Niezbyt Piękna: Historia, Która Porusza Serce

Ciemność przygniatała, łomotał się nagły huk, a potem znowu tylko nicość Nagle ciemność rozproszyła się niczym mgła nad Wisłą. Rozległ się głos:
Pani Weronika Władysławowa, to lekarz, coś im się roztrzaskało.

Cierpiąca ręka dotknęła mi szyi, próbowałem rozsunąć powieki. Z trudem się udało, a przed oczami ukazał się prostokątny wisiorek z wyrytymi znakami zodiaku. Obok nich stała kobieta w białym fartuchu.

Do sali operacyjnej! zawołał ktoś nieopodal.

Rodzice wrócili z pracy. Matka rzuciła się do kuchni, spoglądając do pokoju, w którym syn odrabiał lekcje. Dawid wszedł i od razu zauważył, że chłopiec jest przygnębiony.

Tomek, co się stało? poklepał go po głowie ojciec.

Nic mruknął czwartoklasista.

No tak, mów.

Już wkrótce 8 marca. Nauczycielka zatrzymała nas dzisiaj i kazała przygotować prezenty dla dziewczyn.

Gdzie problem? uśmiechnął się ojciec.

Mamy tyle chłopców, co dziewczyn. Ona przydzieliła, kto komu ma dawać, westchnął Tomek. Dostałem nieurodą, Jadwigę Erofeję.

Każda dziewczyna chce dostać prezent na Dzień Kobiet, nawet te nieurodne, tłumaczył ojciec, próbując zachować powagę dorosłego. A jak ona przydzielała? Alfabetycznie?

Nie, według znaków zodiaku, odpowiedział chłopak.

Co to za metoda? zapytał Dawid, nie mogąc powstrzymać się od śmiechu.

Według kompatybilności. Jadwiga to Panna, a Pannie najlepiej pasuje Byk. A ja właśnie Byk.

To świetnie! Może nawet się w niej zakochasz.

Ja?! W Jadwigi Erofei?!

Ojciec wybuchnął śmiechem. Wtedy weszła matka:

Co tu się dzieje?

Jadwigo, idź do kuchni, przyjął surowy ton ojca. Musimy poważnie porozmawiać.

Po jej wyjściu Tomek zapytał smutno:

Tato, co mam teraz robić?

Przygotować prezent!

Jaki?

Jutro w fabryce zrobię dla twojej wybranki podarek.

Co? Pracujesz w hucie, a nie w jubilerstwie!

Tak, ale w zakładzie galwanicznym w Katowicach. Produkujemy powłoki metalowe.

Nie rozumiem

Jutro zobaczysz.

***

Następnego ranka ojciec przyniósł wisiorek na złotym łańcuszku, przypominający prostokąt. Na jednej stronie wyryto dwa znaki zodiaku Byk i Panna, a po drugiej drobnym, eleganckim pismem:

Mojej koleżance Jadwidze z okazji 8 marca! Dawid.

Wisiorek lśnił jak słońce odbite w szklance, a gdy matka włożyła go do przezroczystej torby, wyglądał jeszcze bardziej oszałamiająco.

***

Nadszedł ósmy marca. Nauczycielka nie planowała lekcji, najpierw przyjęła podarunki od uczniów i podziękowała im długo. Potem zarządziła, by chłopcy wręczyli prezenty dziewczynom.

Wszyscy rzucili się do swoich wybranków. Tomek podszedł do Jadwigi Erofei i, powtarzając słowa ojca, wykrztusił:

Jadwigo, wszystkiego najlepszego z okazji Dnia Kobiet! Może kiedyś Byk i Panna połączą się w jedność.

Zanim się zorientował, jego serce zabiło mocniej, a dziewczyna zdawała się topić w jego wyobraźni.

Niedługo później rodzice Jadwigi przeprowadzili się do innej dzielnicy, a sama Jadwiga od piątej klasy uczęszczała do innej szkoły.

***

Andrzej otworzył oczy w szpitalnym pokoju. Białe sufity i szpitalne łóżko przytłaczały go. Próbował ruszyć rękami i nogami, ale działała tylko lewa ręka.

Gdzie ja jestem? wymamrotał, nie wiedząc do kogo się zwrócić.

Usłyszał stukot i podszedł do łóżka pielęgniarka w żółtym fartuchu.

Obudziłeś się? Jesteś na oddziale chirurgii ratunkowej.

Czy ręce i nogi są całe? spytał cicho.

