Nieodpowiednia miłość

*Przypadkowa miłość*

Asia zajrzała do pokoju matki, zobaczyła, że śpi, i delikatnie zamknęła drzwi.

— Asia — odezwał się nagle słaby głos mamy.

— Tak, mamo — Asia znów zajrzała do pokoju. — Myślałam, że śpisz. Chcesz coś? Miałam wyjść na chwilę z koleżankami.

— Idź, ja się prześpię — odpowiedziała Jolanta, zamykając oczy. Nawet uniesienie powiek wymagało od niej ogromnego wysiłku.

Asia odetchnęła z ulgą i pobiegła się ubierać. Odkąd mama zachorowała, przyzwyczaiła się chodzić na palcach. Schodziła po schodach tak cicho, że niemal nie było jej słychać. Pod blokiem czekał na nią kolega z klasy, Michał Nowak.

— Czemu tak długo? — burknął zamiast powitania.

— Gotowałam mamie rosół. Gdzie idziemy? — Asia uśmiechnęła się, próbując zatuszować winę.

— Ona wciąż chora?

— Tak, dopiero co zasnęła. Nie długo, dobrze? W razie czego może mnie potrzebować — poprosiła Asia.

— Spokojnie, prześpi się i będzie lepiej — machnął ręką Michał.

Asia przygryzła wargę. Nikomu nie mówiła, na co choruje mama. Nie chciała współczucia ani paniki w szkole.

— No i zaczyna padać. Chodźmy do Darka, rodzice wyjechali na działkę — szepnął Michał, obejmując ją i próbując pocałować.

Asia odsunęła głowę.

— O co ci chodzi? Ktoś może zobaczyć.

— Kto? Mama śpi. No to idziemy? — nalegał.

Asia zawahała się. Ostatnim razem, gdy byli u Darka, Michał się do niej przypierał. Podobał jej się, ale wszystko robił zbyt nachalnie.

— Asia, na pół godzinki. Obiecuję, nie będę się czepiał — błagał.

Deszcz rzeczywiście przybierał na sile.

— Dobrze, ale tylko na chwilę — zgodziła się.

— Jasne. — Michał starał się nie okazać radości.

Darek otworzył drzwi i uśmiechnął się szeroko na widok Asi z Michałem.

— Wchodźcie.

Asia nie ruszyła się z miejsca. Nie chciała zostawać sam na sam z dwoma chłopakami.

— Wczoraj sciągnąłem zajebisty film — rzucił Darek.

Michał zdjął buty i poszedł za nim do pokoju. Asia pomyślała, że to dobry moment, żeby wyjść. Ale do domu też nie miała ochoty wracać.

Zamknęła drzwi, weszła do pokoju i usiadła obok Michała. Ten od razu położył rękę na oparciu kanapy za jej plecami. Darek przyniósł każdemu puszkę piwa. Asia odmówiła, więc Michał wziął jej puszkę. Dziewczyna spojrzała na niego spode łba, ale nic nie powiedziała.

Film okazał się naprawdę ciekawy, wciągnął Asię od pierwszych scen. Ocknęła się, gdy poczuła gorącą, natarczywą dłoń Michała pod bluzką. Szarpnęła się, ale on przytrzymał ją za ramię, a drugą ręką boleśnie ścisnął jej piersi.

— Ależ boli! — krzyknęła.

Michał poluzował uścisk, a Asia zerwała się z kanapy. Darka nie było w pokoju. Nawet nie zauważyła, kiedy wyszedł.

— Asia, przepraszam — zamruczał Michał.

— Obiecałeś! — warknęła, cała w ogniu.

— No weź, nie rób dramatu. Jakbyś pierwszy raz. Kocham cię. — Też wstał.

To było pierwsze raz, gdy powiedział, że ją kocha, i Asia nie potrafiła go odepchnąć. Zaczął ją całować. Z ust śmierdziało mu piwem. Jego ręce stały się nagle brutalne, natarczywe.

— Nie, muszę już… — wyszeptała, odpychając go.

Michał nagle złapał ją w pół i rzucił na kanapę, przygniatając całym sobą. Asia walczyła, próbując go zrzucić. Udało jej się zgiąć kolano i uderzyć nim między jego nogi.

— Kurwa! — warknął i zsunął się z niej.

Asia w mgnieniu oka wstała, rzuciła się do przedpokoju, złapała buty i zaczęła majstrować przy zamku.

— No to spierdalaj! — ryknął za nią Michał.

Wypadła na klatkę schodową i boso zbiegła na dół. Dopiero gdy upewniła się, że nikt nie goni, zatrzymała się i włożyła buty.

Jak mogła mu uwierzyć? Mama leży chora, a on… Chciał tylko jednego.

W domu Asia długo zmywała z twarzy i szyi ślady mokrych pocałunków Michała. Potem siedziała w ciemnym pokoju i myślała, co będzie, jeśli mama umrze? Zostanie zupełnie sama. Z czego będzie żyła? Za dwa miesiące skończy osiemnaście lat i alimenty od ojca przestaną przychodzić. Pieniędzy nie ma. Nawet na sukienkę na studniówkę. Ale co tam, jakoś przeżyje, byle mama wyzdrowiała.

Że mama ma raka, Asia domyśliła się sama. Czuła, że choroba jest poważniejsza, niż mama mówiła. Wpisała w wyszukiwarkę nazwy leków, które mama brała, i wszystko stało się jasne.

Na telefon przyszła wiadomość od Michała: *Asia, przepraszam.* Nie odpowiedziała. Wiadomości posypały się jedna po drugiej. Michał raz błagał o wybaczenie, raz klął i odsyłał ją do diabła. Asia wyłączyła telefon.

Przed snem zajrzała do mamy.

— Mamo, śpisz?

Jolanta z trudem otworzyła oczy.

— Coś potrzebujesz? Wody? Do toalety?

Mama ledwo zauważalnie pokręciła głową i przymknęła powieki.

Rano Asia obudziła się od huku i wpadła do pokoju mamy. Mama próbowała utrzymać się na drżących nogach, trzymając się poręczy łóżka. Na podłodze leżał przewrócony stołek.

Asia podbiegła, ułożyła mamę w łóżku, zdumiona, jak lekkie i wątłe stało się jej ciało.

— Po co wstawałaś? Mogłaś mnie zawołać — krzyczała na mamę.

— Myślałam, że dam radę… — wypowiedziała z wysiłkiem Jolanta, łapiąc powietrze jak po biegu.

— Zaraz przyniosę ci herbatę. — Asia wybiegła do kuchni.

Mama wypiła kilka łyków i już nie chciała więcej. Od kilku dni prawie nic nie jadła, ledwo chodziła do toalety.

Asia czuła niepokój. Chciała zostać z mamą, zwłaszcza po wczorajszym nie miała ochoty widzieć Michała. Ale niedługo egzaminy. Postanowiła wyjść z ostatniej lekcji, z historii, i wrócić wcześniej do domu.

Gdy Asia wróciła ze szkoły, mama spała. Co chwilę zagAsia przytuliła się do poduszki, płacząc cicho, ale w głębi serca wiedziała, że dzięki wspomnieniom mamy i nieoczekiwanemu spotkaniu ze Sławą, jej życie powoli zaczyna nabierać nowych, lepszych barw.