Nieznajoma

– Słyszałeś, że ta dziwna ciotka z pierwszego piętra to właściwie potwór? Jarek, jakby nic nie stało się, podgryzał batonik czekoladowy. Mateusz zawsze zdumiony, jak kolega potrafi nieprzerwanie żuć, co się wokół nie dzieje. Jarek pożerał słodycze w lekcjach, na przerwach i po szkole. Raz wpadł słodki cukierek prosto w kartkówkę z matematyki, za co dostał po mordę od nauczycielki.

Mateusz od razu zapomniał o batonie i wpatrzył się w Jarka:
– Co? Jaki to potwór?
– No prawdziwy! Ma na głowie zamiast włosów wężową łuskę, a nocą pożera dzieci! Słyszałeś, że w mieście chłopcy znikają?
Mateusz słyszał w TV, że dwóch dziesięcioletnich chłopców od tygodnia nie odnaleziono. Ale co Jarek bredzi? Szóstoklasista, a jeszcze wierzy w takie bajki!

Ta bajka nie znikła z głowy Mateusza. Zejść na swój siedmiomy piętro (Jarek mieszkał na dziewiątym) i nie móc skupić się na zadaniu domowym, cały czas myśląc o sąsiadce to był problem. Ona naprawdę zachowywała się dziwnie: wychodziła z mieszkania na pierwszym piętrze wyłącznie wieczorem albo w deszcz, zawsze w ciemnym kapturze zasłaniającym twarz. Nikt nie wiedział, jak się nazywa, ile ma lat ani czym się zajmuje, a okna zawsze zasłonięte grubymi zasłonami. Gdy ktoś przechodził przy drzwiach, milcząco przemykała obok, zgarbiona, nie wypowiadając ani słowa.

Starsze pani z korytarza też nie znały jej nazywały ją szaloną i aspołeczną. Raz usłyszałem, jak rozmawiały:
– Idę po zakupy, wracam z ciężkimi torbami, a ta szalona właśnie wychodzi z mieszkania. Gdy mnie zobaczyła, przycisnęła się do ściany i tylko oczyma mrugnęła zza kaptura. Żadne cześć, ani do widzenia!
– No tak, jakaś nieczysta. Dziką się zachowuje, bo ludzie jej się wstydzą. Widziałam ją kilka razy, jak o 23:00 wyłania się z klatki, jak cień. I dokąd nocą chodzi? Przez cały dzień siedzi w domu.

Tego samego ranka Mateusz miał kiepski dzień w szkole. Na lekcji historii został wezwany do tablicy, paplał coś o Mieszku I, udając, że coś wie, a nauczyciel od razu zorientował się i dał mu dwójęk. Szkoda! Mógłby przynajmniej poznać władcę o tym samym imieniu co przyjaciel

Na przerwie podszedł do Jarka podły Kowalski, nazywając go Jarek Gruby. Jego koledzy, Tomek i Żorek, chętnie podkręcali i wyciągnęli mu z ręki croissant, którym miał się delektować.
– Oddaj croissant! krzyknął Mateusz, wiedząc, w co się pakuję. Nie mogłem zostawić kolegi w tarapatach. Zawsze stałem za Jarkiem, kiedy go dokuczano, a tak się zdarzało często.
Kowalski przykrzyknął:
– O, Cienki broni Tłustego!
W klasie nazywali nas Tłusty i Cienki. Byliśmy nierozłączni, siedzieliśmy przy jednym biurku i razem chodziliśmy do szkoły i ze szkoły. Mateusz był chudy i wyglądał młodziej niż jego lata, a przy Jarku, który był pulchny, wydawał się małym patykiem.

Mateusz rzucił się, by wyrwać croissant od Kowalskiego. Prawie mu się udało, ale wpadł na globus stojący na biurku nauczyciela. Globus z hukiem spadł i rozpadł się na dwie połówki, a w jednej pojawiła się długa pęknięcie. Właśnie wtedy weszła nauczycielka geografii

Globusa nie potraktowano poważnie, ale po lekcji pani K. powiedziała:
– Mateusz, podejdź.
Chłopak niechętnie podszedł do biurka, nie patrząc w oczy nauczycielce. Spojrzała mu w twarz:
– Co ty robisz? Jesteś rozsądny…
Zrobiła długą pauzę, a od jej spojrzenia Mateusz chciał schować się pod ławką. Myślał już, że go wezmą do dyrektora albo zadzwonią do mamy. A rodzice już mieli go dziś karcić za czwódkę

Na szczęście pani K. powiedziała:
– Nie będę wzywać rodziców, ale pomóż mi po lekcjach z podręcznikami.
– Dobrze, pani Natalko, westchnął Mateusz, patrząc na swoje trampki.
Miał szczęście, że nie wezwano rodziców, ale nastrój był dołujący. Jarek po szkole od razu poszedł do lekarza, więc nie mógł zostać z Mateuszem, by razem dzielić nieszczęście.

