Nigdy nie chciałam mieszkać na wsi, myślałam, że całe życie spędzę w wielkim mieście.

Poznałam mojego męża na Uniwersytecie — studiowaliśmy razem w tej samej grupie. Od razu go polubiłam, był wysoki i męski. Miał ogromne ambicje i dobre poczucie humoru — to mnie do niego przyciągnęło. Spotykaliśmy się pół roku, zanim mi się oświadczył. Jeszcze trochę pokręciłam nosem, ale zgodziłam się – bardzo go kochałam.

Wszystko było w porządku, kiedy mieszkaliśmy w mieście. Mój mąż dorabiał po studiach, a ja robiłam to, co lubię. Rodzice dali mi pieniądze na moje kaprysy, a mąż kupował mi prawie wszystko, co chciałam.

W mieście jest mnóstwo zabawy i imprez! Gdziekolwiek spojrzysz, wszędzie wakacje. Tam tętni młodość i życie.

Kiedy skończyliśmy naukę, musieliśmy myśleć, co robić i jak żyć dalej. W końcu nasze potrzeby rosły, trzeba było wynająć mieszkanie, a wkrótce będziemy mieli dziecko.

Mąż stanowczo odmówił mieszania z moimi rodzicami, ale zaproponował mi mieszkanie w wiosce, z której pochodził. Miał tam pusty dom, a jego rodzice mieszkali blisko — mogliby nam pomóc. Nie byłam zbyt mile zaskoczona taką propozycją. W końcu nigdy nie mieszkałam na wsi, ale pozostanie tam, jest jakąś opcją. W mieście są supermarkety, w mieszkaniu są wszystkie udogodnienia, a także jest gdzie wyjść. A w wiosce? Nie mamy jednak jeszcze żadnych innych propozycji.

Teraz myślę, co w ogóle powiedzą moje koleżanki, gdy dowiedzą się, że przeprowadzam się na wieś. To wstyd… Od góry do dołu.