Niepotrzebna. Opowieść.

Drogi pamiętniku,

Dziś po raz pierwszy dowiedziałam się, że mój biologiczny ojciec żyje i to dopiero, kiedy sama zachorowałam. Od dawna czułam się źle, nawet poszłam do szkolnej pielęgniarki, która skierowała mnie do neurologa. Poprosiłam mamę, aby zapisała mnie na wizytę, ale zapomniała i później długo się karciła, rozmyślając, jakby wszystko mogło potoczyć się inaczej, gdybyśmy dowiedzieli się o chorobie wcześniej.

Jak żyje? zapytałam jeszcze raz.

Mama patrzyła na swoje skarpetki. Na dużym palcu wyraźnie błyszczała dziura.

Żyje odparła, po czym dodała: Przepraszam.

Nie zadawałam matce pytań o ojca. Nie pamiętam go, choć wiedziałam, że istniał. Od drugiego roku życia wychowywał mnie ojczym, którego nazywałam ojcem i który formalnie mnie adoptował. Gdy miałam trzynaście lat, nasza relacja się załamała wydawał mi się zbyt wymagający, ciągle krzyczał, nie pozwalał mi żyć własnym życiem. Wtedy chciałam spotkać prawdziwego ojca. Przez trzy miesiące wyciągałam od mamy sznurki, żądając imienia, adresu, numeru czegokolwiek. Mama stała się milczącą statuą, nic nie mówiła. Słyszałam, jak mama i ojczym szepczą, najpewniej zastanawiając się, czy powiedzieć mi prawdę. Bez względu na kłótnie z ojczymem, byłam przekonana, że to on namówił mamę, by przyznała się.

Zginął powiedziała mama. Rozbił się w górach.

Dziwnie, że uwierzyłam jej od razu. Nie poprosiłam o żadne potwierdzenia, nie szukałam krewnych. Nic nie znalazłam.

Zadzwoniłam do niego. Zgodził się zrobić badanie. Jeśli będzie pasować, dostaniesz przeszczep szpiku kostnego. I wszystko będzie dobrze powiedziała.

W tej chwili zrozumiałam, że dobrze już nie przyjdzie. Nigdy. Mama mnie okłamała, ojciec odszedł, ojczym się wycofał, mówiąc, że nie da się kochać na siłę. Kto teraz mnie potrzebuje? Dlatego zachorowałam natura eliminuje to, co zbędne.

Nie chcę! krzyknęłam. Nie chcę żadnej operacji, nienawidzę was, nie chcę żyć!

Mama próbowała mnie objąć, ale wyrwałam się i wbiegłam do pokoju.

Niebo stapiało się z zawieszonym w powietrzu mgłą, nie dając pojąć, gdzie jest horyzont. Lubiłam, że moje okna wychodzą na pustkowie, choć mama zawsze wzdychała, że po przeprowadzce do Warszawy to pech inne okna skierowane były na podwórko, co wydawało mi się nudne. Dzięki temu widziałam zachód słońca, a na podwórzu były tylko dzieci i staruszki. Dziś zachodu nie było, świat pogrążył się w szarej mgle i nie zamierzał z niej wyjść, nawet w chwilach pomiędzy dniem a nocą. Świat ciemniał i rozmywał się, jak całe moje życie.

Gdy usłyszałam kroki, pomyślałam, że przychodzi mama, by przeprosić. To był ojczym. Stał w progu, jakby bał się, że jeszcze mnie wypędzi.

Nie gniewaj się na mamę. Chciała jak najlepiej powiedział.

Jak najlepiej, tak? Czy spodobałoby ci się, gdybyśmy cię pochowali w ten sposób? odparłam.

Pisze mu, że chcesz się spotkać. On nie odpowiadał. Mama pomyślała, że tak będzie lepiej powtórzył.

Ugryzłam wargi. Nie odpowiadał. A teraz, gdy dowiedział się, że umiera, wreszcie odpowiedział.

Ojczym potknął się w drzwiach i, nie czekając na mój odzew, odszedł do kuchni.

Do mamy podeszłam dopiero po godzinie. W rzeczywistości już wszystko postanowiłam, dając jednak wszystkim czas na ochłonięcie.

