Niespodziewana kolacja rodzinne

– Ale wyjeżdżasz ze zdrowia! Jak możemy ich zaprosić! – Wojtek nerwowo zaciskał dłonie nad blatem.

– Dlaczego nie możemy? Mój brat, mówię! – Ania wbiła wzrok w szybę, jakby za jej szkłem ukrywała się odpowiedź.

– Brat, którego nie widziałaś piętnaście lat! – Wojtek stanął za nią, dotykając ramienia. – I nagle spada z nieba i zawozi cię w ekscytację?

– Wcale nie z nieba. Wrócił ze Szczecina, jego firma zawaliła się.

– Aha, no, rozumiem, teraz wraca, żeby ponownie pomócrodzistym, jak kiedyś, prawda? – prychnął. – Masz całkiem przegapione to, co kiedyś mówiłem, co?

Ania przetarła ręką blachę piekarnika, choć błyszczała jak lustro.

– To mój brat. Walerian.

– A ja to ja. I ja jestem protiw. Ostatecznie.

Z westchnieniem odwróciła się do męża.

– Wszyscy przyjedą dziś wieczorem. Walerian z Beatą, córką i留言板. Już wszystko załatwione.

Wojtek zamknął oczy i przycisnął dłonie do twarzy.

– Dlaczego mnie nie poinformowałaś? Pięć minut przed ich przyjazdem?

– Rozmawialiśmy dziś rano… – zaczęła, ale fonofon z nowego telefonu wyrywaj wyrażenia z jej ust.

– To Kasia.

– Właśnie panna nie brakuje nam do idealnego kodu, – burknął Wojtek.

Ania podniosła słuchawkę, a szum wyjazdów z ulicy zamienił się w krzyki siostrzyni.

– Mama! Przeproszę, jeśli przyjedziemy. Mamy ogromną nowinę!

Wojtek zaczął machać ręką, ale Ania, jakby wyrzeczną siłą, uśmiechnęła się szeroko.

– Oczywiście! Będziemy szczęśliwi!

– Świetnie, to do siedem. Aha, będzie jeszcze… – Kasia zamilkła. – Ale to sekret. Przypakujemy dużo.

Przedtem, niż Ania zdążyła zapytać, siostrzyni odłączyła się.

– Powinnaś coś cię ucieszyć, w końcu cała rodzina się spotka! – zawołała Ania.

– Jak mogę się ucieszyć? – odwrócił się do kuchni. – Nie zgłaszaj się na miesiączkę. Potem dałem bilet do teatru, prawdopodobnie.

– Zapomniałam. – Ania uderzyła się w czoło. – To się jest ważne!

– Byś chciała, żebym rzucił teatrem. – Wojtek zaczął machać telefonem, ale Ania wyrzuciła ręką.

– Nie mogę ich zostawić! Zrób zdjęcie i wrzuć do roweru!

Z wściekłością zaczęła przekładać czerwone chlebiska z kuchenki na talerze. Gdy Wojtek wyszedł, kuchnia już pachniała jak święto.

– No, rozwiązywaliście wszystko sami. – Wojtek usiadł na sofa.

– Musiałeś przecież. – Ania uśmiechnęła się oschłym uśmiechem.

– Co to za rodzina? – prychnął. – Brat? Dziewczyna, która nie dzwoni miesiącami? Może wyraźnie mówiłem? To są dla mnie totalni straszaki.

– W końcu wszystko może się poprawić, co?

Wojtek pokręcił głową i wyszedł do ogrodu. Ania znów zaczęła kroić bułki.

Zauważyła panią sąsiadkę, Teresę, z tacą z wyłożeniem.

– Aniuniu, teraz pieczonych ziemniaków, proszę.

– Pani Teresa, jak w porę. Mam dziś niespodzianki.

– Niespodzianki? – Sąsiedka z westchnieniem przytulona do piersi. – Może wołać mojego siostrzeńca? Józefa. Uchodzi z Kijowa, wojskorzestrzał. Moja córka powiedziała, że może się czuć samotny. Czy chcesz go zaprosić?

– Jasne – Ania skinęła głową. – Do siedmiu.

Teresza odpłynęła do domu, a Wojtek wrócił z krzykiem:

– Przeczekasz teraz? Ktoś ty właśnie zaprosiła?

– Zadbajmy, żeby się czuł mile. To stary siostrzeńiec.

Gdy wskazówki zbliżyły się do siedmiu, kuchnia pachniała tak, jakby zgasło cudo. Wojtek oddał uśmiech.

– Może… jest to dobra rzecz. Znowu spotkaliśmy cały rodziny.

