Nieproszeni goście w naszym mieszkaniu: Powrót z urlopu, klucz od teściowej i rodzina ze Smoleńska n…

Obcy w mieszkaniu

Pierwsza otworzyła drzwi Kasia i stanęła jak wryta na progu. Z mieszkania dobiegał odgłos telewizora, rozmowy z kuchni i obcy, duszny zapach. Za jej plecami Marek o mało nie upuścił walizki ze zdumienia.

Cicho wyszeptała Kasia, wyciągając rękę. Tam ktoś jest.

Na ich ukochanej, kremowej kanapie rozsiadło się dwoje nieznajomych. Mężczyzna w szarych dresach zmieniał kanały pilotem, obok siedziała krągła kobieta z robótką na drutach. Na stoliku stały filiżanki, talerzyki z okruchami i jakieś lekarstwa.

Przepraszam, kim państwo są? głos Kasi się trząsł.

Nieznajomi odwrócili się, zupełnie niezmieszani.

A, wróciliście już powiedziała kobieta nawet nie odkładając włóczki. My jesteśmy rodziną Lidii. Ona dała nam klucze i wspomniała, że gospodarzy nie będzie.

Marek pobladł.

Jaka Lidia?

Wasza mama odezwał się w końcu mężczyzna, wstając. Przyjechaliśmy z Białegostoku, z Michałem na badania. Lidia zaprosiła nas tutaj, mówiła, że nie będziecie mieli nic przeciwko.

Kasia powoli przeszła do kuchni. Przy kuchence smażył się paręnaścieletni chłopak, tłuszcz skwierczał na patelni. Lodówka była wypchana obcym jedzeniem. Na stole góra brudnych naczyń.

A ty kto? spytała cicho.

Michał odpowiedział chłopak, odwracając się. Nie wolno tu było jeść? Babcia Lidia mówiła, że można.

Kasia wróciła do przedpokoju. Marek już miał telefon w ręce.

Mamo, co ty wyprawiasz? jego głos był cichy, ale rozjuszony.

Z komórki rozległ się energiczny głos teściowej:

Mareczku, już wróciliście? Jak wypoczęliście? Słuchaj, klucze dałam Stasi i Witkowi, oni z Michałem przyjechali do Warszawy do lekarzy, myślałam, że was nie ma i szkoda, by mieszkanie stało puste. Tydzień i już ich nie będzie.

Mamo, pytałaś nas?

A po co pytać? Przecież was nie było. Powiedz im, że dbam o mieszkanie i niech posprzątają po sobie.

Kasia wyciągnęła telefon:

Pani Lidko, naprawdę? Wpuściła pani obcych do naszego mieszkania?

Jakich obcych? To przecież moja kuzynka Stasia! My z dzieciństwa razem spałyśmy w jednym łóżku.

I co mnie to obchodzi? To nasze mieszkanie!

Kasiu, nie denerwuj się. Przecież rodzina. Są spokojni, nic nie zniszczą. Michał jest chory, musieli przyjechać. Ty taka samolubna jesteś?

Marek odzyskał telefon:

Mamo, masz godzinę, żeby przyjechać i zabrać ich stąd. Wszystkich.

Marek, ale oni mieli być do czwartku! Michał ma badania, konsultacje, nie stać ich na hotel, pomogłam im zaoszczędzić złotówki.

Godzina. Nie przyjedziesz dzwonię po policję.

Odłożył telefon. Kasia usiadła na pufie, zakrywając twarz dłońmi. Walizki jeszcze nie rozpakowane, z salonu oględnie słychać telewizor, a z kuchni dochodzi smażenie. Jeszcze dwie godziny temu snuli plany o powrocie do ukochanego mieszkania. Teraz czuli się w nim jak nieproszoni goście.

Zaraz się zbieramy kobieta z salonu pojawiła się w przedpokoju, zawstydzona. Lidia myślała, że nie będziecie mieć nic przeciwko. Nie mieliśmy numeru do was, Lidia zaproponowała, zgodziliśmy się. Chcieliśmy tylko tydzień pobyć, zrobić badania.

