Nieurodziwa żona

Biuro huczało zwykłymi rozmowami. Weszła kierowniczka z jakąś niepozorną dziewczyną.
Dziewczyny, poznajcie się. To Agnieszka, będzie teraz pracować z wami zamiast Pawła. On awansował. Myślę, że dobrze się dogadacie powiedziała Teresa Nowak i wyszła.

Agnieszka usiadła przy wskazanym biurku Pawła. Wyjęła ładną filiżankę i małe zdjęcie mężczyzny. Od razu zabrała się do pracy, jakby pracowała tu od lat.

Zadzwonił dzwonek sygnalizujący przerwę na lunch, więc wszyscy jak na komendę wstali i ruszyli do bufetu na biznesowy obiad. Została tylko Paulina. Zżerała ją ciekawość, czyj portret postawiła nowa koleżanka na swoim biurku.

Ze zdjęcia spoglądał na nią przystojny mężczyzna z czarującym uśmiechem i równymi, pięknymi zębami.
Ciekawe, kto to może być? zastanawiała się Paulina Aktor, piosenkarz?

Pstryknęła szybko zdjęcie swoim telefonem i poszła na lunch. Dziewczyny siedziały przy jednym stoliku i słuchały nowej pracownicy.
Poznałam się z Tomkiem trzy lata temu, w bardzo niezwykłych okolicznościach. Nie uwierzycie, że tak się mogło zdarzyć.

Opowiadaj! zagadywały koleżanki.

Wspomnieniami przeniosła się trzy lata wstecz, kiedy pracowała w dużej firmie. Coś się pokręciło z transportem albo pomyliła się ona, albo logistyk, w efekcie do firmy jej przyszłego męża trafił niewłaściwy towar. Wysłano właśnie ją, by to naprawiła.

Agnieszka była bystra, świetny fachowiec i potrafiła negocjować. Zawsze mylili się co do jej wyglądu niepozorna, bez makijażu, taka typowa szara myszka. Ale gdy zaczynały się rozmowy, zmieniała się nie do poznania. Delikatnie i spokojnie, ale stanowczo doprowadzała do swojego celu.

Szef, znając jej metody, wysłał właśnie ją. Na recepcji dziewczyna powiedziała:
Pokój 312, Tomasz Gajda.

Weszła bez pukania, przedstawiła się.
Agnieszka, wysłaliśmy wam zły towar, logistycy się pomylili.

Zaczęły się wyjaśnienia. Tomek patrzył na nią i nie wierzył własnym oczom.
Przecież to ona, widziałem ją kiedyś we śnie! pomyślał.

Jej rude włosy lekko falowały, zielone oczy patrzyły wprost, bez żadnej kokieterii. Mówiła rzeczowo i spokojnie.

Agnieszka szykowała się, jak i wcześniej, na trudne negocjacje, a tu Tomasz nagle powiedział:
Agnieszko, nie będziemy składać reklamacji, mam nadzieję, że to już się więcej nie powtórzy.

Wstała i podziękowała. Dwa dni później czekał na nią pod wejściem do biurowca. Agnieszka wychodziła ostatnia.

Aga! zawołał, machając ręką Dwa dni temu widzieliśmy się w twojej sprawie.

Dobry wieczór, Tomku, pamiętam odpowiedziała spokojnie.

Mam dwa bilety do teatru, moja mama zachorowała… Może poszłabyś ze mną? skłamał.

Mogę iść, a jaki to spektakl? zapytała.

Dziś za dwie godziny, masz jeszcze czas, jeśli chcesz się przebrać, zawiozę cię.

Sprytnie to rozegrałeś pomyślała Agnieszka i zgodziła się.

Czekał przy jej klatce. Gdy wyszła, zobaczył zupełnie inną Agę w czarnej, podkreślającej figurę sukience i na średnich obcasach. Najpierw jej nie poznał, tak go zaskoczyła ta metamorfoza. Makijaż wieczorowy, delikatny, dyskretny.

Siedzieli obok siebie podczas spektaklu, a Tomek co chwilę zerkał na Agnieszkę. Wyraźnie znała się na sztuce teatralnej i najwyraźniej czytała tę sztukę. Po wszystkim zaprosił ją do restauracji, ale uprzejmie odmówiła, tłumacząc się jutrzejszymi trudnymi rozmowami. Odwiózł ją do domu i pożegnał się. Pod koniec tygodnia znowu czekał na nią i poszli razem na spacer.

Po dwóch miesiącach, jak zwykle, czekał po pracy.
Mama chce cię poznać. Nie masz nic przeciwko?

Też o tym marzyłam.

Mama powitała ich z otwartymi ramionami. Pili herbatę z konfiturą z rajskich jabłuszek, był placek z morelami i różne smakołyki. Rozmowa toczyła się swobodnie. Agnieszka opowiadała pani Zofii (mamie Tomka) o starym rodzinnym przepisie na konfiturę, o tacie, który zginął przy testowaniu urządzeń, i o mamie, która była nauczycielką historii.

Tomek odwoził ją do domu.
Bardzo spodobałaś się mojej mamie. Cieszę się.

Zaczęli spotykać się już codziennie, a po roku wzięli ślub.

Agnieszka skończyła opowiadać. Dziewczyny słuchały i trochę jej zazdrościły. Tylko Paulina myślała:
Co on w niej widzi, w tej szarej myszce? Ani urody, ani figury. Czemu takim się udaje? A ja? Ładna, długie nogi, zawsze znajdzie się ktoś, ale… Albo szybko do łóżka, albo po tygodniu okazuje się, że żonaty.

Zadzwonił dzwonek, dziewczyny, jak jeden mąż, wróciły do biura. Paulina podeszła do Sylwii.
Popatrz, to jej mąż! Serio w to wierzysz? Ja nie. Zmyśla wszystko. Przecież taki by się w niej nie zakochał!

Wieczorem wszyscy wychodzili z biura. Gdy wyszła Agnieszka, zatrąbiło auto. Wysiadł mężczyzna.

Aga, jestem tu! pomachał jej ręką.

To był ten sam człowiek ze zdjęcia.

Naprawdę to jej mąż? zastanawiała się Paulina Czemu nie ja? Przecież jestem lepsza…

Dziewczyny stały na ulicy i patrzyły na nich, każda ze swoimi myślami.

Często widząc taką parę, zadajemy sobie pytanie: Co on w niej zobaczył? Może po prostu znalazł to, czego szukał. Piękno nie zawsze jest najważniejsze dla faceta z takimi się flirtuje, ale żeni się zwykle z inną. Dlaczego? Może warto ich o to zapytać…

Dziś, wspominając tę historię, pomyślałem w życiu nie warto patrzeć tylko na zewnątrz. O szczęściu decydują rzeczy, których nie widać na pierwszy rzut oka. I każdemu życzę, by znalazł swoją Agnieszkę.