Nieuchwytna Artystka

**Dzisiejszy wpis w dzienniku.**

Wsiadłam do wagonu metra i opadłam na siedzenie. Po co właściwie założyłam te buty na obcasie? No cóż, kobieta w każdym wieku powinna wyglądać jak kobieta.

Przejrzałam się w ciemnej szybie naprzeciwko. Nieźle, naprawdę nieźle. *„Zwłaszcza gdy się wyśpisz, nałożysz tony makijażu i spojrzysz nie w lustro, ale w ciemną szybę”*, szepnął wewnętrzny głos.

*„Tak, smutne oczy. Pewnie zmęczenie.”* Odeszłam wzrokiem od odbicia. *„Trzeba ubierać się odpowiednio do wieku, chociaż te obcasy… O, żeby tylko do domu dotrzeć, zdjąć te przeklęte buty, zrzucić ciężkie futro. Po co ja się tak wystroiłam?”*

Dawno o niej zapomniano, nikt jej nie rozpoznawał, ale nawyk wychodzenia na ludzi „z twarzą” pozostał. Nie że była sławna. Ale po kilku rolach w filmach zaczęto ją zauważać. A jacy mężczyźni za nią latali! Żadnego dnia nie było, żeby po przedstawieniu ktoś nie czekał pod teatrem z bukietem kwiatów.

Wtedy nazywała się nie Anna Kowalska, lecz Alicja Morawska. Brzmiało! Dumna była, gdy widziała swoje nazwisko w napisach – choćby tylko w dwóch filmach.

Jak tu duszno. Rozpięłam górny guzik futra. Zdjęłam chustę z szyi, potrząsnęłam głową, by odegnać zmęczenie. Włosy przerzedzone, ale odpowiednia fryzura i farba dawały iluzję gęstości. Znów spojrzałam przed siebie. Zamiast własnego odbicia zobaczyłam młodego mężczyznę, który patrzył na mnie i uśmiechał się.

Alicja zareagowała natychmiast, jak zawsze na męską uwagę. Lekko uniosła podbródek, uśmiechnęła się i od razu odwróciła wzrok. *„Zauważam, doceniam, wystarczy.”*

*„Trzeba było wziąć taksówkę. Drogo, ale szybko. I mniej zmęczenia.”* Warknęłam pod nosem. Trzeci mąż proponował, by zrobiła prawo jazdy. Ale się nie odważyła. Bała się.

Edward, jej trzeci mąż, był najlepszy ze wszystkich. Szkoda, że tak wcześnie odszedł. Po nim już nie wyszła za mąż. Z resztą, nikt nie proponował.

A jaka była piękna w młodości, Boże! Szlachetny nosek, pełne usta, gęste rzęsy. A oczy! Żywe, iskrzące radością. Figura nawet teraz niczego sobie. Nie każda w jej wieku może się tym pochwalić. *„Dbała o siebie, nie rodziła. I co? Teraz żyjesz sama, zapomniana.”*, zjadliwie skomentował wewnętrzny głos.

*„Dzisiaj daj mi spokój.”* Machnęłam ręką, ale zaraz rozejrzałam się. Ostatnio coraz częściej mówiła do siebie. Nikt nie zwracał na nią uwagi. Wagon był prawie pusty. Ktoś drzemał, ktoś patrzył w pustkę. Tylko tamten mężczyzna wciąż na nią spoglądał. Odwróciłam wzrok i wróciłam do wspomnień.

Szkoda, że urodziła się za późno. Mogłaby zagrać nie gorzej niż Bohdziewiczowa w *„Zemście”*. Głos miała piskliwy, ale to nic – podłożyłaby ktoś inny. A tańczyć potrafiła.

Na planie pierwszego filmu, gdzie właśnie tańczyła, poznała pierwszego męża – przystojnego aktora. Romans był burzliwy. Wyszła za niego bez namysłu. Ale razem byli ledwie rok.

Grał nie tylko na scenie. Zorientowała się, gdy zaczęły znikać pieniądze i biżuteria. Przegrywał w karty, długi rosły. Ani łzy, ani awantury nie pomagały. Gdy ją uderzył, spakowała rzeczy i wyszła.

Niedługo po rozwodzie wyszła za Wiktora. Był od niej starszy o dziesięć lat. Nie kochała go, ale miał pieniądze, dobrą posadę. Dość już miała miłości pierwszego męża. Wiktor dla niej porzucił rodzinę, zostawił syna. Była żona często dzwoniła, prosiła, by odwiedził dziecko. Wracał wtedy zamyślony i milczący.

W końcu dostał zawału. Zmarł. Na pogrzebie Alicja nie płakała jak pierwsza żona. Tamta obejmowała trumnę i krzyczała: *„Na kogo nas zostawiasz?! Połóżcie mnie obok niego. Ta aktorka doprowadziła cię do grobu…”* Alicja wyszła przed końcem ceremonii.

Romanse się zdarzały, ale za mąż nie spieszyła się. Aż po pięciu latach wyszła za Edwarda, pułkownika w stanie spoczynku. Jak on o nią dbał! Kwiaty, futra, diamenty. Jak tu nie wyjść?

Żyli razem dwanaście lat. Prosił o dziecko. Ale Alicja nie paliła się do macierzyństwa. Zmarł na udar. Tym razem płakała szczerze. Kochała go jak ojca, jak przyjaciela. Krewni patrzyli na nią z niedowierzaniem. Jednym słowem – aktorka.

Tydzień po pogrzebie nie wychodziła z domu. Przyszła wierna przyjaciółka Kasia i przeraziła się jej stanem. Nalała jej koniaku, ułożyła do snu. Gdy Alicja się obudziła, czekał na nią bulion i fryzjer, który uczesał ją i zrobił makijaż. Spojrzała w lustro i znów zapragnęła żyć.

Wróciła do teatru. Ale coś w niej zgasło, wiek już nie ten. Wielbicieli ubyło. Dostawała role „dojrzałe”. Młode aktorki prześcigały ją. W kinie też nie proponowano ról. Obrażona, odeszła z teatru.

Ale trzeba było z czegoś żyć. Zatrudniła się w domu kultury, reżyserowała amatorską grupę. Płacili grosze, ale Edward zostawił jej oszczędności. Sprzedawała futra, diamenty. W końcu przeszła na emeryturę. Znudziło ją uczenie nieudaczników.

Tak się zamyśliła, że nie zauważyła, gdy tamten mężczyzna przysiadł się do niej.

*„Od razu pana poznałem. To Alicja Morawska. Moja mama bardzo pana lubiła. Oglądała filmy z pani udziałem, chodziła na przedstawienia.”*

Uniosłam zdziwioną brew.

*„Prawie się pani nie zmieniła.”*, uśmiechnął się wielbiciel.

*„Pan schlebia, młody człowieku.”*, odparłam, ale ramiona same się wyprostowały.

*„Szkoda, że pani odeszła z teatru. Ma pani taką… niezatartą twarz.”*

Zaciekawiona spojrzałam na niego. Trzydzieści parę lat, dobrze ubrany, przystojny. Patrzył na nią, jakby naprawdę była wielką aktorką. Dawno nikt tak na nią nie patrzył.

Tak się rozmarzyła, że prawie przejechała przystanek. WWróciła do domu z nowym pragnieniem życia, ale zrozumiała, że prawdziwe szczęście nie pochodzi od spojrzeń obcych, lecz z akceptacji własnego odbicia w lustrze.