Marek stał przy oknie, milczał. Kasia widziała, jak napina mu się kark. Zawsze tak wyglądał, gdy był zły na matkę, ale nie potrafił tego wyrazić słowami.

A gdzie jest nasz kot? przypomniała sobie nagle.

Jaki kot?

Burek. Rudy. Zostawiliśmy klucze głównie przez niego.

Nie wiem Stasia rozłożyła ręce. Nie widzieliśmy go.

Kasia rzuciła się na poszukiwania. Kota znalazła pod łóżkiem w sypialni, skulonego w kącie. Miał wielkie oczy, nastroszoną sierść. Gdy próbowała go wyciągnąć, syknął i przycisnął uszy.

Burek, kochanie położyła się na podłodze To ja. Już dobrze.

Kot patrzył z nieufnością. W pokoju unosił się obcy zapach. Na jej szafce nocnej leżały jakieś tabletki. Pościel była zaścielona nie tak, jak robiła to zawsze. Na podłodze ktoś zostawił kapcie.

Marek przysiadł obok:

Przepraszam.

Za co? Przecież nie wiedziałeś.

Za mamę. Za to, że ona jest taka.

Ona uważa, że ma rację.

Ona zawsze taka była powiedział z goryczą Marek. Pamiętasz, jak zamieszkaliśmy tu pierwszy raz, wchodziła bez zapowiedzi? Myślałem, że już wie, że tak nie można. Okazało się, że nie.

Z korytarza dochodziły głosy. Przyjechała teściowa. Kasia podniosła się, poprawiła włosy i wyszła.

Lidia Pietrzyk stała w przedpokoju z urażonym wyrazem twarzy.

Marek, oszalałeś?

Mamo, usiądź mąż wskazał kuchnię.

Jakie usiądź? Stasia, Witek, zbieramy się, wyganiają nas. Jedziemy do mnie.

Mamo, proszę Marek był stanowczy.

Lidia ujrzała wyraz twarzy syna i zamilkła. W trójkę weszli do kuchni, gdzie Michał kończył parówki.

Mamo Marek usiadł naprzeciwko. Jak wpadłaś na pomysł, by bez pytania wpuszczać kogokolwiek do naszego mieszkania?

Chciałam tylko pomóc! Stasia dzwoniła, płakała, Michała bolało, jechali do Warszawy, nie mieli gdzie mieszkać. Pomyślałam, że was nie ma…

Ale to nie twoje mieszkanie.

Jak to nie moje? Przecież mam klucze.

Klucze, by nakarmić kota. Nie by urządzać hotel.

Marek, co ty opowiadasz? Przecież rodzina! Stasia to moja siostra. Witek porządny człowiek, a Michał chory! A ty ich wyganiacz na ulicę?

Kasia nalała sobie wody. Ręce jej drżały.

Pani Lidio, nie zapytała się nas pani.

Po co pytać? Was nie było!

Tym bardziej powinna była pani zapytać Marek podniósł głos. Mamy telefony, wszystko działa. Mogłaś zadzwonić, napisać, zapytać. To kwestia szacunku.

A gdybyście się nie zgodzili?

Może byśmy się zgodzili na parę dni, pod warunkiem. Ale byśmy wiedzieli. To nazywa się szacunek.

Lidia wstała.

Tak zawsze ze mną. Staram się, pomagam, a potem mam wyrzuty. Stasia, zbierajcie się, jedziemy do mnie.

Mamo, przecież masz kawalerkę. Sama mówiłaś, że nas wszystkich tam nie zmieścisz.

Zmieścimy się. Lepiej tam, niż z niewdzięcznymi.

Kasia odstawiła szklankę.

Pani Lidio, proszę się zatrzymać. Wie pani, że zrobiła źle, więc nie zadzwoniła pani wcześniej.

Teściowa osłupiała.

