Niezapomniane Wesele

Olek poślubił Bognę celowo by zranić Magdę. Chciał udowodnić, że nie cierpi po jej zdradzie. Z Mają byli razem prawie dwa lata. Kochał ją do szaleństwa, z gotowością podniósłby niebo, by spełnić jej marzenia. Myślał, że wszystko zmierza ku ślubowi, lecz jej stałe unikanie rozmów o małżeństwie go denerwowało.

Po co nam ślub teraz? Nie skończyłam jeszcze studiów na Politechnice, a ty w swojej firmie ani ryby, ani mięsa. Nie masz ani samochodu, ani własnego mieszkania. I szczerze, nie chcę mieszkać z twoją siostrą w jednej kuchni. Gdybyśmy nie sprzedali tego domu, żyłoby nam bez problemów taką odpowiedź często słyszał od Magdy.

Olek poczuł się przygnębiony, ale przyznał, że w słowach dziewczyny była prawda. On i Ola, jego siostra, mieszkali w rodzinnym mieszkaniu przy ulicy Wierzbickiej; biznes dopiero zaczynał nabierać tempa, a sam Olek był jeszcze studentem ostatniego roku. Musiał przejąć kontrolę nad sprawami, nie czekając na dyplom. Dom sprzedali za zgodą Oli, by uratować rodzinny majątek. Po pół roku nagromadziło się sporo długów, a oboje musieli się uczyć. Sprzedaż pozwoliła spłacić wszystkie zobowiązania, uzupełnić zapasy sklepu z materiałami budowlanymi i zostawić trochę złotówek na czarną godzinę.

Magda uważała, że trzeba żyć tu i teraz, a nie czekać na wyimaginowane jutro. W jej ocenie, gdy wszelkie troski spoczywały na barkach rodziców, brzmiało to lekko. Olek stał się nagle dorosły obowiązki wobec siostry, firma, dom. Wierzył, że wszystko się ułoży: dom, auto, ogród.

Nic nie zapowiadało kłopotów. Umówili się na kino, a Maja poprosiła, by nie podjeżdżała sama dojedzie. Olek czekał na przystanku, gdy nagle zobaczył ją podjeżdżającą luksusowym Mercedesem. Wysiadła, podniosła mu książkę i rzekła:

Przepraszam, nie możemy już być razem. Wychodzę za mąż i odjechała.

Olek zamarł. Co mogło się zmienić w te kilka dni jej nieobecności? Gdy wrócił do domu, Ola odczytała wszystko z jego twarzy:

Już wiesz?

On tylko skinął głową.

Ona wyjdzie za bogacza. Prosiła mnie, żebym był świadkiem odmówiłam. Zdradziła mnie za jego plecami

Olek objął siostrę, głaszcząc po głowie:

Spokojnie. Niech jej będzie dobrze. A nam jeszcze lepiej.

Potem zamknął się w pokoju na całą dobę. Ola wciągała go na zewnątrz:

Chodź, zjadłem naleśniki

Wieczorem Olek wyszedł z płomiennym spojrzeniem:

Pakuj się.

Dokąd? Co myślisz?

Ożenię się z pierwszą, co się zgodzi zimno odpowiedział.

Nie możesz tak! To nie tylko twoje życie próbowała go powstrzymać siostra.

Nie pójdę pójdę sam odciął go.

W parku przechadzało się mnóstwo ludzi. Jedna dziewczyna drapała się przy skroni, inna uciekła przerażona. Trzecia, patrząc mu w oczy, powiedziała tak.

Jak masz na imię, piękna?

Bogna.

Musimy uczcić zaręczyny! i pociągnął Bognę i Olę do kawiarni.

Przy stoliku zapanowała niezręczna cisza. Ola nie wiedziała, co powiedzieć, a w głowie Olka kipiały myśli o zemście. Postanowił, że zrobi wszystko, by jego ślub odbył się dwudziestego piątego.

Pewnie jest poważny powód, dla którego proponujesz zaręczyny nieznajomej przerwała Bogna. Jeśli to spontaniczna decyzja, nie będę obrażona i odejdę.

