Niepotrzebna. Opowieść.

Jadwiga odkrywa, że jej ojciec żyje, kiedy dopada ją choroba. Od dawna czuje się słabo, odwiedza szkolną pielęgniarkę, a ta kieruje ją do neurologa. Jadwiga prosi mamę, by zapisała ją na wizytę, ale ta zapomina i potem długo się karci, rozmyślając, co by było, gdyby dowiedziały się o chorobie wcześniej.

Jak żyje? pyta Jadwiga ponownie.

Mama patrzy na swoje skarpetki; przy dużym palcu wyraźnie widać dziurę.

Żyje przeprasza odpowiada, odwracając wzrok.

O prawdziwego ojca Jadwiga nie pyta od lat. Nie pamięta go, choć wie, że istnieje. Od dwóch lat wychowuje ją ojczym, Piotr Zieliński, którego nazywa ojcem i którego adoptuje. Gdy Jadwiga ma trzynaście lat, relacje z Piotrem się psują czuje, że wymaga od niej zbyt wiele, często ją krytykuje i nie pozwala jej żyć własnym życiem. Wtedy postanawia odnaleźć biologicznego ojca. Przez trzy miesiące wywiera presję na mamę, żądając imienia, adresu, numeru cokolwiek. Mama milczy, przypomina sobie tylko ciche szepty z Piotrem, które wydają się decydować, czy powiedzą prawdę.

Zginął rozbił się w górach mówi w końcu mama.

Jadwiga przyjmuje to bez wątpliwości, nie domagając się dowodów ani nie szukając krewnych.

Zadzwoniłam do niego. Zgodził się zrobić badanie. Jeśli będzie zgodne, dostaniesz przeszczep szpiku. I wszystko będzie dobrze mówi mama.

W tym momencie Jadwiga czuje, że dobro już nie przyjdzie. Ojciec ją opuścił, ojczym odszedł, mówiąc, że nie da się kochać przemocą. Kto ją teraz potrzebuje? Natura odrzuca niepotrzebnych.

Nie chcę! Nie chcę operacji, nienawidzę was, nie chcę żyć! krzyczy.

Mama próbuje ją przytulić, ale Jadwiga wyrwany się i biegnie do swojego pokoju.

Na niebie wisi gęsta mgła, nie widać horyzontu. Jadwiga lubi, że jej okna wychodzą na pustą łąkę, choć mama zawsze jęczyła, że to nieudane przeprowadzki inne okna patrzą na podwórko, które Jadwiga uważa za nudne. Dziś nie ma zachodu słońca, świat pogrąża się w szarej mgle i nie chce z niej wyjść, nawet na chwilę między dniem a nocą. Świat ciemnieje i rozmywa się, tak jak całe życie Jadwigi.

Kiedy słyszy kroki, myśli, że to mama przychodzi przeprosić. To jednak Piotr. Stoi w progu, jakby bał się, że Jadwiga go wypędzi.

Nie gniewaj się na mamę. Chciała dla ciebie jak najlepiej.

Jak najlepiej? Ty chciałbyś, żebym został pochowany tak?

Ona pisała mu, że chcesz się spotkać. On nie odpowiadał. Mama pomyślała, że tak będzie lepiej powtarza Piotr.

Jadwiga przygryza wargę. Nie odpowiadał. A teraz, gdy umiera, w końcu odpowiada.

Piotr potyka się o drzwi, nie czekając na odpowiedź Jadwigi, i odchodzi do kuchni.

Do mamy dochodzi dopiero po godzinie. W rzeczywistości wszystko już zdecydowała, ale dała wszystkim czas na ochłonięcie.

W pokoju mamy unosi się zapach wanilii z jej perfum, który zawsze przytłacza inne aromaty, ale Jadwiga nadal wyczuwa: sypka puder, którym mama pokrywa twarz, krem do rąk o zapachu truskawek, stęchliznę bibliotekowych książek. Mama uwielbia wypożyczać książki, uważając to za wielki szyk. Lampa jest wyłączona, jej sylwetka stapia się z krzesłem, długi szlafrok okrywa białe stopy. Nie lubi sztucznego opalenia i całą zimę cierpi, czekając na letnie słońce.