Wygląda na to, że wszystko na miejscu, jednak od głowy po pięty masz bandaż.

To dobra wiadomość.

Pielęgniarka podeszła i zapytała:

Jak się czujesz?

Co się ze mną stało? odparł Andrzej.

Nic ci nie grozi. Ręce i nogi będą działały. Po kilku małych zastrzykach będziesz mógł wrócić do domu. Mama zadzwoni, kiedy się obudzisz.

Mamo? przelały się łzy.

Synku, wszystko w porządku odezwał się głos matki zza drzwi.

Wszystko jest w porządku, mamo starał się brzmieć optymistycznie. Mówią, że to tylko drobne skaleczenia, wkrótce wypiszą.

Nie mogę zostać z tobą w nocy, przyjdę za chwilę.

Dziękuję! uśmiechnął się Andrzej, podnosząc telefon do ucha.

Nie wypiszą cię tak szybko odpowiedziała pielęgniarka z uśmiechem. Będziesz tu jeszcze trzy tygodnie.

Co się stało? zapytał kolega z izby, gdy pielęgniarka wyszła.

Jestem ratownikiem. W naszym zakładzie w Katowicach w jednej chwili wybuchły balony ciśnieniowe wspominał Andrzej. Kiedy przeszliśmy do pomieszczenia, w którym były trzy ranne osoby, balony pękły, ogień się rozprzestrzenił. Byłem ostatni, co wyszedł, a przy drzwiach wybuchł kolejny balon Nie pamiętam dalej.

To był twój los przyznał kolega.

Goniec, Andrzeju zawołała pielęgniarka. Twój współpracownik przychodzi.

Do pokoju wszedł przyjaciel:

Cześć, Tomku! Jak się masz?

Ręce i nogi w porządku! odpowiedział Andrzej, podnosząc lewą rękę. Potrafię tylko lewą machnąć!

Co się stało dalej?

Wychodziliśmy, kiedy wybuchł balon. Biegliśmy z powrotem, wyciągnęli mnie, cały w krwi, lekarze już byli przy mnie.

Dzięki!

O czym ty mówisz?! nagle przyjaciel roześmiał się szeroko. Mamy cię nominować do medalu.

Już mnie wypiszą, więc chyba wystarczy.

Dobrze, idę. Masz swoją kontrolę. Pielęgniarka powiedziała, że nie potrwa długo.

Wtem wszedł lekarz, czterdziestoletni mężczyzna:

No co, bohaterze? podszedł do łóżka.

W porządku.

Skoro już rozmawiasz, to żyjesz. Chodź, przyjrzyjmy się!

Czy to żart? zapytał Andrzej. Nie, Pani Weronika Władysławowa przyjdzie pojutrze.

***

Minęły dwa dni. Andrzej próbował wstać, ale ból w nogach wciąż był silny, a prawa ręka rozedrążona. Na całym ciele miał liczne siniaki. W lustrze widać było zmęczone, opuchnięte oblicze.

Dziś miał przyjść lekarz, który dwa dni wcześniej szwował go w sali operacyjnej. Andrzej nieco się denerwował.

Weszła młoda, zadbana lekarka w okularach, białym fartuchu, które nie psuły jej urody. Andrzej miał już 27 lat i był żonaty, ale po pół roku rozwiedziony różnice charakterów, a byłycym żonie nie podobała się jego pensja ratownika.

Dzień dobry przywitała się, podchodząc do łóżka.

Dzień dobry, czy to pan mnie operował?

Tak, coś nie tak?

Wcale nie! Dziękuję bardzo!

Pozwól, że obejrzę!

Zbliżyła się, a przed jej oczami pojawił się wisiorek ze znakami zodiaku, zwisający z szyi:

Jadwiga Erofeja! wykrzyknął Andrzej.

Lekarka spojrzała na jego opuchniętą twarz.

Przepraszam, nie rozpoznałam…

Jestem Bykiem pokazał wisiorek.

Tomasz Gonczarow? zadrżały jej wargi. Pamiętasz mnie?

Oczywiście, Jadwigo, odpowiedział, kładąc rękę na jej ramieniu, a łzy spłynęły po twarzy lekarki. Nie myślałem, że jeszcze się spotkamy.

***

Od tego dnia Jadwiga już nie wchodziła do jego izby. Andrzej jednak zrozumiał, że jej grafik jest podobny do jego: dzień, noc i dwa dni wolne. Nie chciał wyglądać przed nią bezsilny. Cały kolejny dzień szedł po łóżku, trzymając się za barierki, kilka razy wychodził na korytarz.

