Nieurodzona

Krwawa pulsacja Ostry huk Ciemność Ciemność

W końcu ciemność zaczęła się rozpraszać. Rozległ się głos:
Pani Weroniko Władysławówna, przybył ratownik, coś się tam rozpadło.
Przez ból poczułem na szyi delikatne dotknięcie dłoni. Próbowałem otworzyć powieki. Udało się ledwie. Przed oczami pojawił się prostokątny wisiorek z wyrytymi znakami zodiaku Oczy kobiety w białym kitlu
Do sali operacyjnej! zawołał ktoś tuż obok.

Rodzice wrócili z pracy. Matka od razu pobiegła do kuchni, wchodząc do pokoju, w którym syn odrabiał lekcje. Dawid, wchodząc do pokoju, od razu zauważył, że nastrój chłopca nie jest najlepszy.
Tomku, co się stało? ojciec pogłaskał go po głowie.
Nic mruknął czteroklasista.
Dobrze, mów!
Już niedługo 8 marca. Nauczycielka zatrzymała nas dzisiaj po lekcjach i powiedziała, że mamy przygotować prezenty dla dziewczyn.
I w czym problem? uśmiechnął się ojciec.
Mamy chłopców i dziewczyn równą liczbę. Pani podzieliła, kto komu ma dać prezent westchnął ciężko syn. Dostałem brzydką, Weronikę Erofejewską.
Każda dziewczyna chce dostać prezent na 8 marca, nawet brzydka tłumaczył ojciec, jakby rozmawiał z dorosłym. A jak ona podzieliła?
Alfabetycznie?
Nie, znaki zodiaku?
Jak to?
Dawid nie powstrzymał się od uśmiechu.
Według kompatybilności. Weronika jest Panną, a Pannie najlepiej pasuje Byk. A ja właśnie Byk.
To wspaniale, że pasujecie! Może się w niej zakochasz.
Ja?! W Weronice Erofejewskiej?!
Ojciec roześmiał się głośno. Do pokoju wbiegła matka:
Co tu się dzieje?
Leno, idź do kuchni rzekł ojciec surowym tonem. Muszę poważnie porozmawiać z synem.
Gdy matka wyszła, Tomek zapytał smutnym głosem:
Tato, co mam teraz zrobić?
Przygotować prezent!
Jaki?
Jutro w pracy zrobię prezent dla twojej wybranki.
Tato, co ty możesz zrobić? Pracujesz w fabryce.
Tak! Pracuję w dziale galwanicznym. Zajmujemy się powłokami metalicznymi.
Nie rozumiem.
Jutro zobaczysz!

***

Następnego dnia ojciec przyniósł prostokątny wisiorek na łańcuszku, wyglądający jak złoty. Na jednej stronie wyryto dwa znaki zodiaku: Byk i Panna, a po drugiej drobnym, lecz eleganckim pismem:
Dla mojej koleżanki Weroniki z okazji 8 marca! Andrzej.
Ten wisiorek lśnił przepięknie! Gdy mama włożyła go do przezroczystej torby, wyglądał jeszcze bardziej imponująco.

***

W dniu 8 marca nauczycielka nie zamierzała prowadzić zajęć. Najpierw uczniowie wręczyli jej podarunek, po czym podziękowała długo i poprosiła chłopców, aby podarowali prezenty dziewczętom.
Zaczęła się gorączka. Wszystkie chłopcy pobiegli do swoich wybrańców. Tomek podszedł do Weroniki Erofejewskiej i, jak nauczył go ojciec, powiedział:
Weroniko, życzę Ci wspaniałego Dnia Kobiet! Może kiedyś los połączy Byka i Pannę.
Po wypowiedzeniu wyuczonych słów wrócił na swoje miejsce, nie zdając sobie sprawy, że właśnie podbił serce tej według niego brzydkiej dziewczyny.
Wkrótce rodzice Weroniki przeprowadzili się do innej dzielnicy, a ona sama z klasy piątej przeniosła się do innego liceum.

