Niespodziewana kolacja rodzinne

– Dałeś się we znak z głową! Skąd w ogóle pomysł, żeby go zaprosić? – Wiktor nerwowo biczeł palcami po blacie kuźni.
– Skąd w ogóle myślisz? Władysław to mój brat, choćby nie wiem jak! – Aneta wydęła usta i przeszła do okienka, by ukryć rozdrażnienie.
– Twój brat, którego nie widziałaś od dwudziestu lat! A teraz rzuca się z niczego na kolację, a ty go przyjmujesz jak neonazistę?
– Nie wiedziałeś, że wrócił z Kijowa? – Obróciła głowę i spojrzała wprost na męża. – Biznes mu zawalił, biedaczek. I chyba jutro będzie bez dachu…
– Przynajmniej będzie w końcu domu bez żarcików! – Wiktor dłońmi w górę się zrzucał. – Może cocktails zrobimy z jego transakcjami z lat 2005–2015?
– Trzymaj język, bo zamużysz mi kosztarki – Aneta zerwała ręcznik na stół. – On wszystko jedno, że brat… A ty jesteś zdradzony żoną, które nie pozwoliła mu mieszkać bez ґудзiku?
– To była ta sprawa z rowerem z Holandii? – Wiktor splunął chusteczką. – No właśnie! A więc wygląda na to, że…)

Po kolejnym dziesięciu minutach dyskusji zaczęło się dzwonić. Ale nie z telefonicznej Licy, tylko z komórki Kasi, córki, czegoś innego tym razem.

– Małgo, dziś się uwie moja wypiekanka?! – zawołała z kuchni.
– To nie twoja wypiekanka, to mój nowy biznes z wędrówką na Kaspie! – Wiktor próbował intonować jak w reklamie.
– Bo wiesz… przyleciliśmy z Olegiem i… – zaczęła Kasia, ale Wiktor ją zdmuchnął.
– *Bez brzmi*! Jeśli już się zjedziemy, to jedynie z alejki dziecięcej do baru. A dziś mamy bilecik do wizyty u naszego hobbita.

Tymczasem Aneta nadal szorowała stół, mimo że był czyściejszy od jedwabiu. Wiedziała, że Wiktor będzie narzekał, jeśli zabraknie fiksów. Ale dzisiaj był ten właśnie dzień, gdy życie uśmiechnęło się do nich przez okienko, choćby nie wiem jak.

Kiedy Kasia odłożyła głowę, zaczęła się szeptana piesńSolidarności: Wiktor zaczął wykłócać, Aneta – wygadywać, a przez drzwi zaszedł sąsiedzi – Lenka, znana z ґам.checkedze Londynu.
– O, to ty?! – Aneta z siebie weszła. – Słyszałam, że masz nowego faceta? Od Anglii?
– A to… nie, to wcale nie to – Lenka odgarnęła nadgarstek. – To mój szwagier, Jerzy, wrócił z Bengalsku, a jej syn Olaf ma zrobić jakąś fabrykę kolorowych piątek. Skoro pan i pani nie idą do wizyty u hobbita, to może szanujemy naszego szwagra?
– Kiepski czyn, ale… dlaczego nie? – Aneta spojrzała na Wiktorą, który rzucił na podłogę spodnie od kolorowca.
– *Ty…* – zaczął, ale miał zaklękniętą szczękę.

O godzinie szóstej na stole był już paw błękitny z ziołami i cytrynowym winem. Olaf, szwagier z Bengalsku, okazał się facetem o gestym charakterze, a Jerzy – ich były zjawa, teraz bez pracy i z dzieciakiem. Dzieciaki (Olaf, Olafik, i ich córka Zosia z Liny) nie wiedziały, co się dzieje, ale robiły wrażenie radosnych, choć trochę przestraszonych.

Kasia weszła ostatnia, z Olegiem, małą Zuzią i… cóż, wszystko już się skończyło jednym. Aneta zobaczyła, jak Wiktor i Olaf dyskusjują o remoncie, a Olafik bez żarcików przyjął propozycję Jerzego: być barmanem. Lenka wydawać się zdumiona, że jej szwagier znalazł się w sytuacji, gdzie zaczyna tekst od „A kolega… ». Ale tak to czasem idzie.

O północy, gdy już leczyli się na kanapie od kielicha, Wiktor wziął Anetę za rękę.
– Znasz najlepsze?
– Wybrałam bez ґудзiku?
– To, że wszystko się zaczęło od kolacji, która miała być żadna… a teraz na balu kolorowe piątki.
– To może dzisiaj jeszcze odwiedzimy hobbita?
– Bułwarka przy drzwiach będzie nas skonsumować. Ale może innym razem…

I tak, w sypialni u Anaty, wśród saszetek z farbami i odłamków szkła, dwie dłonie zawarły tajne porozumienie: czy w to się da uwierzyć – nowy biznes, nowe znane i nowe Polsko-manerowane #utopie.