Nieoczekiwany rodzinny posiłek

Niespodziewany kolacyjny łączeniad
– Daj spokój, do szaleństwa wdarłaś się! Jak mogą oni nagle przyjść? – przyciskał palcami Przemek stół z wściekłą twarzą.

– Dlaczego nie? Mój brat w końcu… – Alina odwróciła się do okna z zaciśniętymi ustami.

– Twój brat, którego nie widziałaś przez piętnaście lat! I nigdy nie byłeś w nosie – rzucił i się wyprostował. – A teraz raptem siusiu, i chcesz, by posiedzieli przy stole?

– On nie „siusiu”, – tłumaczyła, starając się nie rozgrażować. – Piotr wrócił z Wrocławia. Pracę zrujnował.

– Jasne! Chciał nam nowe pieniądze zabrać, dopadł swojej siostry, która go wtedy na odcinku napięciach szarpnęła. Zapomniałaś?

Alina nagle zaczął masować blat kuchenny, choć był czysty, jak wzrok po polerowaniu.

– Nie zapomniałam. Jego nadal uważam za brata.

– A ja to, co jesteś mam. I jestem za.

– Słuchaj, zaprosiłam ich. Piotr razem z żoną z Hania i chłopcem przyjadą dziś.

Przemek zamknął oczy i głęboko wydychał.

– I kiedy chciałaś mi to opowiedzieć? Z jakichś pięciu minut przed?

– Hmm, miałam…

Zanim zdążyła ochrypnieć, zadzwonił telefon. Alina spojrzała na ekran z zaniepokojeniem.

– To Kasia.

– Wysokie sztuki… – wycedził Przemek. – Czy ona wie, że stryj rzucił się tu?

– Nie wiem. Po poprzednich zarzutach z nami nie rozmawiamy.

Alina wzięła komórkę.

– Cześć, Kasiu?

Z drugiego końca usłyszał ściszył jej głos.

– Mama, witaj! Czy mogę przysięgać, że Oleg z nami zostanie dziś na kolację? Mam dla was ważną nowość!

Przemek szarpnął głową, ale Alina uśmiechnęła się szeroko.

– Oczywiście, witaj!

– Świetnie! O siedmych. I tak, Hania będzie też.

Zanim zdążyła się spytać, kim jest „Hania”, Kasia wyłączona biurko.

– Patrz, Przemo! To idealna okazja! Całe rodzinie zejdzie się dziś!

– Nie widzę, co ciebie porusza, – powiedział obojętnie, udając, że schodzi w korytarz. – Biletów na teatr na dziewiątej, zapomniałaś?

– O! – Alina pogłaskała swoje usta. – Zajęło mi cały głowie wyjazd.

– Jasne. Rozmawiaj z nimi, albo wejdą w zasadniczy inny Pietrasz.

– Ale Przemo…

– Bez ale! – powtórzył Prins.
Alina usiadła, z tyła głowę smagając dłonią. Bilety, sprawę szczytową Przemek kupił miesiąc wcześniej, ten zakup był jego prezent do sześćdzieściu rocznicy ich ludowej zagrywki. Teraz…
Wspięła się do lodówki i wyciągnęła mięso do grzania, warzywa, zaczynając pisać. Kiedy Przemek wyszedł z łazienki, to już zapach już pięknego kolacji otaczają.

– Już wszystko zrobiłaś, – rzucił.

– Przemo, co z pozostałymi? – Alina wysypała ręce. – Cała rodzina razem to czyste szczęście!

– Rodzina? – prychnął Przemek. – Brat, który piętnaście lat nikt na drzwi nie przegada? Dziecko, które nie dzwoni miesiące? Albo o żonie, którą nawet widziałem, i jej dzieciak?

– Może dziś wszystko się porządkuje? – Alina popatrzyła na niego z nadzieją.

Przemek pokręcił głową, ale nie podjął dyskusji, a ruszył do salonu, szepcąc: I cóż teraz zepsuć.