Nie. Dałaś już słowo. Jutro składamy wniosek i jedziemy poznać twoich rodziców.

Olek mrugnął:

Na początek, przejdźmy na ty.

Miesiąc przed ślubem spotykali się codziennie, rozmawiali, poznawali się lepiej.

Może powiesz, dlaczego tak? zapytała kiedyś Bogna.

Każdy ma w szafie swoje szkielety unikał odpowiedzi Olek.

Najważniejsze, by nie przeszkadzały w życiu.

A ty dlaczego się zgodziłaś?

Wyobraziłam sobie królową, którą króltatko wydaje za pierwszego napotkanego. W bajkach zawsze to dobrze się kończy: Żyli długo i szczęśliwie. Chciałam to przetestować.

W rzeczywistości nie było tak prosto. Wielka miłość zostawiła po sobie rozbite serce i niewielkie straty w oszczędnościach, ale nauczyła rozróżniać ludzi. Zalotników, które otaczały jej życie, odrzucała od pierwszego wejrzenia. Nie szukała jednego, ale wiedziała, że potrzebuje mądrego, samodzielnego mężczyzny, zdolnego do czynów. W Olku dostrzegła determinację i poważne podejście do spraw. Gdyby miał siostrę zamiast przyjaciół, Bogna przeszła by obok niego.

Co więc, królowo? patrzył zamyślony Olek. Nieśmiała, Wiktoria czy żabaksiężniczka?

pocałuj dowiesz się uśmiechnęła się.

Jednak nie doszło do pocałunków ani nic więcej. Olek sam zajmował się przygotowaniami do wesela, a Bogna jedynie wybierała spośród jego propozycji. Nawet suknię i welon kupował sam.

Będziesz najpiękniejsza powtarzał.

W Urzędzie Stanu Cywilnego, czekając na uroczystą rejestrację, nagle spotkali Magdę i jej narzeczonego. Olek wymusił uśmiech:

Pozwól, że cię przywitam pocałował byłą w policzek. Bądź szczęśliwa z portfelem na nogach!

Nie rób z tego cyrku nerwowo odpowiedziała Maja.

Oceniła nową wybrankę Olka wysoką, urodziwą, nie tylko piękną, ale i elegancką, trzymającą się dostojnie niczym królowa. Maja przegrywała pod każdym względem. Zazdrość dręczyła jej duszę, szczęścia nie czuła. Nie mogła przestać myśleć, że popełniła błąd i nie dostała tego, na co liczyła.

Olek zwrócił się do Bogny:

Wszystko w porządku wymamrotał.

Nie jest jeszcze za późno, by się cofnąć szepnęła.

Nie. Gram do końca.

W samym sali rejestracji, patrząc w smutne oczy już przyszłej żony, Olek pojął, co zrobił.

Uczynię cię szczęśliwą wyznał, wierząc w słowa.

Zaczęły się codzienne życie rodzinne. Ola i Bogna szybko znalazły wspólny język, dobrze się dogadywały, uzupełniając się. Impulsywna Ola nauczyła się kontrolować emocje, a Bogna sprawnie zarządzała domem, dyskretnie kierując wszystkim.

Jako wykwalifikowana ekonomistka i specjalistka w księgowości, Bogna wprowadziła porządek w finansach. Po pół roku otworzyli drugi sklep, a później zorganizowali ekipę majsterkowiczów teraz nie tylko handlowali materiałami budowlanymi, ale i realizowali remonty. Zyski rosły wielokrotnie.

Okazała się prawdziwą Wiktorią Mądrą potrafiła przedstawić swoje pomysły tak, by Olek uznał je za własne. Wydawało się, że można po prostu żyć i cieszyć się. Lecz Olek ciągle odczuwał brak tego zawrotnego uczucia, które miał z Mają. Wszystko było uporządkowane, przewidywalne, spokojne. Rutyna, myślił, wciąga jak wiatrak. Nie kocham tego.

