Nieosiągnięte marzenia i noworoczny cud

**Złamane marzenia i noworoczne cudo**

Spotykałem się z Kingą przez ponad rok. Nasze randki były tak rzadkie, że można je było zaznaczać w kalendarzu czerwonym flamastrem jak święta. Mieszkałem we Wrocławiu, a do małego miasteczka pod Poznaniem przyjeżdżałem tylko w sprawach firmy. Snuliśmy wielkie plany na przyszłość i właśnie tego Nowego Roku mieliśmy zdecydować, kto do kogo się przeprowadzi. Ale nagle zadzwonił telefon. Kinga drgnęła zaskoczona – dzwoniłem ja!

— Cześć, kochanie — powiedziała, starając się brzmieć czule, mimo tego zwariowanego dnia.
Lecz w słuchawce rozległ się ostry kobiecy głos:
— No, witaj, podrywaczko!

Kinga zastygła, nie mogąc wydusić ani słowa.

Ten przednoworoczny dzień szedł przekornie. Rano zadzwonili z biura, żądając, by natychmiast przyjechała podpisać kontrakt z zagranicznymi partnerami. Nikogo nie obchodziły plany Kingi, która umówiła się rano do fryzjera. Prezes firmy wylegiwał się gdzieś na plaży, a ona, marszcząc czoło, mruknęła pod nosem kilka mocnych słów, zamówiła taksówkę i pojechała do biura.

Wychodząc z biurowca, przypomniała sobie, że miała odebrać sukienkę od przyjaciółki Ani, która dorabiała jako krawcowa. Sukienka, kupiona na sylwestrową noc, nagle wisiała jak worek. Kinga wolała myśleć, że schudła, a nie że materiał był tandetny. Zadzwoniła do przyjaciółki:
— Ania, przepraszam, zupełnie zapomniałam o sukience!
— Kinga, gdzie ty byłaś? Godzinę próbowałam się do ciebie dodzwonić! — krzyczała Ania przez hałas dworcowy.
— To przez naszego prezesa — westchnęła Kinga. — No jak sukienka? Wpadnę po nią?
— Kinga, wybacz — głos Ani zadrżał. — Jesteśmy już na dworcu, pociąg za pół godziny.

Kinga opuściła telefon, czując, jak nadzieje się rozpływają. *No dobrze*, pomyślała, *bez sukienki, bez fryzury, ale przecież Nowy Rok! Wkrótce przyjedzie Mikołaj i spędzimy tę noc razem. Nie jest tak źle*.

Kinga, mimo swoich dwudziestu sześciu lat, pozostała romantyczką, wierzącą w cuda. Nawet po tym koszmarnym dniu miała nadzieję, że sylwestrowa noc przyniesie jej magię.

Gdy telefon zadzwonił ponownie, drgnęła, pogrążona w marzeniach. Widząc moje nazwisko, nabrała powietrza, by mówić radośnie.
— Cześć, kochanie — zaczęła.
— No, witaj, podrywaczko! — przerwał jej kobiecy głos. — Myślałaś, że zostawi rodzinę dla ciebie? Zapomnij jego numer, bo pożałujesz!

Słuchawka zamilkła, a w głowie Kingi zawrzało. Rzadkie spotkania, milczenie w weekendy, dziwne przejęzyczenia – wszystko układało się w mroczną całość. Powoli dotarła do przystanku, oparła się o latarnię i wpatrywała w pustkę. *Podrywaczka* – to słowo uderzyło jak młot. Jej świat rozpadł się w jednej chwili. Stary rok odchodził, zabierając wszystko, w co wierzyła.

— Proszę pani, wszystko w porządku? — głośny głos wyrwał ją z odrętwienia. Przed nią stał mężczyzna z gęstą brodą, w czerwonym płaszczu z białym kołnierzem.
— Nie — szepnęła Kinga, ledwie powstrzymując łzy. — A pan kto?
— Święty Mikołaj, kto by inny! — zaśmiał się. — Chodź do auta, zmarzniesz!

Podtrzymał ją pod ramię i poprowadził do samochodu. Kinga, oszołomiona, nie zdążyła zaprotestować. Auto ruszyło, a ona, ocknąwszy się, krzyknęła:
— Proszę zatrzymać! Gdzie mnie pan wiezie? Niech mnie pan wypuści!

Kierowca posłusznie zjechał na pobocze i odwrócił się do niej:
— Chciałem pomóc. Jechałem do kawiarni, zaprosić cię na gorącą herbatę. Stałaś na mrozie, jakbyś nie była sobą. Za chwilę Nowy Rok, a ja, wiesz, trochę jak Święty Mikołaj.

Ostatnie zdanie zabrzmiało niezgrabnie, ale niespodziewanie Kinga wybuchnęła śmiechem. Śmiech sam się wyrwał, zmywając ból tego dnia: zniszczona sukienka, zrujnowana fryzura, zdrada Mikołaja i ten dziwny „Święty Mikołaj”.
— Przepraszam — powiedziała przez łzy.
— Nic się nie stało — uśmiechnął się. — Stary rok odchodzi, zabierając ze sobą wszystko złe. Wszystko się ułoży. Na przykład mój najlepszy kolega dziś odwołał nasze wspólne świętowanie. Piętnaście lat tradycji – poszło w diabły! A to przez jego nową żonę.

Kinga nagle poczuła ulgę. Może przez wyziębienie, a może to spotkanie, ale ciężar spadł jej z serca.
— Czekają na pana, pewnie — powiedział mężczyzna, włączając silnik. — Gdzie panią podwieźć?
— A ja nie mam gdzie iść — uśmiechnęła się smutno. — W domu nikogo, sukienki nie odebrałam, fryzury nie zrobiłam. Wolna jak ptak. Nawet nie wiem, co robić.
— To może powitamy Nowy Rok razem? Znam jedną przytulną kawiarenkę, obiecują magiczny wieczór.
— Nie mam nic przeciwko, tylko wpadnę się przebrać — odparła Kinga. Nie chciała zostać sama tej nocy.

W domu szybko zmieniła przemoczone ubranie, wróciła do samochodu z uśmiechem i oczekiwaniem. W kawiarni, przystrojonej migoczącymi lampkami, przyjrzała się swojemu towarzyszowi.
— Dlaczego pan jest w przebraniu Świętego Mikołaja? — zapytała, uśmiechając się.
— Och, to długa i śmieszna historia — roześmiał się, zdejmując płaszcz i brodę. — A tak przy okazji, jestem Krzysztof.
— Kinga — podała mu dłoń. — Proszę opowiadać, Krzysztofie. Dziś nie miałam za wiele powodów do śmiechu.

Krzysztof zamówił herbatę i zaczął opowiadać. Rozmowa potoczyła się gładko, a smutki stopiły się jak śnieg na wiosennym słońcu. Za oknem sypały puszyste płatki, a Nowy Rok stukał do drzwi.

Tak kończył się stary rok, zabierając ból i zawód. A nowy podarował Kindze i Krzysztofowi początek czegoś jasnego i prawdziwego – historii miłości, która narodziła się w blasku noworocznych świateł. Kinga wiedziała: cud jednak się zdarzył.I tego dnia zrozumieli, że czasem największe rozczarowania prowadzą nas tam, gdzie powinniśmy być.