W pokoju mamy unosił się zapach wanilii z jej perfum, który zawsze zagłuszał inne aromaty, ale ja i tak wyczuwałam: sypką pudrę, którą mama posypuje twarz, krem do rąk o zapachu truskawek, stęchłe książki z biblioteki. Mama uwielbiała wypożyczać książki, uznając to za szczególny szyk. Lampa była wyłączona, jej sylwetka stapiała się z fotelem, długi szlafrok okrywał białe stopy. Nie lubiła sztucznego opalenia i całą zimę cierpiała, czekając na letnie słońce.

Dobrze powiedziałam. Niech zrobi badanie.

O tym, że ojciec przybywa, dowiedziałam się w szpitalu. Zaczęło mi się gorzej, choć lekarz zapewnił, że jeszcze jest czas. Czasu nie było. Jak i mnie, prawie przestała istnieć.

Leżałam odwrócona w stronę ściany, drapiąc odpadający kawałek farby paznokciem. Patrzyłam na pęknięcia i czułam się nienaturalnie. Wszystko, co się ze mną działo, wydawało się iluzją. Wcisnęłam kawałek farby pod paznokieć, a krew wypłynęła, jakby to miało pomóc poczuć się żywą. Przypięta siatka łoża, głosy pielęgniarek w korytarzu, zapach szpitalny wszystko to wyglądało na sen, który nie chce się skończyć.

Zanim otworzyłam oczy, poczułam jego zapach i zrozumiałam, że go znam. Naciągnęłam nozdrza, wciągnęłam woń tytoniu zmieszaną z olejem silnikowym. Dreszczowo wypuściłam powietrze i otworzyłam oczy.

Mężczyzna w białym kitlu stał przy łóżku. Miał opaloną twarz, pełną zmarszczek, gęste brwi, proste, ciemnobrązowe oczy, podobne do moich.

Cześć, córko przywitał się niskim, znajomym głosem.

Cześć zażartowałaś, drapiąc się i powtórzyłaś.

Ojciec nie był taki, jakim go wyobrażałam. Miał żonę i trzech synów, pracował jako ślusarz przy naprawie trolejbusów zawodu, o którym nigdy nie słyszałam. Powiedziałam mu, że chcę zostać kynologiem, ale mama jest przeciwna, więc pójdę na weterynarię, a potem zostanę kynologiem.

Psy są lepsze od ludzi dodał.

Operacja zakończyła się sukcesem. Czekałam, że ojciec przyjdzie lub przynajmniej zadzwoni, lecz nie pojawił się. Mama i ojczym przychodzili na zmianę co drugi dzień: mama zostawiała po sobie zapach wanilii i nowe książki, nie zauważając, że stare nie otworzyłam. Ojczym po prostu siedział obok i opowiadał różne bzdury, nawet gdy leżałam odwrócona w stronę ściany.

W dniu wypisu znów czekałam na ojca. Wierzyłam, że przyjedzie. Czekając na lekarza, wstałam, spojrzałam na lekko uchylone okno z zamazanymi odciskami dziecięcych dłoni, wyszłam na zewnątrz, wdychając chłodny, wilgotny powiew. Poczułam, jak podłoga drży pod stopami, jakbym stała w łódce na szybkim nurcie rzeki. W sali nie było już nikogo, więc otworzyłam okno szeroko. Wiatr uderzył w twarz, przytłumił mnie zapachem mokrej ziemi, pyłu asfaltowego i rozbiegających się samochodów, które przegoniły stada małych wróbli. Niebieskie wiosenne niebo rozświetlało oczy.

Myślałam o ojcu o jego grubych rękach pokrytych smarem, przerzedzonych włosach przyciętych na bok, by ukryć żółtą łysinę, o tym, jak codziennie naprawia trolejbusy. Teraz, kiedy zobaczę te metalowe potwory z rogatymi przednimi częściami niczym wąsy konika, będę myślała o nim. O zmarszczkach na jego twarzy, o brwiach ściągniętych w górę, o słowach, których nigdy nie wypowie.

Na dole czekali ojczym i mama. Jak zwykle, trzymali się za ręce, jakby nadciągała burza, a ich nogi nie mogły ich utrzymać, tak jak mnie po długiej chorobie. Już mieli się już odejść, gdy drzwi otworzyły się szeroko, a z ulice wpadło słońce i zapach wody. Ojciec w roboczej kurtce przytrzymał drzwi. W rękach trzymał bukiecik tulipanów. Otrzepałam łzę dłonią, uśmiechnęłam się i ruszyłam naprzód.