Dzięki staraniom Bogny ruszyli na nowy poziom zaczęli budować domy pod klucz. Pierwszy dom wybudowali dla siebie. Im lepiej szły sprawy, tym częściej Olek wspominał Magdę: Gdyby nie trochę poczekała, zobaczyłaby, jakim autem teraz jeżdżę. Dom to nie dom, a pałac! dumnił się. Coraz częściej myślał: A co, gdyby.

Bogna zauważyła, jak męczy się mąż. Pragnęła być kochaną, ale serca nie da się wymusić. Nie wszystkie bajki mają szczęśliwe zakończenie myślała gorzko, lecz nie traciła nadziei nazwisko zobowiązuje.

Ola też obserwowała brata.

Stracisz więcej, niż znajdziesz powiedziała, wskazując mu profil Magdy w mediach społecznościowych.

Nie wtrącaj się! odciął Olek.

Ola spojrzała surowo:

Głupcze, Bogna cię naprawdę kocha, a ty bawisz się w gry!

Tylko tego mi brakowało żeby dziecko mi dyktowało gniewał się Olek. Coraz silniej przyciągała go Magda. I napisał do niej.

Maja narzekała, że prywatne życie nie układa się. Mężczyzna wyrzucił ją bez niczego. Nie skończyła studiów, nie ma stałej pracy, nie wróciła do rodziców, mieszka w wynajmowanym mieszkaniu w centrum Łodzi.

Kilka dni Olek wahał się: Jechać? Czy nie?. Warunki sprawiły, że został w domu sam na kilka dni Bogna wyjechała do chorej babci na wsi. Zdecydował się, umówił spotkanie. Leciał do jej miasta, nie zważając na znaki. Serce waliło, wyobrażał sobie, co powie, dokąd pójdą razem.

Rzeczywistość okazała się brutalna

Jakiś przystojniak rzuciła się Magda na niego.

Zapach nieumytego ciała uderzył go w nos. Odrzucił ją z pogardą:

Ludzie patrzą.

Mnie to nie obchodzi! zaśmiała się.

Krótka spódniczka, tani makijaż, perfumy wątpliwej jakości Ta wulgarna kobieta prześcignęła nawet Bognę: Aż wcześniej tak wyglądała. Dlaczego tego nie zauważyłem? dręczył się, obserwując, jak była kochanka zalewa się piwem.

Daj mi pieniądze, odwdzięczę się Maja obrzydliwie liżeła wargi.

Już nie wiedział, jak się od niej uwolnić.

Przepraszam, mam sprawy wstał Olek od stołu.

Spotkamy się jeszcze?

Nie sądzę Olek zawołał kelnera. Rachunek, proszę.

Chcę jeszcze posiedzieć przeciągnęła Maja.

Niech dziewczyna odpocznie w granicach tej kwoty w szufladzie kelnera znalazła się duża banknot złotych.

Chłopak skinął ze zrozumieniem.

Wrócił do domu na granicy dozwolonej prędkości.

Dokładnie, głupcze skrytykował sam siebie Olek. Ola miała rację! Po co w ogóle to wszystko zaczynałem? Może jednak nie był to taki głupoty wyjazd.

Nigdy nie nazwałem żony Bogną. Nie mam nikogo bliższego i droższego przerwał, uświadamiając to. Przez pięć minut siedział, przewijając w głowie lata od ślubu.

Olek widział przed sobą twarz żony, jej oczy jasno niebieskie, z lekką wońką, przypominał sobie, jak Bogna uśmiecha się przy jego przybyciu, jak delikatnie rozczesuje mu włosy długimi, zadbanymi palcami.

Obiecałem zrobić ją szczęśliwą odwrócił się, wspominając, gdzie się zatrzymał, włączył auto i po dwudziestu kilometrach skręcił na wiejską drogę.

Tydzień to za długo. Nie wytrzymałem dwóch dni bez ciebie rzekł, gdy Bogna wybiegła mu naprzeciw z domu babci.

To już szaleństwo uśmiechnęła się przez łzy.

Bogno, kochana moja szepnął Olek do ucha żony, a oboje zatoczyły się w głowie od szczęścia.