Alina westchnęła i dalej dostawała kolację. W dusznej przemycie wiedziała, że Przemek ma rację. W ich życiu, to mimo wszystko, były spokojne – obaj uczyli się w szkole: jako fizyki i jako filolog literat. Czasem rozmawiali nad herbatą, robiąc plany na weekend, czasem wybierali się do teatru lub wystaw. Gostków rzadko byli – w zasadzie znajomi z pracy lub stary kumpli. Relacje z pokrolem były powiadomione. Po śmierci rodziców Aliny i Piotra, brat uciekł do Wrocławia i bez informacji. Jak wcale nie przysyłały mu kartoników, co rok.
Z dziećmi też nie było łatwo. Kasia była zawsze niezależna i buntowniczka. Po liceum, nie zrobiła studium na ekonomie, ale rzuciła go i zaczęła pracę w restauracji. To było dla Aliny jak uderzenie – marzyła, że córka stacja się nauczy.
Znowu dzwonek. W kolejce stała stara sąsiadka, Halina Czesława.

– Alubusiu, młoda, pizzę wypiekam, weź! – przerzuciła jej tarczę.

– O, Halino! I jak w porcie nowej! Dziś mają niespodziewane goszty.

– Przyszedł? – zaintrygowany spytał.

– Mój brat Piotr z rodziną i córka Kasia z teściowym…

– Z teściowym? – huczała Halina. – Cóż to będzie, ślub szefuje?

– Nie mam pojęcia, co planuje – wzruszyła ramionami Alina. – Powiedziała, że z ważną wiadomością.

– Hm, niech odbiją! – usmiała się Halina. – A może niech przyszedzie dziś mój kuzyn z Turowa, Krzysztof. Weteran z wojny, która rozstanie się. Może, weź, w ich kolacja. Początkowo się nie doskonale czuja, ale w Ludziach albo odkryj z czymś.

Alina patrzyła na to z osłupieniem, ale po chwili pokiwała głową. Skoro wieczór był zepsuty…

– Daj, niech przychodzi o siedmych.

Halina rzuciła uśmiechnięcie i szybko zawróciła do domu.

Wróciła do kuchni, pukała z Przemkiem.

– Только nie mów, że dodajesz jeszcze sąsiadki kuzyna!

– Przemo, niech go choć szanownie. Mężczyzina nie zna miast, pracy szuka.

– A my teraz i szkola?

– Ty tylko siedz wersja pani! Posiedzi w naszym, może coś ciekawego słyszy.

Przemek machnął ręką i ruszył do ubierania. Ten gestures Alina znalała – po prostu podjął decyzję, choćby się nie zgodził.
Do sześciu godziny stołk był ustawiony, a piec wypalił karkółek z warzywami. Przemek podniósł wzrok na stołk, a dziś raz w dniu uśmiechnął.

– To może, i masz rację. Ostatnio rozbroiliśmy się.

Alina podeszła, objęła ją, i spojrzała z nadzieją:

– No to rozbroimy się, jak ty mówisz. Teatr jutro, cóż, pójdziemy.

Przeleszkował jej czoło i uścisnął.

– Dobrze, przekonałaś mnie.
Znowu dzwonek. Na progu stołk przystojni mężczyzna z wojskową stoną.

– Wita Pani, Krzysiek, sąsiadka Haliny. – przedstawił się.

– Proszę wejść, Krzysiu, ja Alina, a to mój mąż Przemek.

Mężczyźni wypożyczyli ręce. Krzysiek okazał się gawędą i ciekawym człowiekiem. Opowiadał o swojej wojnie w ZSRR podczas II Wojny, o tym, jak wycofał się z wojska po rannym na polu, o żonie, która zmarła dwa lata temu.