Wiedziała pani, że będziemy przeciwni. Postawiła nas pani przed faktem dokonanym, licząc, że skoro już się tu rozgościli, to co zrobimy? Przełkniemy. Tak?

Chciałam dobrze.

Po swojemu. To co innego.

Pierwszy raz wyglądała na zagubioną.

Stasia płakała, Michał bardzo cierpiał. Było mi ich żal.

To jasne odezwał się Marek Ale nie mogłaś rozporządzać cudzym. Mamo, wyobraź sobie, że w czasie twojej nieobecności wpuściłem do twojego mieszkania swoich znajomych. Tak po prostu, bez pytania. Co byś pomyślała?

Byłabym wściekła.

O właśnie.

Zapanowała cisza. Z salonu dobiegł szmer pakowania. Stasia cicho łkała, Witek coś wrzucał do torby. Michał przyglądał się z kuchennych drzwi podłodze.

Przepraszam wymamrotał chłopak. Myślałem, że można. Babcia powiedziała.

Kasia spojrzała na niego. Zwykły chłopak przestraszony i zawstydzony. To nie jego wina, że dorośli nie umieją się dogadać.

To nie twoja wina powiedziała cicho. Idź, pomóż rodzicom.

Lidia otarła oczy chusteczką.

Naprawdę myślałam, że robię dobrze. Do głowy mi nie przyszło pytać. Przecież jesteście moimi dziećmi, zawsze wszystko dla was, myślałam, że i wy…

Już nie jesteśmy dziećmi. Mamy po trzydzieści lat. To nasza codzienność.

Rozumiem Lidia podniosła się. Mam zostawić klucze?

Zdecydowanie skinęła Kasia. Przepraszam, ale zaufanie zostało nadwyrężone.

Rozumiem.

Rodzina Stasi szybko się spakowała. Przepraszali długo i z zakłopotaniem. Lidia zabrała ich do siebie, obiecując jakoś się pomieścić. Marek zamknął drzwi i oparł się o nie.

Oboje obeszli mieszkanie. Pościel do zdjęcia, lodówka do przejrzenia. Ślady obcego pobytu jakieś porzucone rzeczy, przesunięte krzesła, brudne naczynia. Burek wciąż tkwił pod łóżkiem, niechętny do wyjścia.

Myślisz, że zrozumiała? spytała Kasia, otwierając okno w kuchni.

Chciałbym wierzyć.

A jeśli nie?

To będziemy twardsi. Nie pozwolę, by już więcej nam to zrobiła.

Kasia przytuliła się do Marka. Stali pośrodku obcego bałaganu we własnym domu i milczeli.

Wiesz, co najbardziej boli? Kasia odsunęła się. Kot. Dla niego zostawiliśmy klucze. A on głodny i wystraszony, gdy tu taki cyrk.

Ciekawe, czy ktoś go karmił?

Chyba nie. Miska pusta, woda brudna. Chyba o nim zapomnieli.

Marek przykucnął do łóżka:

Burku, wybacz, kocurze. Już nie damy mamie kluczy.

Kot powoli wystawił nosek. Wyszedł ostrożnie i przylgnął do nóg swojego pana. Kasia przyniosła mu jedzenie rzucił się, jakby nie jadł od tygodnia.

Zaczęli sprzątać. Wyrzucili cudze jedzenie z lodówki, zmienili pościel, zmyli naczynia. Burek najadł się do syta i zasnął zwinięty w kłębek na parapecie. Powoli mieszkanie odzyskiwało domowy klimat.

Wieczorem zadzwoniła Lidia. Jej głos był cichy, przygaszony:

Marku, przemyślałam. Miałeś rację. Przepraszam.

Dziękuję, mamo.

Kasia bardzo się gniewa?

Spojrzał na żonę, kiwnęła głową:

Gniewa się. Ale wybaczy. Z czasem.

Po rozmowie długo siedzieli w kuchni przy herbacie, milcząc. Za oknem zapadał zmrok. Ich mieszkanie było już czyste, ciche i znowu ich własne. Urlop skończył się nagle i boleśnie.