***

Andrzej otworzył oczy. Biały sufit szpitalnego pokoju. Próbował poruszyć rękami i nogami, lecz jedynie lewa ręka się ruszała.
Gdzie ja? zwrócił się do nieobecnego rozmówcy.
Usłyszał stukot i podszedł starszy pani na wózku, patrząc uważnie:
Co się stało? Jesteś w oddziale chirurgii ratunkowej.
Czy mam wszystkie kończyny? zapytał cicho.
Wszystko w miejscu, ale odpiąłeś się od głowy do stóp odpowiedziała ze smutkiem. To dobre, że nic nie zginęło.
Podeszła pielęgniarka i zapytała:
Jak się czujesz?
Co się ze mną dzieje? odpowiedział zdezorientowany Andrzej.
Życie Cię nie zagraża. Ręce, nogi będą działać. Musisz przejść kilka małych operacji podała telefon. Twoja mama chciała zadzwonić, kiedy się obudzisz.
Synu rozległ się z płaczem głos matki.
Mamo, wszystko w porządku starał się brzmieć optymistycznie. Powiedzieli, że to tylko małe szwy. Niedługo mnie wypiszą.
Nie mogę zostać z Tobą nocą. Zaraz przyjdę obiecała.
Nie martw się, mamo uśmiechnął się do pielęgniarki. Dziękuję!
Wypisze Cię dopiero za trzy tygodnie odpowiedziała, przyjmując telefon. To prawda.
Obok wstał współpracownik:
Hej, Andrzeju! Co słychać?
Ręce i nogi w porządku! odpowiedział z uśmiechem, machając lewą dłonią.
A co się stało?
W fabryce wybuchły balony galwaniczne, trzej pracownicy zostali ranni. Wszedłem ostatni, a przy wyjściu wybuchł kolejny balon nie pamiętam dalej.
Dostałeś to przyznał lekarz, wchodząc do pokoju.
Wszedł przyjaciel i przywitał się:
Cześć, Tomku! Jak leci?
Ręce i nogi zdrowe! odparł, choć przywitał się tylko lewą ręką.
Co się stało dalej?
Wyszliśmy, kiedy wybuchł kolejny balon, wróciliśmy, wyciągnęliśmy Cię byłeś cały w krwi
Dziękuję!
Nie mów tak! nagle przyjaciel się uśmiechnął. Chcą cię nominować do medalu.
Mam nadzieję, że wypiszą mnie wkrótce.
Wtedy wszedł lekarz, mężczyzna w ok. czterdziestu lat:
Jak tam, bohaterze? podszedł do łóżka.
Dobrze.
Skoro już mówisz, to na pewno przeżyjesz. Daję Ci jeszcze jedną szansę!
Czy ktoś mi kazał? spytał Andrzej. Nie, pani Weronika Władysławówna przyjdzie pojutrze.

***

Dwa dni później Andrzej próbował wstać, choć ból w nogach był silny, a prawą rękę rozcięto. Na całym ciele miał liczne obrażenia, dwie rany na twarzy po wybuchu, ale udało mu się wyciągnąć prawą rękę przed upadkiem. Spojrzał w lustro twarz nadal puchnąca.
W tym dniu miał przyjść lekarz, który dwa dni wcześniej pięć godzin zszywał go na stole operacyjnym. Andrzej trochę się denerwował.
Weszła młoda, zgrabna lekarka w okularach, które nie psuły jej urody, a biały fartuch podkreślał twarz. Andrzej miał już dwadzieścia siedem lat i był żonaty, ale po pół roku rozwiedziony małżonkowie nie dogadali się, a pensja ratownika nie przemówiła do byłej żony.
Dzień dobry przywitała się lekarka i podeszła do łóżka.
Dzień dobry, to Pan mnie operował?
Tak uśmiechnęła się. Coś nie tak?
Wprost przeciwnie, wszystko w porządku! Dziękuję bardzo!
Pozwól, że Panią obejrzę.
Usiadła przy nim, a przed oczami Andrzeja znów pojawił się wisiorek ze znakami zodiaku, zwisający z szyi:
Weronika Erofejewska!!! wykrzyknął.
Lekarka spojrzała na jego opuchniętą twarz.
Przepraszam! powiedziała, nie rozpoznając go.
Jestem Bykiem wskazał na wisiorek.
Andrzeju Gonciarz? drgnęły jej usta. Pamiętasz mnie jeszcze?
Weroniko, proszę zobaczywszy łzy w oczach lekarki, położył dłoń na jej ręce. Przepraszam, nie myślałem, że tak się spotkamy.
Nie myślałam, że kiedyś znów się spotkamy wytarła łzą policzek i wyciągnęła chusteczkę. Nie chciałam, by nasze drogi się tak rozeszły.

