Niezwykle Brzydka – Opowieść o Wewnętrznej Urodzie

8 marca, 2025 Wpis w pamiętniku

Noc była nagła, jakby w szpitalnym korytarzu wybuchło coś potężnego. Odgłos huknięcia, potem ciemność, ciemność…
W końcu ciemność zaczęła się rozpraszać, a w mych uszach odezwał się znajomy głos:
Pani Aneto, to ratownik, u nich coś wybuchło.
Ból w klatce piersiowej przycisnął rękę do szyi. Z trudem otworzyłem powieki. Przed oczami migał prostokątny wisiorek z wygrawerowanymi znakami zodiaku w białym fartuchu stała kobieta
Do sali operacyjnej! rozległo się tuż obok.

Rodzice wrócili z pracy. Matka od razu pobiegła do kuchni, zaglądając do pokoju, w którym syn odrabiał lekcje. Andrzej, wchodząc, od razu zauważył, że syn jest przygnębiony.
Tomku, co się stało? poklepał go po głowie.
Nic, wymamrotał chłopiec z czwartej klasy.
No, mów!
Już niedługo 8 marca. Nauczycielka zatrzymała nas dzisiaj po lekcjach i kazała przygotować prezenty dla dziewczyn.
No i co z tym problemem? uśmiechnął się ojciec.
Mamy tak samo chłopców i dziewczyny. Pani podzieliła, kto komu ma dać prezent westchnął ciężko a ja wylosowałem nieurodziwą, Jadwigę Erofejewską.
Wszystkie dziewczęta chcą dostać upominek na Dzień Kobiet, a nieurodziwe też, tłumaczył Andrzej, starając się rozmawiać z synem jak z dorosłym. A jak pani przydzielała? Alfabetycznie?
Nie, według znaków zodiaku.
Jak to?
Po kompatybilności. Jadwiga to Panna, a Panny najchętniej łączy się z Bykiem. Ja jestem Bykiem.
To w porządku, skoro pasujecie! Może nawet w niej się zakochasz.
Ja? W Jadwidze Erofejewskiej?

Ojciec wybuchnął śmiechem. Do pokoju wbiegła Anna:
Co wy tu robicie?
Anno, idź do kuchni odrzekł surowo Andrzej. Musimy poważnie porozmawiać.
Kiedy matka odeszła, Tomek zapytał łkałymi tonami:
Tato, co teraz mam zrobić?
Przygotować prezent!
Jaki?
Jutro w pracy zrobię jej upominek.
Tato, co ty masz zrobić? Pracujesz w fabryce!
Tak, w zakładzie galwanicznym. Produkujemy powłoki metaliczne.
Nie rozumiem.
Zobaczysz jutro!

***
Następnego dnia Andrzej przyniósł złoty wisiorek na łańcuszku, w kształcie prostokąta. Na jednej stronie były wygrawerowane dwa znaki zodiaku: Byk i Panna, a po drugiej drobnym, eleganckim pismem:
Dla mojej koleżanki Jadwigi z okazji 8 marca! Andrzej.
Wisiorek lśnił wyjątkowo, a kiedy Anna włożyła go do przezroczystej torebki, wyglądał jeszcze piękniej.

***
8 marca. Nauczycielka nie planowała lekcji. Najpierw uczniowie wręczyli jej prezent, podziękowała długo, a potem rozkazała chłopcom wręczyć podarunki dziewczynom.
Wszyscy pobiegli do swoich wybranków. Tomek podszedł do Jadwigi i, powtarzając to, co usłyszał od ojca, powiedział:
Jadwigo, życzę Ci wszystkiego najlepszego z okazji Dnia Kobiet! Kto wie, może kiedyś Byk i Panna połączą się w jedno.
Po wypowiedzeniu wyuczonych słów, nie zauważył, że serce mu przyspieszyło przy tej nieurodziwej dziewczynie.
Kilka miesięcy później rodzice Jadwigi przeprowadzili się do innej dzielnicy, a sama Jadwiga od klasy piątej uczęszczała do innej szkoły.

***
Obudziłem się w szpitalnym łóżku, pod białym sufitem. Próbowałem poruszyć rękami i nogami udało się tylko lewą ręką.
Gdzie ja jestem? zapytałem, nie rozumiejąc otoczenia.
Obok podszedł pielęgniarz i zapytał:
Czy jest pan przytomny? To oddział chirurgii ratunkowej.
Czy mam wszystkie kończyny? brzmiał mój cichy głos.
Wygląda na to, że tak, ale całe ciało jest w opatrunkach.
To dobra wiadomość.

