Niespodziewane zakończenie: Zaskakujący zwrot akcji w sercu Polski

Cześć, kochana, mam dla Ciebie jedną historię, którą muszę Ci opowiedzieć, bo ostatnio się u nas sporo wydarzyło.

No wiesz, w czterdziestym czwartym roku życia muszę kompletnie przewrócić swoje życie do góry nogami myślałam, pakując rzeczy do walizki. Synowi powiem, kiedy już znajdę nowe miejsce. Fajnie, że mama wciąż żyje, szkoda, że tata już nie ma, odszedł wcześnie. Był dentystą, a ja podążyłam w jego ślady.

Mój mąż, Artur, i ja rozwiedliśmy się bez większego dramatu. On był gotowy na rozstanie, bo już kilka razy ostrzegała mnie, że nie zostawi swoich hazardowych zabaw:

Jeśli nie przestaniesz grać, rozwodzę się. Mam dość, że Cię utrzymuję.

Obiecał rzucić nałóg, ale nie potrafił się powstrzymać. Razem spędziliśmy dwadzieścia dwa lata, a od dziesięciu z nich żył w tym swoim świecie. Małżeńskie długi najpierw spłacała je żona.

Kochanie, proszę, nie rozwodź się z Arturem, może kiedyś wreszcie przestanie grać. Ja też mam dość dawania mu pieniędzy, nie mogę już zebrać choćby na czarny dzień błagała mnie teściowa.

Też mam dość i sił już nie mam powiedziałam jej kiedyś, składam pozew o rozwód i informuję Cię, żeby nie było niespodzianki.

Ale dokąd pójdziesz? Gdzie będziesz mieszkać? Nie wynajmiesz mieszkania? Bo to mieszkanie jest Artura i on nie wyjedzie z niego.

Po co wynajem? Wyjeżdżam na stałe do innego miasta, nie powiem gdzie, bo Artur mógłby mnie tam dalej dręczyć. Zwolniłam się z pracy, dentystów wszędzie brakuje, więc nie zginę. Zawsze marzyłam o własnym gabinecie, ale jak wziąć pieniądze, kiedy mąż przegrywa…

Zabrałam się do mamy, do naszego wielkiego rodzinnego Krakowa. Po studiach chciałam od razu wrócić, ale poślubiłam Artura, a on nie chciał wyjeżdżać, zwłaszcza że miał już dwupokojowe mieszkanie odziedziczone po babci, która przeprowadziła się do rodziców.

Cześć, mamo objęłam ją mocno, przyjechałam na zawsze, tak jak obiecałam.

Brawo, córeczko, mówiłam Ci to dawno. Jesteś jeszcze młoda, przed Tobą całe życie. Nikodem cię zrozumie, on już dorosły, sam studiuje rozpromieniła się mama, była pielęgniarką, dopiero co przeszła na emeryturę.

Mamo, a pan Iwo Romaniuk jeszcze pracuje, czy już na emeryturze? zapytałam następnego dnia.

Pracuje, ma prywatną klinikę dentystyczną, już sam nie leczy, ale zarządza. Pomyślałam o tym i weźmie cię pod swoje skrzydła. Rozmawiałam z nim, kiedy powiedziałaś, że przyjeżdżasz na stałe.

Mamo, świetnie to ogarnęłaś. A wiesz, że tatowy kolega zawsze nas wspierał. Spotkałam go kiedy byłam na urlopie, od razu powiedział, że zawsze mogę na niego liczyć. Dziś go odwiedzę.

Drugi rok już minął, odkąd pracuję dentystką w krakowskiej przychodni. Zwykłam już do tego miasta, do gabinetu, do swoich pacjentów. Nawet syn Nikodem przyszedł na wakacje. Byliśmy z mamą szczęśliwi, bo on już dorosły, a do taty nie pojechał.

Po zwolnieniu kolejnej pacjentki podeszłam do pielęgniarki Kasi:

Zaprośmy następnego.

Proszę wejść powiedziała, spoglądając na recepcję.

Wpuściła do środka mężczyzna w średnim wieku, którego wcześniej nie widziałam, więc musiał to być nowy pacjent.

Ciekawe, czy to ja go zapisałam, czy ktoś mu polecił? pomyślałam i skinęłam mu na fotel.

Usiadł, twarz miał spokojną, niewzruszoną.

Otwórz pyszczek powiedziałam i po szybkim badaniu stwierdziłam: próchnica w górnym prawym trójboku, trzeba wyrwać ósemkę. Spojrzałam mu w oczy.

Lepiej usuń, proszę odparł krótko.

Kasiu, przygotuj znieczulenie, rzuciłam pielęgniarce, zrobię zastrzyk, nie poczujesz nic.

Nie potrzebuję zastrzyku odrzekł nagle.

Co masz na myśli? nie zrozumiałam.

Wylecz mnie bez igły

Byłam zdumiona. Pomyślałam: albo jest robotem, albo ma masochistyczny apetyt na ból. No dobra, wytrzymam, i włączyłam wiertło.

Ten pacjent trochę mnie drażnił. Nie zmrużył oka, kiedy wiertłem. Po wypełnieniu zapytałam łagodnie:

Boli?

