Niezrozumiana

Niezauważona

Krysia od dziecka nienawidziła swojego imienia. Przestarzałe, babcine. Gdy podrosła, mama wyjaśniła, że tata w młodości był zadurzony w pewnej Krystynie – pięknej, olśniewającej dziewczynie. Kochał ją, ale ona odrzuciła jego uczucia i wyszła za innego.

– Potem poznał mnie. A kiedy urodziłaś się ty, dał ci jej imię. Nigdy nie zapomniał tej pierwszej miłości – mówiła spokojnie mama.

– I nie jesteś zazdrosna?

– Nie. Kocha nas obie. A pierwszą miłość pamięta się zawsze. I ty kiedyś taką będziesz miała. – Mama pogłaskała Krysię po głowie.

– A tamta Krysia też była taką brzydulą? – oburzyła się dziewczynka.

– Co za głupoty mówisz? Pamiętasz bajkę o brzydkim kaczątku? A jeśli tak bardzo nie lubisz imienia, możesz je zmienić, jak dorośniesz. Jakie byś chciała? – uspokajała ją mama.

Krysia stanęła przed lustrem i wypróbowywała różne imiona, jak sukienki. Żadne nie pasowało. Westchnęła, uznając, że nowe imię i tak nie poprawi jej wyglądu – przecież nie szata zdobi człowieka. Przyzwyczaiła się.

Ale wątpiła, by ktokolwiek pokochał ją tak, jak ojciec tamtą Krysię. Matowe włosy, wąskie oczy, spiczasta broda. Jednym słowem – brzydula.

Ojciec kochał Krysię niemal tak bardzo, jak zaglądał do kieliszka. Po pracy wpadał do knajpy i wracał w lepszym humorze. Zawsze przynosił jej coś: czekoladkę, lizaka, zabawkę. A jeśli zapomniał, dawał parę złotych. Krysia oszczędzała i kupowała, co chciała.

Gdy kończyła szkołę, ojciec zginął. Wracał pijany, dzieci grały nad rzeką. Piłka wpadła do wody, więc ruszył ją wyciągnąć. Utonął.

Matka złorzeczyła, że zostawił je same. Jak będą żyć? Krysię czekała nauka – ale za co? Jaka przyszłość w małej wiosce?

Krysia rozpaczała, ale mama kazała jej jechać.

– Co tu robić? Jedź, może wyjdziesz za mąż – powiedziała ze smutkiem.

Więc Krysia wyjechała. Marzyła o medycynie, ale po wiejskiej szkole? Zdała do szkoły pielęgniarskiej. Podobały jej się białe fartuchy.

W akademiku dzieliła pokój z piękną Magdą. Tę Bóg obdarzył hojnie – kruczowłosa, smagła, z pełnymi ustami i zgrabną figurą. Krysia patrzyła na nią z zazdrością, a Magda czuła się przy niej jak królowa. Dogadywały się, dopóki Magda nie poznała studenta z politechniki – Pawła.

Krysia oszalała na jego widok. Trudno się dziwić – przystojny jak z okładki. Czasem przychodził po Magdę, ale ta wkuwała do egzaminów.

– Już idziesz? – niecierpliwił się.

– Idź z Krysią do kina. Ja muszę się uczyć – machała ręką Magda.

Krysia marzyła, by siedzieć z nim w ciemnej sali, ale Paweł nie proponował. Wzdychał i odchodził.

– Czemu go tak traktujesz? Gdyby ktoś tak na mnie czekał… – oburzała się Krysia.

– Po co ci on? To typowy lekkoduch. Zakochaj się w kimś normalnym – radziła „życzliwa” Magda.

Pewnego dnia Paweł przyszedł, a Magdy nie było. Na stole stała patelnia z ziemniakami smażonymi na boczku – specjalność Krysi. Zapach wabił całe piętro.

– Może zjesz ze mną? Magda zaraz wróci – zaproponowała, widząc, jak Paweł połyka ślinę.

Nie trzeba było go długo namawiać. Jadł jak wilk, a Krysia wpatrywała się w niego, marząc, by Magda się spóźniła.

– Z ciebie byłaby dobra żona – mruknął Paweł, opierając się o krzesło jak najedzony kleszcz.

W sobotę umówił się z Magdą do kina, ale ta wyjechała do domu.

– Przeproś Pawła za mnie – rzuciła KrysKrysia spojrzała na niego z nadzieją, gotowa na ten jeden wieczór, który mógł zmienić wszystko – i wtedy Paweł westchnął, wstał, i powiedział: „Nie warto, wrócę, jak Magda będzie wolna”, pozostawiając ją samą z zimną patelnią i sercem, które po raz kolejny zrozumiało, że miłość bywa ślepa, ale nigdy nie jest głupia.