Dobrze mówi Jadwiga. Niech zrobi badanie.

O tym, że ojciec przychodzi, dowiaduje się w szpitalu. Czuję się gorzej, choć lekarz zapewnia, że ma jeszcze czas. Czasu już nie ma. Jadwiga prawie przestaje istnieć.

Leży odwrócona w stronę ściany, drapiąc odpadający kawałek farby paznokciem. Patrzy na pęknięcia i czuje się nienaturalna. Wszystko wokół niej wydaje się iluzją. Wciska kawałek farby pod paznokieć, krew wypływa, jakby mogła ją przywrócić do życia. Stłumiony szum łóżka, głosy pielęgniarek w korytarzu, szpitalny zapach wszystko to jawi się jako sen.

Zanim otworzy oczy, wyczuwa zapach i rozpoznaje go. Wciąga nozdrza, wciąga dym papierosa zmieszany z olejem silnikowym, gwałtownie wydycha i otwiera oczy.

Mężczyzna w białym fartuchu stoi przy łóżku. Ma opaloną, pomarszczoną twarz, gęste brwi, oczy w kolorze orzechowym, szeroko rozstawione.

Cześć, córko mówi niskim, znajomym głosem.

Cześć chrapie Jadwiga, kaszląc i powtarzając.

Ojciec nie jest tym, kogo wyobrażała sobie. Ma żonę i trójkę synów. Pracuje jako ślusarz, naprawia trolejbusy. Jadwiga nie znała takiego zawodu. Opowiada mu, że chce zostać kynologiem, ale mama się sprzeciwia, więc pójdzie najpierw na weterynarię, a potem zostanie kynologiem.

Psy są lepsze od ludzi stwierdza ojciec.

Operacja kończy się sukcesem. Jadwiga czeka, że ojciec przyjdzie lub zadzwoni, ale nie pojawia się. Mama i Piotr przychodzą na zmianę co drugi dzień: mama zostawia waniliowy aromat i nowe książki, nie zauważając, że stare Jadwiga nie otworzyła. Piotr po prostu siedzi obok i gada bzdury, nawet gdy Jadwiga odwraca się do ściany.

W dniu wypisu Jadwiga też liczy na ojca. Wierzy, że przyjedzie. Czekając na lekarza, wstaje, patrzy na lekko uchylone okno z rozmazanymi odciskami dziecięcych dłoni, wychodzi na zewnątrz, wdycha zimne, wilgotne powietrze, czuje, jak pod stopami kołysze się podłoga niczym łódź na rwącym nurcie rzeki. W sali nie ma nikogo, więc otwiera okno szeroko. Wiatr uderza w twarz, przynosząc zapach rozkładających się nerek, wilgotnej ziemi i kurzu asfaltu. Samochody pędzą obok, przeganiając stada szybkich wróbli. Błękit wiosennego nieba drażni oczy.

Myśli o ojcu: o jego grubych dłoniach wypełnionych smarem, siwiejących włosach przyciętych na bok, by ukryć żółtą łysinę; o tym, jak codziennie naprawia trolejbusy. Teraz, gdy będzie patrzeć na te metalowe potwory z rogatymi rogami niczym czułki konika, będzie myśleć o ojcu. O zmarszczkach na jego twarzy, o brwiach przesuniętych na nos, o słowach, których nigdy nie powie.

Na dole czekają Piotr i mama. Trzymają się jakby burza ich rozszarpała, ich nogi nie utrzymują ich, tak samo jak Jadwiga po długiej chorobie. Już mają wyjść, gdy drzwi się otwierają, z ulicy dmucha słońce i woda. Ojciec w roboczej kurtce trzyma drzwi. W rękach ma bukiecik tulipanów. Jadwiga wyciera łzami oczy, uśmiecha się i idzie naprzód.