Po lekcjach chłopaki z hukiem pobiegli po kurtki, a Mateusz, patrząc na zamieszanie w szatni, podszedł do pokoju nauczycielki. Kazała mu nosić książki z biblioteki i sprzątać klasę. Zajęło to ponad dwie godziny, a kiedy wyszedł z pustej szkoły, na zewnątrz już wisiały wilgotne zmierzchy.

Szło mu do domu niechętnie, rozmyślając o wszystkim, a deszcz starał się wciągnąć pod kaptur. Życie jest takie niesprawiedliwe! Zrobiłem za przyjaciela, a sam wylądowałem w kłopotach. Kowalskiego nikt nie ukarał, a on był winny wszystkiego! I ten cholerny deszcz Widziałem na Instagramie zdjęcia z zaśnieżonych ulic, a tu wciąż mokre chodniki i zimny wiatr wdziera się w kości.

Z tymi myślami nie zauważyłem, że szedłem już znanym szlakiem z Jarkiem przez park. Zawsze razem, w świetle dnia! Teraz byłem sam, jak rozbity globus w pustym pokoju nauczycielki

Spojrzałem wokoło, dopiero gdy stałem pośrodku mokrej alei. Drzewa wbijają się w szare niebo nagimi gałęziami, a po bokach czarne krzaki tworzą groźny mur. Co, jeśli ktoś czai się w krzakach, czekając na kolejną ofiarę?

Nagle przypomniałem sobie o tej dziwnej sąsiadce z pierwszego piętra. Może właśnie wyszła na polowanie, czekając na zagubionych chłopców, ich oczy lśnią jak wężowe źrenice? Myśląc o tym, przyspieszyłem krok.

Fala lodowatej drżenia przeszła przez ciało, nie to był wiatr. Odwróciłem się i zobaczyłem za plecami jakąś ciemną postać w kapturze

Zacząłem biec, a zza mnie dobiegł głos:
– Hej, chłopcze, poczekaj!
Głos był męski, co tylko pogarszało sprawę. Wiedziałem, że nie wolno rozmawiać z nieznajomymi, zwłaszcza w takiej pustej alei. Plecak ciążył jak kamień, a przygarbiony krzyż na plecach przypominał o szkolnych podręcznikach.

Kroki podchodziły coraz bliżej. Nieznajomy biegł za mną, a pod nogami szeleszczący żwir. Usłyszałem ciężki oddech za sobą. Nagle coś mocno pociągnęło mnie w tył, prawie upadłem. Coś wchwyciło mój plecak.

Obróciłem się powoli i stanąłem twarzą w twarz z mężczyzną, który trzymał mnie za rączkę plecaka. Spojrzał na mnie z szyderczym uśmiechem:
– Co tak pędzisz? Chciałem tylko pogadać.
Strach wciągnął mi gardło, język zaciął się. Zauważyłem, że trzyma drugą rękę za plecami. Co tam? Nóż? Pistolet?

W parku nie było nikogo, latarnie wciąż wyłączone, a deszcz walił w ławki i nieoświetlone słupy. Gdyby choć jakiś przechodzień się pojawił Nie było. Stałem sam z tym przerażającym niewiadomym. Jego oczy w półmroku błyszczały jak drapieżny płomień. Z ręki wyciągnął nieprzyjemnie pachnącą szmatę i przyłożył ją do nosa. Zapach był ostry, jakby mama myła okna. Zemdlałem.

Wtedy z krzaków wybiegła kolejna postać w kapturze, mniejsza i szczuplejsza, i rzuciła się na tego człowieka. Chłopak zwolnił uchwyt, a ja cofnąłem się wzdłuż alei. Ciało zamierzało się rozluźnić, nogi przyssały się do ziemi, a czas zdawał się rozciągać w nieskończoność. Stałem wśród białych śnieżnych płatków, które właśnie zaczęły opadać, patrząc na dwie czarne sylwetki w kapturach.

