Nieoczekiwany telefon od byłego męża i zapomniany tryb cichy.

No niemożliwe.
Obudził ją telefon. Były mąż. Dlaczego nie wyłączyła dźwięku na noc? Zamiast „Halo” ziewnęła, żeby wiedział, że ją zbudził. Przepraszał długo, mamrotał o pogodzie, pracy, newsach z telewizji. Czuła, że do czegoś zmierza. Kinga nie przerywała, nie odpowiadała. Czasem kiwała głową, jakby mógł to zobaczyć.

A może naprawdę widział? Piętnaście lat małżeństwa dawało mu takie supermoce. Poszła do kuchni w samych majtkach, włączyła głośnomówiący, położyła telefon na stole i otworzyła lodówkę. Puste, zabrudzone półki patrzyły na nią z wyrzutem. Na drzwiach stała butelka wina i kawałek sera w plastikowym opakowaniu.
— Jak tam Ania?

Imię córki zmusiło ją do reakcji:
— Sam do niej nie dzwoniłeś?
— Dzwoniłem — odpowiedział szybko — w czwartek gadaliśmy. Mówiła, że wszystko gra. „Rośnie i pachnie” — zaśmiał się — a jeszcze powiedziała, że wyjeżdżasz na tydzień. Wzbogaciłaś się, matko? Dokąd? A co z twoimi kursantami? Na wakacje ich puściłaś?

Pociągnęła wino prosto z butelki, przytuliła telefon do ucha, żeby nie usłyszał, jak dzwoni szkłem o szklankę. Uśmiechnęła się wymuszenie:
— Mam dość. Należy mi się tydzień pod palmami. Ale dopiero za miesiąc. Zazdrościsz?
— Oczywiście — przerwa — że nie. Włączył się w starą grę.
— Przywiozę ci — przerwa — nic. Kinga rozluźniła się. — Ale o co chodziło?
— Wstydzę się prosić, ale trochę się zadłużyłem. Pożyczysz sto złotych do końca miesiąca? Nieprzewidziane wydatki…
— Mmm — odkroiła kawałek sera i włożyła do ust jak cukierek. — Jakie wydatki?

— Poznałem kobietę. Bardzo fajną kobietę.
Niespodziewana zazdrość ścisnęła Kingę za gardło:
— To ją poproś! — przed oczami stanął obraz: dwadzieścia lat temu, jeszcze przyszły mąż, wysoki, chudy, z modną wtedy grzywką, śmieje się tak, że widać kły, a obok nie ona, tylko jakaś obca baba w mini i z szminką.
— Kotku, co się stało? — jego głos stał się ciepły, znajomy. Od tej troski zaschło w gardle, łzy napłynęły do oczu.

— Nic. Nie wyspałam się. Przepraszam. Przeleję ci. Miłego dnia.
Gdy klikała w aplikacji bankowej, przyszła wiadomość od Karola:
„Dzień dobry, kochanie! Piękny dzień. Może piknik nad jeziorem? Mogę cię odebrać o 15:00”.
— Ty też?! Odczepcie się! — wściekłość wygnała głupie łzy. Nalała wina, przeżuła ser. Podeszła do lustra w przedpokoju, powiodła dłonią po granicy czarnej koronki i skóry. Bała się dotknąć niżej, tam, gdzie mały guzek, niewiele większy od pryszcza, w miejscu, które się goli bez patrzenia. Nic się nie zmieniło. Był na miejscu. Potem prysznic, szorowanie do czerwoności, szampon dwa razy, maseczka, patche, suszarka. Włączyła laptop. Zasypało ją powiadomieniami. Włożyła bluzę.

Otworzyła pierwszą wiadomość:
„Dzień dobry! Chciałbym uczyć się niemieckiego od podstaw. Czy ma pani jeszcze wolne terminy? Jakie formy płatności?”
Ręce same wiedziały, co pisać. Rutyna dodawała siły. Wysyłając odpowiedź, przypadkiem kliknęła w awatar i zobaczyła zmęczenie i samotność. Ścisnęło ją.
„Ile razy w tygodniu? Muszę uprzedzić, że od pierwszego do dziesiątego nie będzie zajęć. Może w ogóle nigdy, bo umrę” — napisała i skasowała do „nie będzie”.

Odpowiedział od razu:
„Trzy razy. Jestem elastyczny. Pracuję zdalnie”.
— Dziś o 17:00, czasu berlińskiego?
— Pasuje.
Ania zadzwoniła, gdy zupa azjatycka była już prawie zjedzona. Kiedyś ten bulion nazywały „kacem”.
— Mamusiu, jak tam?

— Świetnie. Jem. Rozpraszasz mnie — burknęła ze strachu.
— Idziemy na plażę. Tata do mnie dzwonił. Coś mu się nie podobałeś… — słychać było miasto, samochody, niepokój.
— Nie podobam mu się od pięciu lat.
— Jak żartujesz, to znaczy, że wszystko gra. Nie mylę się?

— Dziecko, jak tam? Tęsknię.
— Ja też!
Gadały o niczym. Przez telefon dotarły do przyjaciół, jechały metrem, szukały leżaka. Słońce, fale. Morze zasłaniało wszystko złe. Rozłączyły się. Jedna do przodu, druga na krawędzi. Ale z pamięcią o tym, co dobre. Kinga spojrzała na zegarek. Prawie piąta. Wciąż tam, złota, przy Ani, włączyła kamerę. Jak w przerębel, wskoczyła w lekcję z nowym uczniem, tym, który nazwał siebie „elastycznym”. Oczy! To było pierwsze zanurzenie. Do środka! Na wywrót! Do bólu. Bełkotała o gramatyce, przepraszała. Nie rozumiała czemu. Bała się podnieść wzrok, ale nie mogła go oderwać. Gdy minęło czterdzieści pięć minut, opadła na krzesło i rozpłakała się. Zadzwoniła do Kasi:
— Bez moralizowania, zakochałam się.

— Ooo… I kto to? A co z Karolem?
— Kaś! Co Karol? No… — Zrozumiała, że nawet imienia nie zna. Może mówił, ale umknęło. Tylko oczy. — No to w kim? — bezlitosne.
— Poznaliśmy się dziś. Uczy się u mnie niemieckiego. Myślałam, że już nic nie czuję, a tu… — Mówiła chaotycznie, licząc, że zrozumie. I nie pomyliła się. Kasia, pulchna matka rodziny, która wyszła za mąż raz na zawsze, odparła:
— Wyjdę na balkon — zaciągnęła się papierosem. — Cieszę się dla ciebie! Serio, Kotku! Po rozwodzie, gdy Ania wyjechała, bałam się o ciebie. Zamieniłaś się w robota. Karol niby spoko, ale tylko „dla zdrowia”. Tak?
— Tak. — W Kingę wstąpiła irracjonalna radość.

— Teraz masz inny głos. Poznasz mnie z nim? — Kasia nie zrozumiała, że zniszczyła magię.
— Oj, dzwonią. Pogadamy później! — Kinga rozłączyła się. Wzięła się za mycie lodówki, robiła milion rzeczy, żeby szybciej nadeszła środa, godzina 17:00. Całą noc spędWtedy właśnie usłyszała jego głos zza pleców: „Pogoda za piękna, by płakać, Kinga,” i odwróciła się, widząc w jego oczach to samo niedowierzanie, co w swoim sercu.