Podeszła lekarz i zapytała:
Jak się pan czuje?
Co ze mną? odpowiedziałem niepewnie.
Życie nie jest zagrożone. Ręce i nogi będą działać. Nadchodzi mała operacja, a po przebudzeniu zadzwoni mama.
Głos matki przebił się przez łzy:
Synku, wszystko w porządku. Mówiły, że to jedynie drobne obrażenia. Niedługo wypiszą.
Nie mogę zostać z tobą nocą. Zaraz przyjdę.
Połknąłem telefon, uśmiechnąwszy się do pielęgniarki:
Dziękuję!

Rozmowa z sąsiadem w pokoju wywołała wspomnienie:
Jestem ratownikiem. Na naszym zakładzie w Katowicach wybuchły balony gazowe. Będąc na miejscu, zobaczyliśmy trzech poszkodowanych. Wybiegłem, by pomóc, ale przy drzwiach kolejny balon eksplodował. To wtedy straciłem przytomność.

Wtedy wszedł mój przyjaciel, kolega z pracy:
Cześć, Tomku! Jak się trzymasz?
Ręce i nogi w całości! odpowiedziałem, machając lewą ręką.
Co się stało później?
Wszedliśmy do środka, wyciągnęliśmy mnie, a lekarze już tam byli. Było krwi, ale nic poważnego.
Dzięki! Słyszałem, że będą nas nominować do medali.
Najpierw wyjdę, bo czeka mnie kolejny obchód.

Wkrótce zjawił się lekarz, mężczyzna w czterdziestu latach:
Jak się masz, bohaterze? podszedł do mojego łóżka.
Dobrze.
Skoro już rozmawiasz, to żyjesz. Pozwól, że cię obejrzę.
Czy mnie coś zaszywały? zapytałem. Nie, pani Viera; przyjdzie jutro.

***
Dwa dni później próbowałem wstać. Ból w nogach wciąż był silny, ręka prawa nadal rozedrą. Rany na ciele przypominały małe błędy, dwa na twarzy od wybuchu, ale udało mi się podnieść prawą rękę. Spojrzałem w lustro twarz nadal opuchnięta.
W tym dniu miał przyjść lekarz, który kilka dni temu przeszył mnie w operacji. Niepokoiło mnie to trochę.

Weszła młoda lekarka, wysoka, w okularach, ale to nie przeszkadzało jej w eleganckim białym fartuchu. W wieku dwudziestu siedmiu lat byłem już żonaty, ale po pół roku rozwiedliśmy się nasze charaktery się nie zgrały, a pensja mojego byłego męża ratownika nie podobała się mojej byłej żonie.
Dzień dobry przywitała się, zbliżając się do łóżka.
Dzień dobry! Czy to pan mnie operował?
Tak. Coś nie tak?
Wprost przeciwnie! Dziękuję bardzo!
Pozwól, że obejrzę!
Spojrzała na mój obrzęknięty ryk i nagle zobaczyła wisiorek przy jej szyi:
Jadwiga Erofejewska! wykrzyknąłem.
Przepraszam! powiedziała, nie rozpoznając mnie.
Jestem Bykiem pokazałem wisiorek.
Tomasz Goniar? jej usta drgnęły. Pamiętasz mnie jeszcze?
No co ty, Jadwigo? odrzułem łzy kobiety, podnosząc małą zakładkę na jej rękę.
Przepraszam! wyciągnęła chusteczkę, ocierając oczy. Nie pomyślałam, że spotkamy się tak przypadkowo.

