Nigdy więcej!

Nigdy więcej

Hanna po pracy wstąpiła do sklepu. Nie miała ochoty gotować, ale Oli trzeba było coś zjeść dać. Kupiła paczkę makaronu i parówki. Córka od dziecka wolała to od innych potraw. Dorzuciła jeszcze karton mleka i batonik.

Przy kasie ustawiła się krótka kolejka. Przed nią stał wysoki mężczyzna w czarnej kurtce i ręcznie robionej czapce z pomponem. *„Wygląda na młodego, a taką staroświecką czapkę włożył. Pewnie ulubiona żona mu zrobiła. No tak. Potrafią zeszpecić faceta, żeby żadna inna kobieta nie spojrzała w jego stronę. Ciekawe, jaką ma twarz. Pewnie infantylną, aż mdło”* – myślała, wpatrując się w tę głupią, kolorową czapkę.

Mężczyzna odwrócił się i spojrzał na nią, wyczuwając jej wzrok. Odwróciła natychmiast oczy. *„Nie wygląda na idiotę, w sumie całkiem przystojny”* – uznała łaskawiej. On znów się na nią obejrzał.

– Przeszyje mnie pani tym wzrokiem – powiedział.

– Gdyby było na co patrzeć. Nie mam nic lepszego do roboty – mruknęła pod nosem Hanna zniecierpliwiona.

Kolejka nie posuwała się do przodu. W środku Hanny rosnąć zaczęła irytacja. I ta czapka… Chciała już rzucić zakupy i wyjść, ale w pobliżu domu nie było innych sklepów. *„Zawsze tak jest, gdy w kolejce stoją mężczyźni – zaraz zacznie wybierać papierosy: «Proszę niebieskie z czerwonym paskiem. Nie ma? To białe z zielonym logo». – W myślach przedrzeźniała jego głos. – A potem będzie grzebał w kieszeniach, zamiast od razu przygotować pieniądze”* – westchnęła.

I rzeczywiście. Mężczyzna przy kasie podwinął kurtkę i wyciągał z ciasnych dżinsów drobne. Hanna głośno, demonstracyjnie westchnęła.

– Spieszy się pani? Niech pani przejdzie – powiedział „Czapka”, odstępując na bok.
Zrobiła miejsce, a Hanna, wzruszając ramionami, zajęła jego pozycję przy taśmie. W końcu wydobył potrzebną sumę, spakował skromne zakupy i odszedł.

Gdy przyszła jej kolej, kasjerka skanowała produkty, a Hanna bezskutecznie grzebała w torebce, szukając karty.

– Może by pani szybciej? Trzeba wcześniej przygotować pieniądze – zirytował się ktoś z tyłu.

– Zagubiła pani kartę? – „Czapka” zapytał z wyraźną przekąsem.

Hanna nawet na niego nie spojrzała, dalej szukając portfela.

– Ja zapłacę – powiedział do kasjerki.

– Nie trzeba! – wykrzyknęła speszona Hanna. – Już znalazłam. Przepraszam. – Przyłożyła kartę do terminala, ciesząc się, że jednak się odnalazła.

Spakowała zakupy i wybiegła ze sklepu. *„Co ze mną? Czepiam się tej głupiej czapki. Skoro mu się podoba, niech nosi. Straszna ze mnie jędza”* – karciła się w drodze do domu.

*„To przez męża. A przecież żyliśmy dobrze. Czy tylko mi się tak wydawało? Zostawił mnie dla młodziutkiej dziwczyny, która zaszła z nim w ciążę. Ożenił się, „bo tak trzeba”. A że córka zostanie bez ojca, to już go nie obchodzi. A ja już prawie czterdziestka. Czterdzieści lat! Boże, to tak dużo…

Zostawił nam mieszkanie, „wypłacił” się. I za to dzięki. Dlaczego my, kobiety, zawsze cierpimy przez nich? U wszystkich ten sam schemat. Tylko nieliczni nie zdradzają, albo robią to „z głową”, nie niszcząc rodziny. Po czterdziestce ciągnie ich do młodych. A nam co pozostaje?”* – toczyła w głowie niekończący się monolog, ledwie powstrzymując łzy.

Weszła do klatki i już miała wcisnąć przycisk windy, gdy ta zgrzytnęła i zatrzymała się. Drzwi się otwarły, a z środka wyłonił się nieco wstawiony mężczyzna. Hanna weszła do środka i od razu skrzywiła się – w powietrzu unosił się zapach taniego alkoholu i papierosów. *„Wszyscy tacy sami – piją albo latają za spódnicami. Brzydzę się tym”*.

Winda zatrzymała się na jej piętrze, drzwi otwarły się z hałasem. Podeszła do swoich drzwi i długo grzebała w kieszeniach płaszcza, próbując wyjąć klucze. Zahaczały o rękawiczki, grożąc upadkiem na brudną podłogę. W końcu udało się – przekręciła klucz w zamku…

Ola siedziała przy stole w swoim pokoju, odrabiając lekcje. Podniosła głowę znad książki i spojrzała na matkę. Hanna dostrzegła w jej oczach coś między lekceważeniem a irytacją.

– Mamo, potrzebuję pieniędzy do teatru. W sobotę jedziemy z klasą – oznajmiła stanowczo.

– Zaraz zrobię kolację – zamiast odpowiedzi powiedziała Hanna i poszła do kuchni.

*„Znów pieniądze. A ja ich nie drukuję, na marginesie. Teraz tylko moja pensja. Czynsz, zakupy… Trzeba oszczędzać każdy grosz”* – nalewała wodę do garnka, w myślach skarżąc się niewidzialnemu słuchaczowi na niesprawiedliwość życia.

– Mamo, co z teatrem? – Ola stała w drzwiach z książką w ręce, zaznaczając stronę palcem.

– Jutro wypłacę z bankomatu – westchnęła Hanna, nie odwracając się.

Zadowolona odpowiedzią Ola zniknęła z kuchni.

*„Zobaczymy, jak długo to potrwa. Nie będzie przecież wiecznie młoda i ładna. Urodzi, wszystko jej zwiędnie. Nie będzie czasu na siebie, nieprzespane noce… A on, nawiasem mówiąc, też nie chłopak – już po czterdziestce. Służy mu right. Wnuki by mu się należały, a on dzieci zachciał. Boże, dlaczego ciągle o nim myślę? Za dużo honoru”* – poderwała się w myślach.

Po kolacji usiadła przy komputerze i włączyła lampkę biurkową. Coś w niej zaszumiało, trzasnęło, a światło zgasło. *„No proszę, kolejna katastrofa. Tydzień temu kupiona. Co to za dzień!”* Próbowała wymienić żarówkę, ale bez skutku. *„Jutro pójdę do sklepu, może wymienią. Tylko gdzie ten paragon?”* Ale paragonu nie znalazła. Pewnie wyrzuciła z pudełkiem.

Następnego dnia po pracy Hanna wróciła do domu, zabrała lampę i poszła do sklepu z elektroniką po drugiej stronie ulicy. Lampa była dość ciężkaPrzez najbliższe miesiące Hanna i Maciek znaleźli w sobie to, czego oboje tak bardzo potrzebowali – ciepło, zrozumienie i odrobinę nadziei, że nawet po złych doświadczeniach można na nowo się uśmiechnąć.