Nie odpowiedział spokojnie, choć wiedziałam, że to strasznie bolesne.

Do zobaczenia za dwa dni, założymy wypełnienie powiedział, wstając, a Kasia go pożegnała zainteresowanym spojrzeniem.

Ależ mały twardziel pomyślałam, gdy drzwi się zamknęły. Taki odważny, bez igły

A ja sądzę, że to po prostu udaje, żeby nie pokazać, że boli go niebo w gębie, dodałam do siebie. Gdybyś się bał, powiedz to szczerze, przyznaj, że boli.

Wie pani, pani Bogumiło, chyba się w Pani zakochał zażartowała Kasia z uśmiechem. Patrzy na Panią nie tylko jako lekarz, ale jako kobietę. Może udaje twardziela, żeby zrobić wrażenie.

O matko, nie wierzę, że to wiesz, roześmiałam się.

Nie, serio. Nie miałem czasu, żeby to zauważyć, a ja go zauważyłam. Czuję, że zaraz zaproponuje Pani pierwszą randkę.

No dobra, Kasiu Jak on się nazywa? Prochor, tak? Nie ma szans, bo ja wolę mężczyzn, którzy czują i nie ukrywają emocji. Ten jest chyba jak robot.

W wyznaczonym dniu przybył punktualnie, pod koniec dnia. Kasia przywitała go jak starego znajomego.

Proszę wejść, Prochor Antonowicz.

Bogumiła przywitała go nieco sztywno.

Dzień dobry, proszę usiąść. Dziś założymy wypełnienie.

Zabieg trwał dłużej niż zwykle, ale Prochor znosił to z godnością.

Boliło? zapytałam.

Nie krótko odparł.

Chyba kłamie pomyślałam, przygotowując kompozyt.

Kiedy wszystko było gotowe, wstał, spojrzał mi w oczy i powiedział:

Dziękuję To chyba mój ostatni pacjent na dziś, mogę podwieźć Panią do domu.

Nie, dziękuję, sama dojadę. A czy zapisujemy mnie na zabieg?

Tak, zapiszcie mnie.

Czy mamy wolny termin w sobotę?

Kasia przejrzała terminarz i odpowiedziała:

Tak, o dziewiątej rano, reszta zajęta.

Pasuje? zapytała prosto do pacjenta.

Będę w sobotę o dziewiątej potwierdził.

Uwielbiam pracować w soboty. Autobusy są puste, nie ma korków, a po przyjeździe do przychodni otwieram gabinet, nie śpieszę się, mam chwilę na kawę przy oknie.

Miałam jeszcze dwadzieścia minut przed pierwszym pacjentem. Pije kawę, kiedy widzę zza okna, że Prochor nerwowo chodzi po podwórzu, cofa się na ławkę, podskakuje. Jego wyraz twarzy zupełnie inny niż w fotelu.

Ciekawe, co się z nim stało, że dziś wydaje się taki niepewny. Może w końcu poczuł emocje pomyślałam.

Po wypiciu kawy i odłożeniu filiżanki, otworzyłam okno i zawołałam:

Prochor, wpadaj! zaskoczony odwrócił się.

Teraz? Jeszcze nie dziewiąta?

Co szkodzi, obaj już tu jesteśmy, po co czekać? uśmiechnęłam się i zamknęłam okno.

Wszedł i przyznał:

Nie jestem jeszcze gotowy zbladł, co mnie zaskoczyło.

Czyli nie miałam racji, nie jest robotem? zapytałam.

Czy mogę od razu na fotel, czy później? odparł.

Dlaczego później? Co masz na myśli? dopytałam.

Spojrzał na mnie i powiedział:

Pani Bogumiło, nie jestem tchórzem, ale boję się Boję się dentystów, dlatego przed wizytą się stresuję.

Nie rozumiem, dlaczego odrzułeś igłę?

Proszę się nie śmiać, ale igły boję się jeszcze bardziej przyznał.

Aha, już rozumiem. To nie jest wcale zabawne, większość ludzi się boi, ale postaram się, żeby było lekko i prawie bez bólu.

Po krótkim znieczuleniu patrzyłam na niego, a on uśmiechnął się. Wszystko poszło szybko i bez problemu.

W poniedziałek rano Prochor przyszedł przed przychodnię z dużym bukietem kwiatów, patrząc na zegarek. Koledzy lekarze patrzyli zdziwieni, zastanawiając się, kto tak rano dostał prezent.

Podszedłem do niego z uśmiechem, a on podszedł z bukietem w dłoni.

Dzień dobry, to dla Pani. Widać, igła wcale nie bolała. Wszystko w porządku, dziękuję i zapraszam na kolację, jeśli nie ma przeciwskazań powiedział, pewny siebie jak przy pierwszym spotkaniu w gabinecie.

Och, serio? Nie mam nic przeciwko uśmiechnąłem się szeroko, z białym uśmiechem.

Dziękuję, zadzwonię, mam Pani numer, już nie mogę się doczekać wieczoru.

Randka była wspaniała, a ja pomyślałem, że Kasia miała rację Prochor naprawdę jest uroczym, emocjonalnym facetem.

Trzymaj się, opowiem Ci, co dalej się wydarzy!