Tego wieczoru Jadwiga nie wracała już do mojego pokoju. Wiedziałem jednak, że nasze grafiki są podobne: dzień, noc i dwa wolne weekendy. Nie chciałem wyglądać przed nią bezradnie, więc cały następny dzień przesiadywałem przy łóżku, trzymając się podłogowych poręczy, próbując wyjść na korytarz.
Wieczorem zmieniła się zmiana pielęgniarek, a w korytarzu rozległy się pośpieszne kroki przywoływano kolejnego pacjenta. Wszedł lekarz, wyłączył światła w sali, a ja nie mógł zasnąć. Gdy już po północy usłyszałem płacz w korytarzu, podszedłem ostrożnie. Za biurkiem siedziała moja była koleżanka ze szkoły, płacząc, przytłoczona.
Położyłem zdrową rękę na jej ramieniu:
Jadwigo!
Ona przytuliła się do mnie, rozpłakując się:
Operowałam kobietę, która wpadła pod samochód. Zrobiłam wszystko, co mogłam. Teraz leży w reanimacji i nie przeżyje. Ma dwoje dzieci, mąż jest przy niej w sali.
Trzy lata jestem chirurgiem i wciąż nie mogę pogodzić się z tym, że ludzie umierają.
To nasz zawód. Przez pięć lat widziałem tyle zgonów, ale też uratowałem wiele żyć westchnąłem. Dlatego żona mnie zostawiła. Mówiła, że nie przynoszę domu pieniędzy. A ja mam stałą pracę, więc można żyć.
Ja też tak mam odpowiedziała, patrząc mi w oczy. Żyję z rodzicami, bo nie mam własnego mieszkania.
Mamy dopiero 27 lat, przed nami całe życie.
Nie, Tomku, już 27.

Nagle pielęgniarka krzyknęła:
Puls Jadwigi spada!
Jadwiga pobiegła do reanimacji, zostawiając mnie z myślami, które nie dawały spokoju. Nie mogłem zasnąć tej nocy.

Rankiem pielęgniarka odmierzyła mi leki, a ja z ciekawością zapytałem:
Czy kobieta, której dziś operowano, przeżyje?
Żyje, ale stan jest krytyczny.

***
Trzy tygodnie minęły. Rany na ciele się zagoiły. Spotykałem się z Jadwigą podczas jej dyżurów, a przyciągało mnie coraz mocniej. Oddział chirurgii ratunkowej jednak nie sprzyjał intymnym rozmowom.

Podczas jednego z porannych obchód lekarz ogłosił:
Pan zostaje wypisany, czyli z oddziału. Następnie będzie pan kierowany do przychodni, gdzie zdecydują, jak długo będzie pan jeszcze pod opieką.
Mogę już pakować się! odparłem z ulgą.
Nie spieszcie się, wypis przygotujemy.

Po wypisie ogoliłem się. Patrząc w lustro, zauważyłem, że dwa małe blizny nie psują już twarzy, a raczej dodają jej męskości. Reszta blizn wcale nie zwracała uwagi.

Wyszedłem na korytarz, a przechodząca tam pacjentka pielęgniarka uśmiechnęła się:
Do widzenia, Anatolu! Nie wracaj tu więcej!

Miałem jednopokojowe mieszkanie, ale pojechałem do rodziców, bo mama tak na mnie czekała i martwiła się. Wzięła nawet urlop.
Synu! rzuciła się w moje ramiona.
Wszystko w porządku, mamo. Jak widać, żyję i jestem zdrowy.
Chodź, przygotowałam obiad. Ależ przytyłeś, jak mały chuderlak!
Tęsknię za domową kuchnią!
Dopóki nie wyzdrowiejesz i nie wyjdziesz za mąż, zostaniesz w domu rodzinnym. Twój pokój wciąż jest pusty zawołała, jakby do dziecka. Idź, umyj ręce!

Do wieczora odwiedziłem zakład fryzjerski, wróciłem do mieszkania i zebrałem trochę ubrań. Mama od razu zaczęła je układać.
Wieczorem przyszedł tata z pracy. Usiedliśmy razem przy stole, jak kiedyś, i rozmawialiśmy do późna.
Poszedłem spać w pokoju, w którym dorastałem, ale nie zasnąłem od razu:
Jutro muszę iść do przychodni, potem do pracy, a wieczorem
Z tą myślą wpadłem w sen, już po północy.

***
Kolejny dzień wstałem wcześnie i pojechałem do przychodni. Po południu byłem w pracy moja zmiana właśnie się rozpoczynała. Wieczorem szykowałem się do wyjścia.
Dokąd? zapytał tata.
Tato, pamiętasz, kiedy byłem w czwartej klasie i poprosiłem cię o wisiorek dla koleżanki?
Dla nieurodziwej Jadwigi Erofejewskiej? Pamiętam.
Pamiętasz, mówiłeś: Może się w niej zakochasz. I to się spełniło.
Jadwiga jest teraz chirurgiem. To ona wykonała mi operację i wciąż nosi ten wisiorek.
No widzisz! Wszystko się zgadza.
Tato, idę do niej!

Dwadzieścia siedem lat to nie dużo, by zacząć życie z ukochaną osobą.

Koniec wpisu.