszawie, kuzyn Dariusz z rodziną również regularnie wpadał załatwiać interesy. Do tego obie mamy nie zapominały, kogo mają pouczać. Teściowa wykańczała Piotra, teść Wiolettę.

Nieustanny stres niszczył równowagę psychiczną młodej pary. O dzieciach nie było mowy i zdrowie nie pozwalało, i warunki nie sprzyjały.

Może zamienimy mieszkanie? zaproponowała Wioletta.

Na pokój bez klamek? żartował Piotr. Niedługo to nam i tak zafundują!

Nie, prawdziwa zamiana uśmiechnęła się lekko Wioletta. Są ludzie, co chcą mieszkać w innej dzielnicy. Przeprowadzamy się i nie mówimy nikomu gdzie!

To odwlekanie. Kuzyn i twoja ciocia wypytają nowych lokatorów i nas znajdą. Rozniosą się czarną legendą!

Może uda nam się w końcu doczekać potomstwa? z nadzieją pytała Wioletta.

Potrzebujemy nie tylko zajść, ale też doczekać się dzieci westchnął Piotr.

Może się wyprowadzimy do przyjaciół? Ukryjemy się na chwilę?

Myślisz o Waldku i Katarzynie? upewnił się Piotr.

Tak pokiwała Wioletta. Mają wolny pokój!

Tam mieszka Tera zaśmiał się Piotr. Zapomniałaś?

Wolę owczarka niż krewnych! Wioletta bezradnie opuściła głowę.

Czekaj! Piotr chwycił telefon.
Waluś, pożycz na trochę psiaka!

O! Stary! Ratujesz nas! My z Katią na Mazury, a nie ma z kim zostawić dziewczynki! Obcych nie toleruje, ale was zna! cieszył się Waldek. Przywiozę karmę, posłanie, zabawki! Zapłacę jeszcze!

Przywoź! ucieszył się Piotr.

Wrócił do żony, tryskając radością:

Zadzwoń do mamy, powiedz, żeby ciocia jutro przyjechała! Zadzwonię do brata, niech wpada w tygodniu!

Jesteś tego pewien? spytała nieufnie Wioletta.

Z radością ich przyjmiemy! mówił Piotr z przekonaniem. Kto im każe nie lubić naszego pupila?

Kuzyn Dariusz z rodziną szybko przenieśli się do hotelu, wystarczył jeden hau hau.

Ciocia Natalia próbowała walczyć o swoje miejsce.

Zamknijcie to bydlę gdzieś! piszczała, chowając się za plecami syna.

Ciociu Nataszko, żartujesz? uśmiechał się Piotr. Czterdzieści pięć kilo mięśni! To nie pudel, to owczarek niemiecki! Żadne drzwi jej nie powstrzymają!

A czemu ona na mnie warczy? głos ciotki drżał.

Nie toleruje obcych wzruszyła ramionami Wioletta.

Pozbądźcie się tej bestii! Nie mogę mieszkać z takim potworem!

Pozbyć się? zdziwił się Piotr. To nasz skarb! Dzieci nie mamy, a kogoś kochać trzeba! Czujemy się z nią jak rodzice!

I nie oddamy jej! dodała Wioletta.

Obie mamy dzwoniły potem i pytały, czemu odmówili rodzinie gościny.

Nikt im nie zabraniał, tłumaczyli obojgu sami nie chcieli zostać! Niech przyjeżdżają! Będziemy się cieszyć!

A pies?

Mamo, przecież nikomu nie odmawiamy!

Ale i mamy jakoś przestały upominać się o wizyty.

Po miesiącu Tera wróciła do właścicieli, choć była gotowa powrócić na każdy sygnał.
Nie było to potrzebne. Wioletta spodziewała się bliźniaków.

Czasem to, co wydaje się problemem, staje się początkiem nowego uczymy się wyznaczać granice i szanować własne potrzeby. Szczęście polega na tym, by umieć powiedzieć dość w trosce o siebie i swoją przyszłość.