Niespodzianka, która cię nie zaskoczy

— Mamo, tylko nie mów, że zapomniałaś! — pisnęła Weronika, wpadać do przedpokoju i zrzucając z ramion markową torebkę. — No mamo! Przecież uprzedzałam cię miesiąc temu!

Halina Kowalska powoli odwróciła się od lustra, gdzie poprawiała siwe włosy. Dłonie lekko się jej trzęsły, ale spojrzenie pozostawało spokojne.

— O czym mówisz, Weroniko? — zapytała cicho.

— Jak to o czym?! — Weronika cisnęła torebkę na kanapę. — O urodzinach Kacpra! Jutro ma piętnaste urodziny! A ty znów bujasz w obłokach?

— Ależ skąd, pamiętam… — Halina opadła na fotel, splatając dłonie na kolanach. — Tylko myślałam, że może nie trzeba aż tak hucznie…

— Nie trzeba? — Weronika stanęła jak wryta, wpatrując się w matkę. — To mój syn! Twój wnuk! Piętnaście lat! A ty mówisz — nie trzeba?

Halina westchnęła. Wiedziała, co teraz nastąpi. Jak zawsze, gdy Weronika przyjeżdżała do niej z wnukiem na weekend. Córka od zawsze była taka — porywcza, wymagająca. A teraz, po rozwodzie, stała się jeszcze gorsza.

— Weroniko, uspokój się. Wszystko pamiętam. I prezent kupiłam, i tort zamówiłam w cukierni — powiedziała zmęczonym głosem. — Tylko uważam, że może on nie chce wielkiego świętowania? Stał się taki cichy…

— Cichy? — prychnęła Weronika. — To nastolatek! Wszyscy nastolatkowie są cisi przy dorosłych. Ale to nie znaczy, że nie trzeba świętować. Wręcz przeciwnie — trzeba pokazać, że go kochamy!

Z korytarza dobiegł skrzyp podłogi. Pojawił się Kacper — wysoki, chudy, z niesfornymi ciemnymi włosami i poważnymi oczami ojca.

— Cześć, babciu — mruknął i spojrzał na matkę. — O co te krzyki?

— Nie krzyczymy, tylko omawiamy twój dzień — Weronika natychmiast przeszła na słodki ton. — Jutro masz urodziny, słoneczko! Babcia zamówiła tort, ja przywiozłam prezenty…

— Nie trzeba mi niczego — burknął Kacper, siadając na skraju kanapy. — Obędzie się bez tego.

— Jak to obędzie się? — oburzyła się Weronika. — Piętnaście lat! To ważna data!

Kacper wzruszył ramionami i wbił wzrok w telefon. Halina spojrzała na wnuka z niepokojem. Coś z nim było nie tak. Od miesięcy przyjeżdżał coraz bardziej zamknąć w sobie, ledwie rozmawiał z nią, a z matką odpowiadał tylko monosylabami.

— Kacperku, a co chciałbyś w prezencie? — zapytała łagodnie.

— Nic — odparł, nie podnosząc wzroku.

— Jak to nic? — Weronika usiadła obok syna. — Może nowy telefon? Albo komputer?

— Mamo, daj spokój — mruknął Kacper i wstał. — Idę do siebie.

— Gdzie do siebie? — Weronika zerwała się. — Dopiero co przyjechaliśmy! Lepiej zaplanujmy, kogo zaprosić…

— Nikogo nie trzeba zapraszać! — Kacper odwrócił się gwałtownie. — Jasne? Nikogo! Chcę być sam!

— Ale dlaczego? — zmieszała się Weronika. — Wcześniej lubiłeś świętować…

— Wcześniej… — Kacper skrzywił się. — Wcześniej wiele rzeczy było inaczej. A teraz nie róbcie tak, jakby was te urodziny aż tak cieszyły.

Wyszedł, trzasnąwszy drzwiami. Weronika stała na środku pokoju z otwartym ze zdumienia ustami.

— Co się z nim dzieje? — zwróciła się do matki. — Przecież zawsze był taki wesoły!

Halina ciężko westchnęła. Widziała, jak wnuk się zmienia. Jak cierpi z powodu rozwodu rodziców, jak miota się między matką a ojcem, jak męczy go ich wzajemne oskarżenia.

— Weroniko, usiądź — poprosiła. — Porozmawiajmy.

— O czym? — nerwowo chodziła po pokoju. — Wszystko jasne! Tomasz go nastawia przeciwko mnie! Wiem, jak on potrafi!

— To nie w Tomaszu rzecz — powiedziała ostrożnie Halina. — Kacper jest po prostu zmęczony. Waszymi kłótniami, ciągłymi przeprowadzkami…

— Jakimi kłótniami? — oburzyła się Weronika. — Nie kłócimy się! Rozstaliśmy się cywilizowan— Cywilizowanie? — Halina pokręciła głową. — Weroniko, słyszę, jak rozmawiasz z ojcem chłopca przez telefon, jak się oskarżacie, jak dzielicie czas z synem…