„Niezłomna przyjaźń na zawsze”

Bartek i Wojtek – przyjaciele na zawsze

Wojtek omawiał sprawy służbowe z kolegami w swoim gabinecie, gdy na biurku zadzwonił telefon. Już chciał odrzucić połączenie, ale zobaczył na wyświetlaczu imię swojego szkolnego kumpla.

– Przepraszam na chwilę – powiedział do współpracowników, sięgnął po telefon i wyszedł na korytarz.

– Słucham? – odezwał się ostrożnie. Miał w szkole przyjaciela Bartka, ale tyle lat minęło… Sam nie był pewien, czy jego numer jeszcze działa, przecież tyle razy zmieniał telefon.

– Wojtek? To naprawdę ty? To ja, Bartek. Myślałem, że dawno zmieniłeś numer, nawet nie miałem nadziei, że się dodzwonię – rozradowany głos w słuchawce niemal skakał z wrażenia.

– Cześć, Bartek. Jak leci? – Wojtek wciąż nie mógł ochłonąć, więc odpowiedział sucho, automatycznie rzucając standardowe pytanie. Ale Bartek tego nie zauważył i ciągnął z zapałem:

– Świetnie! Jestem w Warszawie. Słuchaj, wiem, że pewnie pracujesz, może niezbyt odpowiedni moment… Spotkalibyśmy się? Tyle lat. Kiedy indziej może się nie udać.

– Wiesz co, teraz mam zebranie, ale za godzinę będę wolny. Mów, gdzie mam podjechać. Cholera, ale miło cię słyszeć – Wojtek odchylił głowę i uśmiechnął się, jakby rozmarzając.

– No to jestem na Dworcu Centralnym. Stoję przed głównym wejściem.

– Znajdę cię. Tylko się nie rozchodź, dobrze? Czekaj – rzucił Wojtek i wrócił do gabinetu.

Mówił coś, brał udział w dyskusji, ale myślami był przy Bartku. Piętnaście lat nie widzieli się ani nie rozmawiali, odkąd wyjechał z rodzinnego miasta na studia.

Wojtek zaparkował samochód i ruszył w stronę Dworca Centralnego. Jak zawsze było tu pełno ludzi. Rozglądał się, wpatrując w mijające go twarze.

– Wojtek! – W jego stronę szedł uśmiechnięty mężczyzna, w którym nie od razu rozpoznał szkolnego przyjaciela. Zatrzymali się, przez chwilę przyglądając sobie oceniająco, potem wymienili uścisk dłoni, a w końcu, bez słowa, objęli się mocno.

– Wojtek…
– Bartek…

– Nie wierzę własnym oczom – Bartek znów ścisnął go mocno. – Świetnie wyglądasz. Widzę, zrobiłeś karierę. Zawsze wiedziałem, że zajdziesz daleko. Tu taki tłok. Może usiądziemy gdzieś?

– Jasne – zgodził się Wojtek. – Mam auto. Niedaleko jest dobra knajpka. Przyjechałeś w sprawach służbowych?

– Teściową przywiozłem na operację. Kolano jej siadło, ledwo chodzi. Długo czekaliśmy na termin. O rany! To twoje auto? – Bartek niedowierzająco spojrzał na Wojtka. Stali przy potężnym SUV-ie.

– Moje, wsiadaj – zaśmiał się Wojtek, zadowolony z wrażenia.

Pod komentarze Bartka wjechali w ruch uliczny, skręcili w boczną uliczkę i po pięciu minutach zatrzymali się przed małą restauracją. W środku panował półmrok mimo dnia. Kilka stolików było zajętych, ale w porównaniu z dworcowym harmidrem panowała tu cisza.

– No to tutaj chociaż pogadamy. Siadaj, opowiadaj. Ale zanim zdążyli usiąść, podeszła kelnerka.

– Dla mnie czarna kawa, a dla mojego przyjaciela… – Wojtek spojrzał na Bartka.

