Nieudana procedura

Nieudana operacja

Jakub nie wyszedł, a wręcz wypadł z samochodu. Mimo że przeprowadził tylko trzy rutynowe zabiegi, czuł się, jakby przez całą zmianę dźwigał worki cementu. Plecy bolały, głowa pulsowała, a przed oczami migotały mu czarne plamy.

W domu zwalił się na kanapę, nie rozbierając się, zamknął oczy i natychmiast zapadł w sen. Obudził go wwiercający się w mózg dzwonek telefonu. Szyja zdrętwiała od niewygodnej pozycji, a ciało odmawiało posłuszeństwa. *”Cholera. Chyba się rozchorowałem”* — pomyślał i z trudem oderwał powieki.

Telefon milkł na kilka sekund, by zaraz znów rozbrzmieć irytującą melodią. *”Od dawna powinienem ją zmienić.”* Jakub niechętnie wyciągnął komórkę z kieszeni kurtki.

— Tak? — odpowiedział ochrypłym głosem. Przełknął ślinę. — Tak — powtórzył już wyraźniej.

— Kuba, jestem na lotnisku. Samolot za godzinę. Mój ojciec w szpitalu, zawał. Wybawiłbyś mnie, zastąpił? Nie mam do kogo innego zwrócić się z prośbą — usłyszał głos kolegi i przyjaciela, Grzesia Nowaka.

— Nie czuję się najlepiej. Rozchorowałem się. Zadzwoń do Jarka.

— Weź się w garść. Wypij kawę, weź coś na grypę. U Jarka żona, sam wiesz, nadgodziny potraktuje jak zdradę. Michał to jeszcze świeżak. Marek nie pociągnie dwóch zmian z rzędu, nie ten wiek. Lecę tam i z powrotem, pojutrze wracam. Pomożesz? Odpracuję.

*”Czyli umrzyj, ale przyjaciela nie zawiedź. Akurat teraz.”*

— Dobra — westchnął ciężko Jakub.

— Co? — Grześ nie dosłyszał.

— Pomogę. Szczęśliwej podróży.

— Jesteś prawdziwym przyjacielem, ja ci to… — Grześ zaczął szybko mówić, ale Jakub przerwał połączenie.

Do nocnej zmiany zostało trochę czasu. Wziął prysznic, ogolił się, wypił mocną kawę. Odrobinę odżył. Nie chciało mu się wracać do szpitala, z którego ledwo wyszedł kilka godzin temu. *”Dam radę. Może będzie spokojnie.”* Zaczął się ubierać.

Pierwsze godziny na oddziale rzeczywiście były ciche. Niekontrolowanie opadały mu powieki, ciężka głowa szukała punktu oparcia — stołu. Otrząsnął się, próbując odpędzić senne omdlenie. Kolejna kawa pomogła tylko na chwilę.

— Jakub Andrzejewicz — usłyszał zdławiony głos z oddali.
Ktoś potrząsał jego ramieniem.

W końcu zasnął. Podniósł głowę ze stołu. Stała przed nim pielęgniarka Kinga.

— Jakub Andrzejewicz, przywieźli chłopca…

— Zaraz schodzę — odparł, zrzucając z siebie resztki snu.

Opłukał twarz zimną wodą, gdy czekał na zagotowanie się czajnika, wsypał do kubka dwie łyżki kawy, pomyślał chwilę i dosypał trzecią. Poparzył usta, wypijając gorący napój, poprawił czepek i ruszył na dół, na izbę przyjęć.

Dwunastoletni chłopiec leżał skulony na kozetce. Jakub ostrożnie go zbadał.

— Jesteś matką? — zwrócił się do bladej, wychudzonej kobiety.

— Co z nim, doktorze? — podniosła na niego wielkie, przerażone oczy.

— Dlaczego wcześniej nie wezwałaś karetki? — zapytał ostro, niemal oskarżycielsko.

— Wróciłam z pracy, syn odrabiał lekcje. Potem zwymiotował. Temperatura skoczyła. Ukrywał, że boli go brzuch od kilku dni. Co mu jest?! — złapała Jakuba za rękę, jej głos zadrżał.

— Kinga, wózek! — krzyknął, nie odrzucając jej dłoni. — Zgodę na operację. Proszę podpisać. — Podsunął jej dokument.

— Operację? To zapalenie wyrostka? — zapytała.

— Zapalenie otrzewnej. — Spojrzał na nią z żalem.

W jej oczach zamarł lęk.

— Proszę podpisać. Nie ma czasu — powtórzył stanowczo.

Kobieta bez czytania złożyła podpis i znów chwyciła go za rękę.

— Doktorze, ratuj mojego syna!

— Zrobię, co w mojej mocy. Proszę nie przeszkadzać.

Kinga już toczyła wózek. Razem przenieśli na niego chłopca i ruszyli w stronę windy. W pustym korytarzu echo niosło ich pośpieszne kroki i skrzypienie wózka, który przeżył już niejedną operację.

Kobieta nie odstępowała, coś mówiła, ale Jakub nie słuchał, myślał tylko o zabiegu.

Gdy wszedł na salę operacyjną, chłopiec leżał już na stole, uśpiony. Wszystko inne zbladło. Ręce działały same, mózg pracował precyzyjnie. Minęły dwie godziny. Na moment przymknął zmęczone oczy, aż nagle krzyk Kingi wyrwał go z zamyślenia.

Spod jego palców pulsującym strumieniem wytrysnęła krew, zalewając pole operacyjne.

— Ciśnienie spada! — krzyknął anestezjolog.

Jakub powoli opuścił salę. Koszula przykleiła się do pleców od potu. Nogi drżały z wyczerpania. Oparł się plecami o zimną ścianę. W jego stronę biegła jakaś kobieta. *”Matka”* — domyślił się.

Zatrzymała się kroku przed nim, jakby natrafiła na niewidzialną barierę.
Blada twarz, szerokie, przerażone oczy.

Jakub odwrócił wzrok. Kobieta westchnęła — czy może złapała powietrze — zakryła usta dłonią i zachwiała się. Zdążył ją złapać, zanim osunęła się na podłogę, i posadził na krześle przy drzwiach.

— Kinga, spirytus! — krzyknął w pusty korytarz.

Pielęgniarka podbiegła z butelką, podsunęła kobiecie nasączony wacik. Matka chłopca cofnęła głowę, odsuwając się od ostrego zapachu, odepchnęła dłoń i otworzyła oczy.

— Wszystko w porządku? — Jakub wpatrywał się w jej bladą twarz.

Nie odpowiedziałJakub wziął głęboki oddech, sięgnął po telefon i wybrał numer Nadziei, bo zrozumiał, że choć nie może cofnąć śmierci, może być przy kimś, kto rozumie jego ból.