Nieprzyjemny posmak codzienności – Marzena odwołuje ślub z Jackiem przez… śmierdzące skarpetki?! G…

Nieprzyjemny posmak

Koniec z tym wszystkim, nie będzie żadnego ślubu! wykrzyknęła Jagoda.

Zaczekaj, co się stało? zaskoczony Grzegorz próbował zrozumieć sytuację, przecież wszystko było dobrze!

Dobrze? prychnęła Jagoda. No tak naprawdę „dobrze”. Tylko urwała nagle, szukając słów, by mu to wyjaśnić. W końcu wydusiła z siebie najczystszą prawdę: Twoje skarpetki śmierdzą! Nie chcę oddychać tym przez resztę życia!

Serio tak mu powiedziałaś?! zszokowana matka Jagody aż złapała się za głowę, gdy córka oznajmiła, że zamierza wycofać wniosek ze ślubu. Niewiarygodne!

Dlaczego? wzruszyła ramionami niedoszła panna młoda. Przecież to prawda. Chyba nie powiesz, że tego nie zauważyłaś.

Zauważyłam, oczywiście zawstydzona matka zamilkła. Ale to upokarzające. Myślałam, że go kochasz. Chłopak jest porządny. A skarpetki? To da się naprawić.

Jak niby? Nauczysz go myć nogi? Przebierać skarpetki? Używać dezodorantu? Mamo, słyszysz siebie? Ja naprawdę chciałam wyjść za mężczyznę, a nie adoptować przerośniętego chłopca!

To po co posuwałaś się tak daleko? Po co w ogóle składałaś wniosek?

To przez ciebie, mamusiu! „Grzesiu jest super chłopcem, taki uprzejmy, bardzo go lubię” twoje słowa? A te: „Masz już dwadzieścia siedem lat, może czas wyjść za mąż i dać mi wnuki”. Czemu teraz milczysz? Tak było, prawda?

Ale Jagódko nie sądziłam, że masz jeszcze wątpliwości. Myślałam, że to poważne próbowała się bronić matka. I wiesz co? Cieszę się, że się nie myliłam: dobrze się zastanowiłaś i podjęłaś decyzję. Tylko, kochanie, to „skarpetki śmierdzą” to już przesada. Zupełnie cię nie poznaję.

Właśnie o to chodzi, mamo. Musiał zrozumieć. Żeby nie było już powrotu

***

Na początku Grzegorz wydał się Jagodzie zabawny i trochę niezdarny. Zawsze chodził w tych samych dżinsach i jednej rozciągniętej koszulce. Nie popisywał się cytatami z Kieślowskiego, ale mógł godzinami opowiadać o starych polskich filmach. W takich momentach jego oczy rozbłyskały ogniem entuzjazmu.

W jego towarzystwie było lekko i spokojnie.

To właśnie ta normalność urzekła Jagodę, zmęczoną burzliwymi relacjami i wiecznym szukaniem „tego jedynego”.

Po dwóch miesiącach kina i kawiarni, Grzegorz, zakłopotany, zaproponował:

Może wpadniesz do mnie? Zrobię pierogi. Własnoręcznie lepione!

Brzmiało to tak domowo, tak ciepło, że serce Jagody zabiło szybciej. A to „własnoręcznie lepione” zupełnie ją rozczuliło.

Zgodziła się

***

Mieszkanie Grzegorza nie przypadło jej do gustu.

Niby nie było tam brudu, ale panował chaos, bylejakość, jakieś zapomnienie. Gołe, szare ściany bez ozdób, stara zdarta kanapa z jednym wałkiem zamiast poduszki. Na podłodze sterty: pudełka, książki, stare tygodniki „Polityka”. Jedna para trampek w samym środku. Do tego duszne powietrze, przesiąknięte kurzem i stęchlizną.

Pokój przypominał stację przesiadkową, z której wszyscy zaraz mają się wynieść, tylko jeszcze tego nie zrobili.

No i co sądzisz o mojej fortecy? Grzegorz rozłożył ramiona, szerokim uśmiechem pokazując, że jest z siebie dumny. Zupełnie szczerze nie dostrzegał żadnego problemu.

Jagoda zmusiła się do uprzejmego uśmiechu. Chłopak jej się podobał i nie chciała się z nim kłócić.

Przeszli do kuchni. Było tam jeszcze gorzej: stół pokryty warstwą kurzu, w zlewie brudne talerze i kubki z czarnym osadem. Na kuchence sterczał wiekowy garnek. Wzrok Jagody zatrzymał się na czajniku.

Ciekawe, jakiego on był kiedyś koloru? pomyślała.

Humor jej się pogorszył.

Z roztargnieniem słuchała Grzegorza, próbującego ją rozbawić. Ale gdy wręczył jej talerz pierogów, zdecydowanie odmówiła, tłumacząc się dietą…

Myśl o spróbowaniu czegoś przygotowanego na tej kuchni była nie do przyjęcia.

W domu przeanalizowała całą wizytę.

Na pierwszy rzut oka wszystko to wydawało się błahe. No cóż, mieszka sam, nie radzi sobie z domem. I co z tego?

Jednak Jagoda dostrzegła coś więcej: jak można tak żyć? I nie chodziło tutaj o lenistwo, tylko o fakt, że dla niego to zwyczajność!

