Niespodziewana wizyta gości: radość syna, ale zmartwienie z powodu uwodzącej strzygi.

Goście przyjechali nagle, Grażyna zmarszczyła brwi. Syna bardzo się ucieszyła, ale ta ważka, która wokół Maćka się kręci, a on… cielak rozlazły, aż mdło się robi.

– Mamo, cześć, przyjechaliśmy z Kingą w odwiedziny – powiedział Maciek, szeroko się uśmiechając.
– Właśnie widzę – odparła Grażyna, ściskając syna i uśmiechając się przez zęby.
– Mamusiu… mamy radosną nowinę.

– Jaką taką?
– Złożyliśmy papiery, ta-daaam!
– Ojej, a czemu tak wcześnie?

– Jak to wcześnie? Mamo, co ty? Już rok jesteśmy razem, postanowiliśmy się pobrać.
– No trudno, skoro już złożyliście. Rozgośćcie się, ja muszę do sklepu, coś kupić.
Grażyna musiała dać upust emocjom, pobyć sama. Jak to się stało, że Maciek, jej miś, wyrósł, wyjechał do Warszawy, żyje swoim życiem, pracuje, a teraz się żeni…

– Mamo, co ty, jaki sklep? Przywieźliśmy pełno jedzenia – zakrzyknął Maciek.

Grażyna usiadła, opuściwszy ręce. Chciało jej się płakać, położyć na łóżku, jak za dzieciństwa, zwinięta w kłębek. Ta ważka – tak nazywała narzeczoną syna – no właśnie, ta ważka Grażce się nie podoba, choćby nie wiem co. Jakaś roztrzepana. Maćkowi przydałaby się spokojna dziewczyna, miejscowa.

Na przykład Ania Kowalska – jaka to dobra dziewczyna, spokojna, gospodarna, księgowa z zawodu, pracuje, do biblioteki chodzi. W szkole w jednej ławce siedzieli, czemu by jej nie wziąć za żonę? No i mogliby mieszkać w mieście, ale przyjeżdżaliby do domu, wnuków przywozili. Kowalscy to porządni ludzie, gospodarni, z takimi się spowinowacić to zaszczyt. A on co wymyślił? Jakąś warszawską lalę znalazł i się z nią nosi, jakby to był skarb nie lada. Oczyby nie patrzyły, urzekła chłopaka, ta ważka.

Młodzi wyłożyli zakupy – trudno było coś zarzucić. Szynki, kiełbasy, wędliny, owoce – ojej, trzeba było miejsce w lodówce zrobić, schować na specjalną okazję. Trzeba coś na jutro przygotować, sąsiadów i rodzinę zaprosić, bo tak wypada. Choć może ślubu w ogóle nie będzie, ale tradycja tradycją.

Gdzie znów ten Henryk? Obiad już dawno, czy w tej swojej budzie przy polu jadł? Podoba mu się tam, no trudno, trzeba coś ogarnąć, gotować.

– Mamo, pobiegniemy nad rzeczkę – zawołał Maciek.
– Biegajcie, kto wam broni… – mruknęła Grażyna.

Nad rzeczkę jej się zachciało, warszawska panna. Gdyby sam przyjechał, to i w ogrodzie by poworkował, ojcu pomógł, a z tą księżniczką – już lecą, gdzie im tam.

Cały dzień Grażyna kręciła się jak fryga w kółko. Na jutro ludzi zaprosiła, żeby zaręczyny uczcić. Padła ze zmęczenia, położyła się choć na pięć minut. Ledwie oczy zamknęła, a tu – o matko, co się dzieje?!

– Co wy tu wyprawiacie?! – wrzasnęła.
– Mamo, no kolację szykujemy, chcieliśmy pomóc, kiedy ty odpoczywasz – odpowiedział Maciek.
– Kolację? A skąd wzięliście te odświętne talerze? Tam w szafce miski są, kubki, łyżki! Henryk, ty co, nagle oniemiałeś?!
– No a co? Dobrze robią, że tę zastawę używają. U ciebie tylko kurzyć się zdążyła.

– Zwariowaliście?! Jak można?! Ojej, ojej, ojej, i kieliszki kryształowe, i salaterki… Co się dzieje?!
– Mamo, no co się dzieje? Nakrywamy do stołu, rodzinna kolacja, a ty płaczesz przez jakieś salaterki?!
Grażyna machnęła ręką i wyszła do pokoju, kątem oka widząc, jak ta ważka kroi przywiezione wędliny.

No tak, specjalna okazja… – pomyślała smutno i poszła do sypialni, sama nie wiedząc po co.

– Mamo, przebierz się i chodź do stołu! – zawołał Maciek.

Wyszła – o rety, i nowy obrus rozłożyli, i kieliszki, ojej, ojej. Latami porcelana stała, drżała nad nią, a oni… Wszystko wyjęli. A Henryk, no popatrzcie na niego… W nowej koszuli, trzy razy ją tylko zakładał, nowe spodnie, kompletnie mu odbiło?

– Grażka, no jezu, idź się przebierz, no, święto przecież, syn z córką przyjechali.
– Z jaką córką? – warknęła przez zęby. – Rozum ci się pomieszał?

– Mamo, no co ty? – podszedł syn, chwycił ją za ręce, ale wyrwała się, wpadła w szał i zaczęła krzyczeć, że to jej dom i ona tu ustala porządki. Darła się o zastawę wziętą bez pytania, o wędliny, które dzieci przywiozły w prezencie, a ona chciała je zachować na specjalną okazję…

– No dobra – Henryk walnął pięścią w stół. – O co ci chodzi, kobieto? Gdzie mam ten twój specjalny dzień? – uderzył się dłonią w gardło. – Widzisz go?!

Co to w końcu ma być? Chodzimy jak obdartusy, jemy z jakichś misek po psach, pijemy z przedwojennych kubków, a trzy pełne serwisy stoją nietknięte!

Grażka stała, mrugając oczami, aż w końcu poszła… i założyła swoją najlepszą sukienkę, złote kolczyki, pantofle i rajstopy. Tak to jest.

Wpadła ciotka Grażyny, babcia Władzia – co za cuda? Grażka odświętna jak panna młoda, Henryk w garniturze, Ma

Nie dokończone zdanie – poprawiam:

Wpadła ciotka Grażyny, babcia Władzia – co za cuda? Grażka odświętna jak panna młoda, Henryk w garniturze, Maciek z jakąś dziewczyną.

– O co chodzi? Ktoś umarł? – spytała ostrożnie.
– Tfu na ciebie, co ty pleciesz, chrzestna! – warknęła Grażyna, ledwie powstrzymując się od nazwania Kingi „ważką”. – Siadaj, Maciek z… przyszłą córką.

– Grażka – staruszka podejrzliwie zmrużyła oczy – ty na pewno nie zwariowałaś? Nikt się nie wykończył? Twoja matka dziś tylko raz przyszła?
– No daj spokój, ciociu, siadaj, pij, jedz… dzieci przywieźli kiełbasę.
– Oj tam… A ja nieodświętnaBabcia Władzia pokiwała głową, usiadła przy stole, a gdy spróbowała pasztetu z porcelanowego talerza, nagle zrozumiała, że to nie oni zwarjowali – tylko ona całe życie jadła z tych brzydkich misek i nawet nie wiedziała, jakie to głupie.