Niewdzięczny Grzesio

NIEWDZIĘCZNY GRZESIEK

Rano mój mąż zadzwonił do mnie prosto do biura i poinformował, że po pracy idzie do Kowalskich świętować swoje zawodowe święto.
Jeśli masz ochotę, możesz przyjść rzucił obojętnie, przekonany, że nie pojawię się i spędzę wieczór z książką albo przy komputerze.
Dobrze odpowiedziałam równie nijakim tonem, ale w czasie przerwy obiadowej poszłam do Domu Towarowego kupić mu prezent. Przy stoisku z perfumami kłębiły się kobiety.
Od razu wpadł mi w oko flakon eleganckiej wody toaletowej na czarnym, błyszczącym opakowaniu przystojniak w swobodnie zarzuconej marynarce, z zadziornym spojrzeniem i półuśmiechem. Wypisz wymaluj mój Grzegorz.
Sprzedawczyni sprawnie zawijała prezenty w kolorową folię i przyklejała kokardki. Nagle podeszła do nas starsza kobieta i rzuciła:
Oj, dziewczyny, kupujecie tym swoim wody kolońskie, a wąchać je będą inne i podziwiać krawaty też.
Dziewczyny parsknęły śmiechem, a ja pomyślałam, że całe życie wszystko dla Grzesia a on dla innych. Jak byliśmy młodzi, kochałam go do szaleństwa, a on pobłażliwie pozwalał się kochać. Poszedł na studia zaoczne to ja po nocach pisałam za niego prace. Pojawiły się dzieci wszystkie obowiązki wzięłam na siebie.
Na początku czułam jego wdzięczność. Potem zaakceptował moją troskę jako oczywistość. Z zewnątrz pewnie wyglądało to na przykładną rodzinę: dostatek, zgoda, grzeczne, mądre dzieci. Ale dzieci wyjechały na studia, dorosły i poszły w świat. Zostałam z mężem. I nagle zrozumiałam, że czegoś w moim życiu brak.
Mama, jeszcze 20 lat temu, była przeciwko temu małżeństwu. No zobacz, on aż za ładny, wie o tym i się sobą zachwyca powtarzała zakochanej głupiej córce Przystojny mężczyzna to mężczyzna dla wszystkich. Wszystkie będą się za nim oglądać, a ty najmniej z tego będziesz miała, choć praw najwięcej. Więc punkt pierwszy: mamy nielubianą żonę. Punkt drugi: ona ma już 43 lata, punkt trzeci już nikomu niepotrzebna…
Podeszłam do okna. Słońce mocno grzało; już wiosennie. Zaraz Dzień Kobiet przeszło mi przez głowę. I co z tego? Znowu sama… A życie prawie przeżyte… Co dalej?
Z ulicy doleciało radosne ćwierkanie, potem natarczywe stuknięcie w szybę. Spojrzałam w dół po parapecie spacerował rozczochrany wróbel i łypał na mnie oczkiem.
To chyba znak przemknęło mi przez myśl. W tej samej chwili odezwał się stary zegar ścienny.
A zatem, czas jeszcze jest. Punkt pierwszy: nie jesteśmy kochane same się pokochajmy… Trzaskając drzwiami, wybiegłam po schodach: najpierw fryzjer, potem sklep.
O wpół do siódmej lustro przyglądało się z zachwytem tajemniczej nieznajomej lekko kołyszącej się w fotelu komputerowym. Mała czarna sukienka, krótka, modnie potargana trójkolorowa grzywka, a oczy ciemne, pełne tajemnicy (kredka, cienie, rozcieranie), usta muśnięte konturówką i błyszczykiem nagle wydawały się pełne, kapryśne i zmysłowe.
Punkt drugi: po czterdziestce też zaczyna się życie…
Przeszłam do kuchni, wróciłam z kieliszkiem wina, stuknęłam się z lustrem: Punkt trzeci: czy naprawdę potrzebny mi mąż, który nie umie docenić takiej kobiety?
Nie muszę chyba dodawać, że do Kowalskich weszłam lekko kołysząc się na cienkich szpilkach. Zapanowało ogólne zamieszanie i zaraz wyciągnęło się kilka męskich rąk: by pomóc ściągnąć płaszcz, podać krzesło, jabłko Och, tak… Co państwo mówią?! Mój mąż tu jest…? Jakoś od razu nie poznałam…
Przeciwnik był kompletnie zaskoczony tym najściem, zdezorientowany moją strategią i przytłoczony powszechnym zachwytem.
Rano, próbując zemścić się za swoje wczorajsze fiasko, tym samym aroganckim tonem rzucił: W końcu będziemy jeść śniadanie? Ale tym razem się przeliczył, albo jeszcze się nie rozbudził, bo obok niego leżała całkiem nowa żona nie ta przynieś, podaj.
Obok niego spokojnie oddychała pewna siebie, lekko kapryśna kobieta.
Nie odwracając twarzy z nieco potarganą grzywką, mruknęła leniwie:
A czy śniadanie już gotowe, kochanie?
Przeciągnęła się i zasypiając, pomyślała: Tak właśnie, mój drogi. Inaczej znowu wrócę do punktu trzeciego.Grzegorz zamilkł, nie poznając tej kobiety, która leżała obok niego i patrzyła przez okno z nieobecnym uśmiechem. Przez chwilę chciał coś powiedzieć, ale chyba pierwszy raz nie wiedział co. Wstał więc, zszedł do kuchni powoli, z wahaniem. Zapach świeżego chleba i kawy, który codziennie czekał na niego na stole, tym razem nie pojawił się wcale.

Ona leniwie przeciągnęła się raz jeszcze, wsłuchując się w na wpół zamyślone skrzypienie podłogi. W jej oczach błysnął spokój, z jakim obserwuje się przebudzenie nowego dnia i nowego życia.

Wstała, poprawiła grzywkę i nie śpiesząc się, wyjęła z szuflady kartkę i długopis. Kilka zdań płynęło spokojnie: Jeśli nauczysz się mnie doceniać może wrócę. Ale dziś celebruję siebie. Położyła list na stole, obok pustego talerza.

Zanim zamknęła za sobą drzwi, zerknęła jeszcze raz przez ramię na mężczyznę, który dopiero teraz zrozumiał, jak bardzo jej brakuje. Uśmiechnęła się do siebie lekko. Na zewnątrz świat był pełen słońca, oddechu i nieznanych dróg gotowych, by pójść przed siebie.

I po raz pierwszy poczuła, że nigdzie jej się nie spieszy. Jeszcze wiele przed nią.