– Tak jest – Ania ujęła jego rękę. – A teatr… przepiszmy na innym tygodniu.

W drzwiach stanął Józef, z twarzą wyprężoną od uśmiechu. Ania przywitała się z nim.

– Witaj, Józefie. Moj brat Wojtek.

Wojtek dodał mu dłonie, a Józef opowiedział o swoich wyjazdach.

– Ostatnio widziałem Wolsztyn, teraz próbuję zrobić coś z domu.

PuB wróciły dziedzic. Walerian z Beatą i Grzegorzem. Wojtek pokręcił się w kącie, jakby nie wiedział, gdzie się wziąć. Walerian uśmiechnął się jak człowiek, który wie, że coś się porwie.

– Powiedzieli mi, że mogłam pójść do siłowni – Mówił cicho do Ani. – Chciała, żebyś wieczorem przygotować posiłek.

– Ale gdzie pobierałeś czek? – Walerian wzruszył ramionami. – Teraz szukamy pracy. Może nawet pomogłeś?

– Możemy – Ania chwyciła za fiolkę. – Walerianie, zawsze byłam z tobą.

Kasia przyjechała z mężem Olegiem i córką Poliną. Wojtek uścisnął kciuk.

– Przypominasz się, czy to tylko wasz ślub? – Kasia skinęła głową. – Trzy miesiące, ale nie chcieliśmy… rodziny.

– Jesteśmy tu. – Wojtek uścisnął Olega. – Możesz zachować to tajemnicą.

Walerian zaczął przyglądać się Kasi i Olegowi. Kasia zmiękła.

– Ty to zrobiła, Kasiu. – Oleg wzruszył ramionami. – Była sytuacja.

Wojtek zaczął spychać czekolaszki, ale Józef zaczął mówić o idei otwarcia baru.

– Mam plan – powiedział. – Mogę otwierać bar. Potrzebuję managera. Walerianie, jesteś gotowy?

– Co? – Walerian rozchylił usta. – Ja?

– Można! – Kasia rozejrzała się. – Mogłam pomóc z organizacją. Trzy lata adminku zrobiłam w restauracji.

– Świetnie! – Józef obdarował wszystkich uśmiechem. – Oleg, to jest jak segment! Potrzebuję inżyniera do remontu.

– Wspaniale – Oleg skinął głową. – Może i pomogę. Czy wasz lokum jest gotowy?

– Tak – stwierdziła Kasia. – To był byłej bakehandler.

Wojtek zsunął się z fotela. Walerian z Beatą zaczęli rozmawiać o przepisach. Ania spoglądała na Beatę.

– Czy nieuczęszczujesz na klasę kucharską?

– Uczę się. – Beaty oczy błyszczały. – Mamy właśnie otwarty nowy kierunek, ale jeszcze nie dokończyłam.

Józef zaczął rejestrować plan.

– Składajcie się. Możemy otworzyć bar! Nazywajmy go „Rodzinny Bar”.

– Znudziliśmy się już rodziną, ale… – Wojtek z uśmiechem. – Obiecuję, że dostaniemy lepszy menu, kiedy będzie gotowy.

Kasia wyjęła Poliną i powiedziała:

– Będę pomagała z dziecem. Napiszemy coś miłego.

– Świetnie! – Józef przytulił siostrzeńca z otwarciem. – To będzie nasz wspólny projekt.

Ania patrzyła, jak światrody zaczęły się spotykać, jakby mieli nieskończony funds för zmusz. Wojtek przyglądał się do niej.

– Czy to naprawdę jest z naszej rodziny? – Ania skinęła głową. – Ale przypomina mi, jak dawniej byliśmy razem.

Walerian odbił się od drzwi i powiedział:

– Przepraszam. Wiem, że zraniłem cię wielokrotnie. Ale teraz chcę coś zrobić.

– Właśnie wiesz, to wystarczy. – Ania objęła go. – To nasza szansa.

Wojtek usiadł z Kasią. Rzuciła mu uśmiech.

– Przepraszam, że nie powiedziałam. Lubię Olega, ale nie chciałam wiedzieć, co zrobisz.

– To nasz wnuk – Wojtek objął Polinę. – A teraz mamy bar. To jest lepsze niż teatrem.

Kasia i Oleg wzięli się za ręce. Ania patrzyła na nich i pomyślała, że nawet szkody mogą są skierowane do czegoś dobrego.

Wojtek i Ania stały przy półkę, w której migały strzechy. Gdzieś na dole były talerze, a gdzieś ich życie.

Do dziś, kiedy nikomu tego nie powiedzieli.