Nieurodziwa żona

Brzydka żona

W biurze jak zwykle gwar, dziewczyny rozmawiały o niczym i o wszystkim. Wchodzi kierowniczka z jakąś szarą, kompletnie niepozorną dziewczyną.

Poznajcie się, dziewczyny. To Małgosia. Będzie od dziś z wami pracować, zamiast Kostka. Awansował. Myślę, że się dogadacie. powiedziała Tamara Władysławowna i zniknęła za drzwiami.

Małgosia zajęła przydzielone miejsce po Kostku, wyciągnęła fantazyjny kubek i małe zdjęcie faceta; ustawiła je sobie na biurku i od razu zabrała się do roboty, jakby znała to miejsce od lat.

Zadzwonił dzwonek czas na biznesowy lunch. Wszystkie zebrały się niemal wojskowo i ruszyły grupą. Została tylko Marylka. Ciekawość ją zżerała, kogo to ta nowa w ramce sobie postawiła?

Na zdjęciu patrzył na nią mężczyzna z hollywoodzkim uśmiechem i zębami równymi jak od ortodonty w Ząbkach.

Kto to, na Boga? Aktor, piosenkarz? zastanawiała się Maryla. Pstryknęła jeszcze fotkę smartfonem i dołączyła do reszty.

Dziewczyny siedziały razem i zagadywały nową:
Mów, opowiadaj! Jak się poznaliście z tym twoim przystojniakiem?

Małgosia aż się rozmarzyła i zaczęła wspominać:
Ze Staszkiem poznaliśmy się trzy lata temu dziwna sprawa, nie uwierzycie, że tak się da.

Wspomniała swoje początki, gdy pracowała w dużej firmie. Logistyk pomylił towar albo ona pomyliła do firmy Staszka poszła niewłaściwa paleta. Szef wysłał właśnie ją Małgosię, szarą eminencję, specjalistkę od rozmów niemożliwych.

Jak weszła, nikt nie wiedział, czy ją traktować poważnie taka zwyczajna, bez makijażu, prawie przezroczysta. Wilk w owczej skórze, tylko karnacja mniej efektowna. Ale jak zaczynała negocjować, to rozkładała każdego na łopatki, a przy tym zawsze miła jak świeżo upieczona drożdżówka.

Sekretarka na recepcji poinformowała:

Pokój 312, Staszek Egert.

Małgosia weszła, nie czekając na zaproszenie, i wyrecytowała swoje:

Dzień dobry, Małgorzata. Nasza logistyka się pokiełbasiła, złe palety poszły, ja to prostuję.

Staszek patrzył na nią jak urzeczony. Przyszło mu do głowy on ją już gdzieś widział, może nawet w jakimś śnie.

Jej rude włosy lekko zatańczyły (polski gen rudzielców), zielone oczy spojrzały szczerze i rzeczowo. Wszystko spokojne, bez owijania w bawełnę.

Małgosia od razu przeszła do ofensywy, przekonana, że zaraz będzie tłumaczyć się jeszcze raz, ale nagle Staszek przerywa:

Pani Małgorzato, nie będziemy robić żadnej afery, mam nadzieję, że to już się nie powtórzy.

Małgosia wycofała się ze spotkania z gracją, a dwa dni później tu proszę, Staszek sterczy przy portierni jak student pod akademikiem przy pierwszych randkach.

Gosia! zawołał, machając energicznie. Spotkaliśmy się dwa dni temu.

Dobry wieczór, Staszku. Pamiętam doskonale, odparła zupełnie rzeczowo.

Mam dwa bilety do teatru, mógłbym zaprosić? Mama chora, skłamał jak z nutką skruchy.

Mogę iść, a spektakl na kiedy?

Dziś za dwie godziny, masz czas. Jak chcesz się przebrać, podrzucę do domu.

Przebiegły typ pomyślała Małgosia, ale się zgodziła.

Pod blokiem czekał już podekscytowany. Jak ją zobaczył osłupiał. Sukienka dopasowana, wysokie obcasy, włosy upięte, makijaż wieczorowy. On aż przecierał oczy czy to na pewno ta sama dziewczyna? Siedział obok niej na spektaklu, czasem zerkając z zachwytem zna się na rzeczy, sztukę pewnie znała z lektur szkolnych.

Po spektaklu zaproponował kolację, Małgosia grzecznie podziękowała jutro trudne negocjacje, trochę żal.

Podwiózł ją pod blok, odjechał, ale już do końca tygodnia wisiał pod jej klatką. Po miesiącu już regularnie chodzili na spacery, zawsze po pracy.

Dwa miesiące później, standard czeka przed biurem i nagle rzuca:

Mama koniecznie chce cię poznać. Nie masz nic przeciwko?

Marzyłam, żebym poznała twoją mamę odpowiedziała Małgosia.

Mama, pani Weronika, podjęła ich po królewsku herbata z konfiturą z rajskich jabłuszek, ciasto drożdżowe z morelami, wszystkiego pod dostatkiem. Pogadali jak starzy znajomi. Małgosia opowiadała o babcinym przepisie na konfiturę, o tacie, który zginął w pracy, i o mamie nauczycielce historii.

Staszek odwoził ją do domu, śmiał się:

Bardzo się mamie spodobałaś, Gosiu. Cieszę się.

Zaczęli się widywać codziennie, potem ślub po roku już byli małżeństwem.

Małgosia przerwała. Dziewczyny słuchały jak zaczarowane, większość już w myślach jej zazdrościła. Tylko Maryla szeptała do koleżanki:

No proszę, co on w niej widzi? Zero urody, żadnego wyrazu. Mnie wszyscy do łóżka ciągną po tygodniu, a potem się okazuje, że żonaci

Dzwonek wyrwał je z rozmyślań. Wszystkie zgodnie wróciły do biura. Maryla pokazała zdjęcie Sylwii:

No zobacz! Wierzysz w to, że taki facet może być jej? Przecież ona zmyśla te bajki.

Ale wieczorem, kiedy z biura wychodziła Małgosia, podjechało auto, wyskoczył Staszek:

Małgosiu, tu jestem! zawołał, machając. To on, naprawdę.

Dziewczyny patrzyły, osłupiałe. No nie! To jednak prawda dlaczego nie ja? Przecież jestem ładniejsza myślała Maryla, podczas gdy każda w głowie układała swoją wersję wydarzeń.

Często, patrząc na takie pary, pytamy: co on w niej zobaczył? Widocznie coś, czego inni nie dostrzegają. Facetami różnie bywa pogrywają z pięknotkami, ale żenią się z zupełnie innymi. I dlaczego? Może warto po prostu zapytaćZaraz potem, gdy Małgosia i Staszek wsiedli razem do auta i odjechali, dziewczyny rozeszły się do swoich biurek, próbując wrócić do pracy. Ale szmer rozczarowania i podziwu krążył jeszcze długo między ekranami i teczkami. Maryla wieczorem obejrzała się w lustrze, poprawiła makijaż i pomyślała, że jednak nigdy nie zna wszystkich odpowiedzi.

A Małgosia, jadąc obok Staszka przez zatłoczone miasto, spojrzała mu w oczy i uśmiechnęła się tym ciepłym, pewnym siebie uśmiechem, którego długo nie chciałby zapomnieć żaden człowiek ani w Ząbkach, ani w Warszawie, ani nigdzie na świecie.

Bo czasem, tam gdzie inni widzą szarość, ktoś inny dostrzega cały świat kolorów. I może właśnie o to chodzi żeby znaleźć tego, dla kogo nasze zwyczajność i blask mieszają się w najpiękniejszą całość.