– Dla mnie też kawa – pośpiesznie odpowiedział tamten.

– A dla mojego przyjaciela stek z ziemniakami, kawę i kawałek sernika.

Kelnerka odeszła.

– Nie patrz tak. Przecież wracasz pociągiem. Pewnie od rana nic nie jadłeś.

– Masz rację. Z teściową jechaliśmy do szpitala trzy godziny. Ledwo chodzi… Ale ja sam zapłacę.

Wojtek nie odpowiedział.

– Nie myśl, że potrzebuję pomocy. Operację ma za darmo. Po prostu… chciałem cię zobaczyć. Wybrałem numer, myślałem, że dawno go zmieniłeś, a ty odebrałeś – powtórzył Bartek.

– Rozumiem. Mów, jak tam u ciebie. Żonaty?

– Żonaty. Dwójka dzieci. Synek ma jedenaście lat, a Kasia siedem, kończy pierwszą klasę. Teść zostawił mi warsztat po śmierci, teraz tam pracuję. Jak powiem Małgosi, że cię widziałem, nie uwierzy.

– Jakiej Małgosi? – Wojtek zrobił zdziwioną minę. – Czekaj, ożeniłeś się z Małgosią?

– Pamiętasz ją? Z nią – Bartek rozpromienił się. – W szkole za tobą biegała. Nie dawała ci spokoju. Pamiętasz, jak uciekaliśmy przed nią po lekcjach? A mnie się podobała, już wtedy. Nie wiedziałeś? Jak wyjechałeś, bardzo przeżywała. Nawet chciała za tobą jechać do Warszawy. Matka nie puściła. A potem zaczęliśmy się spotykać. Tak jakoś wyszło. W końcu w czymś cię prześcignąłem. A ty? Widzę, że żonaty – wskazał na obrączkę Wojtka.

– Żonaty – potwierdził Wojtek. – Ale dzieci jeszcze nie ma.

– Rozumiem. A gdzie pracujesz?

– W jednej firmie. Kieruję działem sprzedaży.

– No proszę cię. W Warszawie mieszkasz, auto z górnej półki… Najlepiej ze wszystkich nas urządziłeś się – pokiwał głową z uznaniem Bartek.

Wojtek uśmiechnął się skromnie.

– Pamiętasz, jak jeździliśmy na ryby? Jak uciekliśmy z domu na „biegun północny”? Oj, dostaliśmy wtedy od rodziców. Przez kilka dni nie mogłem usiąść…

– A jak prawie spaliliśmy szopę na działce? – przerwał mu Wojtek.

– No właśnie, życie było. – W oczach Bartka pojawił się smutek. – Zawsze wiedziałem, że zajdziesz daleko.

– Nie zazdrość – powiedział Wojtek.

– Nie zazdroszczę, może tylko trochę. Ale nie narzekam. Po teściu zostało stare „maluch”, wyremontowałem go, wymieniłem silnik, teraz jeździ jak marzenie. Małgosia dobra gospodyni, dzieci. Oddam za nich życie. Jak się zastanowić, nie mam prawa narzekać. A ty?

– Ja? – Wojtek nie zrozumiał.

– W Warszawie mieszkasz, pracujesz, auto masz pierwszej klasy, pieniądze są. Jesteś szczęśliwy? – Bartek spojrzał na niego poważnie.

– Nie wiem. Nie myślałem o tym. Do czego zmierzasz?

– No daj spokój. Wszystko rozumiesz. My z tobą jesteśmy z innych światów. Patrz na ciebie, w garniturze… Nawet nie wiem, o czym z tobą gadać.

Wojtek przez chwilę milczał, patrząc w kawę, aż w końcu westchnął i powiedział: „Wiesz, Bartku, może i masz wszystko, co wydaje się ważne, ale dopiero dziś zrozumiałem, że największym skarbem są chwile, które spędzamy z tymi, którzy nigdy nie przestali być częścią naszego życia”.