Nieoczekiwany telefon

Telefon

Wanda zjadła obiad, pozmywała naczynia i położyła się na drzemkę. Mąż wyjechał na działkę do swojego przyjaciela, żeby pomóc naprawić płot. Wróci dopiero jutro wieczorem, w poniedziałek ma pracę. Wanda rok temu przeszła na emeryturę, a Krzysztofowi zostały jeszcze dwa lata do przejścia na nią.

Nagły dźwięk telefonu wyrwał ją z półsnu. Nie od razu zorientowała się, skąd ten hałas.

— Tak… — odpowiedziała zachrypniętym od snu głosem, nawet nie patrząc na wyświetlacz. Kto mógł do niej dzwonić, jeśli nie córka albo mąż? Krzysztof nie lubił rozmawiać przez telefon, więc pewnie córka. Ta mieszkała z mężem w innym mieście i niedługo miała urodzić.

— Wanda? Spałaś, co? — w słuchawce odezwał się obcy kobiecy głos.

— Kto mówi? — zapytała ostrożnie.

W odpowiedzi usłyszała głośne, demonstracyjne westchnienie.

— Nie poznajesz mnie? Ile to lat się nie widziałyśmy?

— Bożena?.. Skąd masz mój numer? — zdziwiła się Wanda i jakoś zupełnie nie ucieszyła się tą rozmową.

— To ważne? Spotkałam twoją matkę kilka lat temu, to mi go podała.

Wanda przypomniała sobie, że mama wspominała coś o tym.

— Jesteś w mieście? — Zapytała, choć sama wiedziała, że to głupie pytanie. Po co dzwonić, jeśli nie po to, żeby się spotkać? — Krążyły plotki, że wyjechałaś do Ameryki — dodała.

W słuchawce rozległ się śmiech, który natychmiast przeszedł w jęk.

— Co się z tobą dzieje? Gdzie jesteś? — zaniepokoiła się Wanda.

— W szpitalu. Właśnie dlatego dzwonię. Możesz do mnie przyjść? Chcę ci coś powiedzieć. I nie, nie przynoś niczego, nie trzeba.

— W szpitalu? Zachorowałaś? — Wanda otrząsnęła się z resztek snu.

— Ciężko mi mówić… Wyślę ci SMS z adresem.

— Ale w… — zaczęła, ale w słuchawce rozległy się krótkie sygnały.

Chwilę później przyszła wiadomość z nazwą szpitala. „Boże, Bożena ma raka!” — przeczytała zdanie raz, potem drugi, nie mogąc uwierzyć.

Spojrzała na zegarek — była wpół do szóstej. Zanim dotrze do szpitala, odwiedziny się skończą. Poszła do kuchni i wyjęła z zamrażarki kurczaka na rosół. Bożena powiedziała, żeby nic nie przynosić, ale jak iść do szpitala z pustymi rękami? Domowy rosół to nie jedzenie, to lekarstwo. Położyła mięso w zlewie, żeby się rozmroziło, i usiadła przy stole. Córka miała dwadzieścia osiem lat, tyle samo czasu minęło, odkąd nie widziała Bożeny.

Z wiekiem nauczyła się przyjmować wszystkie wiadomości, nawet dobre, z ostrożnością. Po tym telefonie nie mogła pozbyć się narastającego niepokoju. A Krzysztofa, na złość, nie było w domu. Może i lepiej. Rano ugotuje rosół, odwiedzi Bożenę i wtedy wszystko się wyjaśni. Tylko że spokoju wciąż nie było.

Bożena od dziesiątego roku życia wychowywała się u babci od strony ojca. Nie znała czułości i często przesiadywała u Wandy do późna, razem odrabiając lekcje. Babcia pędziła bimber i zaopatrywała w niego wszystkich miejscowych alkoholików. Rodzice, naturalnie, też pili. Żony pijaków groziły, że spalą babcine podziemne laboratorium. Może ktoś rzeczywiście maczał w tym palce, a może, jak twierdziła milicja, ojciec zasnął z papierosem — tak czy inaczej, rodzice BoWanda wzięła głęboki oddech, weszła do szpitala i poczuła, jak czas nagle zwalnia, jakby całe życie Bożeny — ich przyjaźń, zdrady, wspomnienia — teraz miało się zamknąć w jednym ostatnim spojrzeniu.