Wieczorem zmieniła się zmiana, w korytarzu rozbrzmiały krzyki i pośpiech przywołano kolejnego rannego. Po dziesięciu godzinach pielęgniarka zgasiła światło w sali, ale nie mogła zasnąć. Po północy usłyszała kroki w korytarzu, a w ciszy poczuła, że ktoś płacze. Weszła i zobaczyła przy stole swoją byłą koleżankę z klasy, płaczącą.

Jesteś, co? położyła na jej ramieniu mocną rękę.

To ja, Jadwiga! wykrzyknęła, opowiadając, jak operowała kobietę, która wpadła pod samochód. Zrobiłam wszystko, co mogłam. Teraz leży w reanimacji, nie przeżyje. Ma dwoje dzieci, a mąż jest przy niej w sali.

Spokojnie, Jadwigo! pocieszał Andrzej. Pracuję trzy lata jako chirurg i wciąż nie mogę przyzwyczaić się do śmierci.

Dlatego moja żona odszedła, bo myślała, że nie zarabiam wystarczająco.

Rozumiem, ja też wciąż mieszkam z rodzicami jako nastolatka

Mamy dopiero dwadzieścia siedem lat jeszcze przed nami życie.

Nie, Tomku, już mamy dwadzieścia siedem.

Pani Weronika Władysławowa, jej puls spada krzyknęła zdezorientowana pielęgniarka.

Przepraszam! wpadła do reanimacji.

Andrzej nie mógł zasnąć tej nocy. Rano pielęgniarka, jak zwykle, podała mu leki nasenne.

Czy kobieta, którą dzisiaj operowano, żyje? zapytał nagle siebie.

Żyje, ale stan krytyczny.

***

Trzy tygodnie minęły, rany na ciele Andrzeja zagoiły się. Z Jadwigą spotykali się podczas jej dyżurów, a on czuł, że przyciąga go coraz mocniej. Jednak oddział chirurgii ratunkowej nie jest miejscem na prywatne rozmowy.

Podczas jednego porannego obchodu lekarzchirurg poinformował:

Dzisiaj wypisuję pana, czyli z oddziału. Po wyjściu pójdzie pan do przychodni, a tam zadecydują o dalszym leczeniu.

Mogę się pakować!

Nie spieszcie się, wypis przygotują natychmiast.

Gdy lekarz odszedł, Andrzej ogolił się. W lustrze zauważył, że dwa małe blizny nie psują twarzy, a wręcz dodają męskości. Reszta blizn nie zasłaniała niczego.

Wyszedł na korytarz.

Ona naprawdę się wyrwała! przeszła mu myśl.

Pielęgniarka podała wypis:

Do widzenia, Andrzeju! Nie wracaj już do nas!

***

Miał własne kawalerka, ale pojechał do rodziców. Mama czekała, zmartwiona i z urlopem.

Synu! rzuciła się w objęcia.

Wszystko w porządku, mamo! Jestem cały i zdrowy.

Chodź, już przygotowałam obiad. Jak się schudłeś!

Tęsknię za domową kuchnią!

Dopóki nie wyzdrowiejesz i nie poślubisz się, zostaniesz w domu rodzinnym. Twój pokój nadal stoi pusty krzyknęła, jakby do dziecka. I umyj ręce!

***

Do wieczora Andrzej odwiedził zakład fryzjerski, wrócił do mieszkania, zabrał część ubrań. Matka od razu zabrała się za ich porządkowanie.

Wieczorem przyszedł ojciec z pracy. Usiedli razem, jak dawniej, i gadając do późna.

Położył się spać w swoim pokoju, w którym dorastał, ale nie zasnął od razu:

Jutro muszę iść do przychodni, potem do pracy, a wieczorem

Z tą myślą zasnął po północy.

***

Następnego ranka wstał wcześnie i poszedł do przychodni. Do obiadu chodził po gabinetach, po południu wrócił do zakładu, bo miał dyżur. Wieczorem zaczynał się przygotowywać do wyjazdu.

Dokąd? zapytał ojciec.

Tato, pamiętasz, jak w czwartym klasie poprosiłeś mnie o wisiorek dla koleżanki?

Dla nieurodej Jadwigi Erofei? Pamiętam.

Andrzej wyruszył w podróż, czując, że los już poprowadził go prosto ku Jadwidze, gotowy na nowy początek.