***

Od tego dnia Weronika rzadko wchodziła do jego pokoju, ale Andrzej zrozumiał, że oboje mają podobny grafik dni, noce i dwa wolne weekendy. Nie chciał wyglądać przed nią bezradnie, więc cały następny dzień krążył po sali, trzymając się za łóżka i przyklejony do ściany fotel.
Wieczorem odszedł dyżurny lekarz, a przyszła nowa zmiana słychać było szmer rozmów w korytarzu. Nagle w korytarzu rozległy się kroki i krzyki przywołano kolejnego rannego.
Po dziesięciu godzinach nadeszła pielęgniarka, wyłączyła światło w pokoju, a już po północy w ciemnym korytarzu usłyszał płacz. Zbliżył się ostrożnie i zobaczył przy stanowisku dyżurnym swoją dawną koleżankę ze szkoły, Jadwigę, płaczącą.
Położył jej silną rękę na ramieniu:
Jadwiga!
Ona przytuliła się do niego:
Operowałam kobietę, która wpadła pod samochód zrobić wszystko, co mogłam. Teraz leży w intensywnej terapii, a nie przeżyje. Ma dwoje dzieci, mąż jest przy niej.
Wypocznij, Jadwiga!
Pracuję jako chirurg od trzech lat i nie mogę przywyknąć, że ludzie odchodzą. westchnęła. Moja żona odeszła, bo nie miałem czasu i pieniędzy. Życie wciąż mnie gna.
Ja też mam podobnie odparła, patrząc mu w oczy. Wszyscy patrzą na mnie, jak na szaleńca.
Nie myśl o tym, mamy dopiero dwadzieścia siedem lat przed nami całe życie.
Nie, Tomku, już mamy dwadzieścia siedem.
Weronika Władysławówna, jej puls nieustannie spada krzyknęła przerażona pielęgniarka.
Przepraszam! Weronika pospieszyła do oddziału intensywnej terapii.

Nocą Andrzej nie mógł zasnąć. Rano pielęgniarka przyniosła mu kawę i zapytała:
Czy kobieta, której dziś wieczorem operowano, żyje? zapytał nieświadomie siebie samego.
Żyje, ale stan jest bardzo ciężki.

***

Trzy tygodnie minęły. Rany na ciele Andrzeja się zagoiły. Spotykał się z Weroniką podczas jej zmian, a ich więź stawała się coraz silniejsza. Jednak oddział chirurgii ratunkowej nie sprzyjał prywatnym rozmowom.
Podczas jednego porannego obchodu lekarz ogłosił:
Dzisiaj wypisuję pana, czyli z szpitala. Zaraz pójdzie pan do przychodni, a tam lekarze zdecydują, jak długo jeszcze będzie pan pod opieką.
Mogę się spakować!
Nie spiesz się. Za chwilę dostanie pan wypis.

Po wyjściu z gabinetu Andrzej ogolił się. Spojrzał w lustro i zauważył, że dwa małe blizny nie psują twarzy, a wręcz podkreślają jej męskość. Pozostałe blizny lepiej zostawić niewidoczne.
Wyszedł na korytarz, trzymając się za ścianę. Udało się! pomyślał.
Pielęgniarka podała mu wypis:
Do widzenia, Andrzeju! Nie wracaj już do nas!

Miał jednopokojowe mieszkanie, ale pojechał do rodziców, bo mama go tęskniła i martwiła się. Wzięła nawet urlop.
Synu! rzuciła, obejmując go. Widzisz, żyję i zdrowy.
Idźmy, przygotowałam obiad. Schudłeś!
Tęskniłem za domową kuchnią!
Dopóki nie wyzdrowiejesz i nie wyjdziesz za mąż, zostaniesz w domu rodzinnym. Twój pokój nadal jest pusty dodała, jakby do dziecka. Myj ręce!

Do wieczora Andrzej poszedł do fryzjera, wrócił do mieszkania, zabrał trochę ubrań, a mama od razu je poukładała. Wieczorem przyszedł ojciec z pracy. Usiedli razem, tak jak dawniej, i rozmawiali aż do nocy.
Usnął w swoim pokoju, w którym dorastał, ale nie od razu:
Jutro muszę iść do przychodni, potem do pracy, a wieczorem
Tak myśląc, w końcu zasnął, po północy.

Następnego ranka Andrzej poszedł do przychodni. Po południu odwiedził swój zakład, bo właśnie miał dyżur. Wieczorem znowu pakował się do domu.
Dokąd idziesz? zapytał ojciec.
Tato, pamiętasz, jak w czwartej klasie poprosiłeś mnieTak, pamiętam, że obiecałeś zrobić dla Weroniki naszyjnik, który połączy nasze losy.