Pozostał po tym wszystkim nieprzyjemny posmak

***

Potem Grzegorz zjawił się u Jagody. Oświadczył się, nawet pierścionek wręczył. Złożyli dokumenty. Rodzice zaczęli planować ślub.

Być narzeczoną jest miło. Ale gdy Jagoda zostawała sama i myślała o Grzegorzu, który ciągle starał się ją rozśmieszać, lepił pierogi i opowiadał kawały, nie potrafiła pozbyć się obrazu tego czajnika nieznanego już koloru.

Powoli zdawała sobie sprawę: to nie tylko czajnik. To dowód. On mówi o stosunku Grzegorza do życia, do codzienności, do siebie. I być może także do niej.

Wyobraziła sobie ich wspólne poranki i ogarnęła ją groza.

Obudzi się, wejdzie do kuchni i zastanie niedopitą herbatę, okruchy po kanapkach. A gdy powie: Kochany, posprzątaj to, proszę, spojrzy na nią zdezorientowany, jak wtedy na swoje mieszkanie, i nie będzie wiedział, o co jej chodzi. Nie zacznie się wykłócać, nie podniesie głosu. Po prostu nie pojmie. I codziennie będzie musiała tłumaczyć, sprzątać, przypominać. Jej uczucie zacznie gasnąć od miliona drobnych ukłuć, niewidocznych dla niego.

A mama taka szczęśliwa, że córka wychodzi za mąż.

***

Małżeństwo

Wszystka lekkość i ciepło, które Jagoda czuła obok Grzegorza, powoli wyparowało, pozostawiając ciężką, gęstą niepewność.

Jagódko pytał Grzegorz niemal codziennie, patrząc jej w oczy z niepokojem u nas wszystko dobrze? Kochamy się?

Pewnie odpowiadała, ale czuła, jak coś w niej się łamie.

W końcu Jagoda nie wytrzymała. Zwierzyła się przyjaciółce, wyłożyła jej wszystkie obawy.

No i co z tego? zdziwiła się i nie rozumiała Marta. Kurz? Czajnik? Mój mąż zostawia na kuchni pobojowisko i nawet nie zwraca uwagi. Faceci nie dostrzegają szczegółów!

Właśnie to! Oni nie widzą szeptała Jagoda. A on nigdy nie zobaczy. Ja będę widzieć! Zawsze! I to mnie będzie powoli zabijać!

***

Nie winiła go. Nie oszukiwał jej. Był szczery. Po prostu funkcjonował w innym świecie. W świecie, gdzie brudny talerz w zlewie nie przeszkadza. A dla niej to sygnał: całkowite niezrozumienie i obojętność.

Chodziło nie tylko o czystość. Chodziło o to, że postrzegają życie zupełnie inaczej. A ta rysa, która pojawiła się w jej głowie, z czasem zamieniłaby się w prawdziwą przepaść między nimi.

Nie miała wątpliwości, że lepiej zakończyć to teraz, niż obudzić się na dnie tej przepaści za parę lat, kiedy już będzie za późno.

Czekała na właściwy moment

***

Jagodę i Grzegorza zaproszono na domówkę.

Przyjechali, zdjęli buty w przedpokoju

Weszli do pokoju

Okropny fetor podążał za nimi krok w krok.

Jagoda nie od razu zorientowała się, co to za zapach.

A gdy pojęła, że nie tylko ona to zauważyła, ale wszyscy obecni, poczuła taki wstyd, że chciała zniknąć. Nie mówiąc ani słowa, wybiegła do przedpokoju, szybko się ubrała i wyszła.

Grzegorz wybiegł za nią, dogonił i złapał za rękę. Odwróciła się, spojrzała na niego z frustracją graniczącą z nienawiścią i wykrzyczała w twarz:

Koniec! Nie będzie żadnego ślubu!

***

Ślubu faktycznie nie było.

Jagoda uważa, że postąpiła słusznie i niczego nie żałuje.

A Grzegorz

Do dziś nie rozumie, w czym był problem. Znowu te skarpetki? Przecież mógłby je zdjąćKilka miesięcy później Jagoda wracała do domu z zakupów, gdy spotkała Martę idącą z wózkiem i rozczochranym synkiem po dwóch nieprzespanych nocach.

Wyglądasz dziwnie pogodnie zauważyła Marta, przystając. Dobra decyzja?

Jagoda uśmiechnęła się szczerze, bo po raz pierwszy od dawna czuła spokój. Nie musiała nikomu niczego tłumaczyć, wchodząc do własnej kuchni cieszyła się czystym po raz pierwszy czajnikiem i domem stworzonym po swojemu.

Wiesz powiedziała chyba zawsze czułam, że nie chodziło tylko o porządek. Chciałam być z kimś, kto wie, kiedy warto się postarać. Nawet o pierogi, nawet o czajnik.

Marta westchnęła, uśmiechnęła się krzywo:

Może ty będziesz pierwszą w historii, która faktycznie cieszy się samotnością.

Może. Ale wiesz co? Wolę tak mrugnęła z lekkością. Wolę czysty czajnik niż nieswoje życie.

Przechodząc przez drzwi, Jagoda poczuła znajomą nutę świeżo zaparzonej herbaty. Już bez nieprzyjemnego posmaku. Tym razem wszystko było jej własne i, ku swojemu zdziwieniu, smakowało najlepiej.