Mniejszy mężczyzna zaczepił większego, przyciskając go do szyi. Z kaptura wypadły długie, ciemne włosy to była kobieta. Czy to możliwe? Dźwięk przerażenia ucichł, a kobieta powoli wstała, spojrzała na mnie i

To była ona sąsiadka z pierwszego piętra, którą widziałem tylko od czasu do czasu: blada, szczupła, w niezmiennym ciemnym kapturze. Teraz twarz jej była splamiona krwią, a z ust wystawały dwa długie kły. Bez słowa przetarła usta rękawem, jakby był w śmietanie, a nie w ludzkiej krwi. W jednej chwili miała już podejść i przygryźć mnie odskoczyłem w tył.

Jednak jej oczy rozbłysły żółtym blaskiem, niczym kocie źrenice, i w mgnieniu zniknęła w krzakach. Na mokrym żwirze leżało ciało nieżyjącego mężczyzny, szyja wylewana krwią, a wokół rozlewała się ciemna kałuża. Szmatka z ostrym zapachem leżała samotnie, niepotrzebna już nigdy.

Po kilku sekundach udało mi się wyjść z parku. Biegłem jak szalony, wpadłem do mieszkania, opadłem przy drzwiach i ledwo dyszałem. Na szczęście w domu nie było rodziców nie musiałbym tłumaczyć, skąd tak uciekałem.

Postanowiłem nic nikomu nie mówić, nawet Jarkowi. To, co przeżyłem, nie mieściło się w głowie. Czy Jarek miał rację, mówiąc o potworze? Może nie o łuskach na głowie, a o tym, że sąsiadka je dzieci. W rzeczywistości wolała ludzkich dorosłych…

Wydaje się, że wampiry istnieją, ale to właśnie potwór uratował mnie przed człowiekiem, a nie odwrotnie, jak w filmach. Nikt mi nie uwierzy. Rodzice uznają to za dziecięcą wyobraźnię, a Jarek powie, że wampir uratował mnie zamiast mnie zjeść. Nie rozumiem, dlaczego wampirka zostawiła mnie przy życiu.

Od tamtej nocy spędzam wolny czas przed telewizorem, boję się przegapić wiadomości o ciele znalezionym w parku. Dziś jednak nic nie było w wiadomościach. Trzy dni później w wieczornych wiadomościach wspomniano, że dwóch zaginionych chłopców odnaleziono w domu zmarłego mężczyzny, który trzymał ich w piwnicy. Nie powiedziano, jak zmarł i gdzie znaleziono ciało. Pewnie nie chcieli wzbudzić paniki, bo pomysł głodnego wampira w mieście przerażałby ludzi bardziej niż zniknięcie dzieci.

Zrozumiałem, że telewizor już nic nie powie, więc przestałem go oglądać. Z czasem zapomniałem o całej historii, a myśli o wampirce w końcu zeszły na dalszy plan, topniejąc w szkolnych sprawach i planach na świąteczne ferie.

…W końcu naprawdę spadł śnieg, pod koniec grudnia. Ja i Jarek wracaliśmy z sekcji szachowej, już pod domem, kiedy zza klatki wyłoniła się ona. Jarek nie zauważył sąsiadki, bo był pochłonięty opowieścią o wygranej partii. Za miesiąc przybrał lepszy wygląd po radzie lekarza ograniczył słodycze, przestał żuć i schudł. Nawet Kowalski przestał go dokuczać.

Ja słuchałem go w połowie, a oczy nie odrywałem od aspołecznej wampirki. Kiedy zbliżyliśmy się, rzuciła na mnie przelotne spojrzenie spod kaptura i odeszła dalej. Przypomniałem sobie jej krwistą twarz i kły, i nagle zrobiło się mi zimno. Teraz wyglądała po prostu blado, nie była już jak z horroru. Żadne kły, żadne żółte oczy tylko bladą, nieco zmęczoną twarz i uśmiech, który rozciągnął się na usta.

– O, to przecież ta aspołeczna z pierwszego piętra! zawołałI tak nasza przygoda dobiegła końca, a ja już nigdy nie spojrzałem na pierwsze piętro w ten sam sposób.