– Teraz chce przenieść się bliżej rodzinie, zacząć życie od nowa – wyjaśnił, pijąc herbatę, czekając na innych gości.
Zanim zakończył, dzwonek ponownie zabrzmiał.
Alina opadła, otworzyła drzwi. Tam był mężczyzna z krótkimi włosami, z kobietą z czarnymi włosami, zbranymi w czysty ogon, i chłopca trzynastki.

– Piotrze! – Alina rzuciła się do objęcia brata.

– Witaj, siostrzyczku – nieco nieśmiało pokiwał. – Oto Hania, moja żona, i chłopiec Janek.

Przemek powitał gości, zaprosił ich do stołu. Piotr czuł się niewygodnie, cały czas patrzył na Alinę, jakby obawiał się jej zarzutów. Hania milczała, odpowiadając obojętnie, a Janek cały czas patrzył na telefon.
– Jak się masz, Piotrze? – w końcu zapytała Alina, rozlewając herbaty.

– Daj tylko… – zaczął, ale się zatrzymał. – Praca się zawaliła. Dlatego wróciliśmy. Swoje mieszkanie jeszcze nie mamy, ale znalazł pracę magazyniera, tymczasem rozumiem.

– Ja też pracuję – weszła do Hania. – W sklepie receptur. Niska pensja, ale na raz raczy.

Alina patrzyła na nich smutno i chciała coś powiedzieć, ale szarpnięto znowu dzwonek.
Na progu stała Kasia – jasnowłosa, w kolorowej letniej sukience. Obok, wysoki mężczyzna z grzywą, z delikatnym siwieniem przy usach, trzymał dziewczynkę siedmiolatki.

– Mama, tato, witaj – powiedziała – to Oleg, mój mąż. I nasza córka Maja.

– Mąż? – Alina niemal wyrzuciła ręce. – Kiedy?!

– Trzy miesiące temu pięknie książki – zaśmiała się Kasia. – Chciałam was powiedzieć, ale po tej sprzeczności…

Przemek pocałował córkę.

– Gratulacje. Idźcie, stołk jest gotowy.

Oleg i Maja przeszli, Kasia spojrzała na inne osoby na stołku.

– A kto to?

– Twój stryj Piotr z rodziną i Krzysiek, sąsiadki kuzyn. – wyjaśniła Alina.

Kasia zaciął.

– To ten, który porzucił cię po śmierci babci?

– Kasia! – ostrzegła ją Alina.

– Czego? – zapytała Kasia. – Tylko pytam.

Napięcie rozbudziło się. Piotr opuścił wzrok, Hania niestrudznie potarła serwetkę, a Janek z trudem odłożył telefon.

– Czasem pić za spotkanie – zerwał ciszę Krzysiek, unosząc szklankę.

– Tobie też – potwierdził Przemek, szkleniąc.
Po pierwszym toastcie, rozluźniała się. Oleg opowiedział, że pracował jako inżynier budownictwa, a Maja uczyniła pierwsze klasy i biegała w sztafecie.

– A w jakim momencie się spotkaliście? – spytała Alina.

– W restauracji, gdzie pracowaliśmy – odpowiedziała Olega. – Przyjechał na rozwód.

– Coś nie romantyczne – zauważył Przemek.

– To szczerze rzecz – uśmiechnął się Oleg.
Ale nieoczekiwanie wtrącił Piotr:

– Ja też z rozpadu – wiódł mówiąc. – Hania to druga moja żona.

– Czemu? – zdziwiła się Alina. – A ja nie wiedziałam.

– Wiele rzeczy nowej się trzyma – westchnął Piotr.

– O co tu chodzi? – wtrąciła Kasia.

– Kasia! – powtórzyła Alina.

– Co? Dlaczego stryj Piotr zniknął piętnaście lat, a teraz wrócił, jakby nic, i jeszcze z długami. Chciał, pewnie, pieniędzy?

– NIE PRZYSZLIŚ MY Z PIENIĘDZMI! – wtrąciła Hania. – Mamy szacunek!

– Milcz! – wyciągnął głos Przemek. – Nie burzmy wieczoru. Mamy dorosłość, musimy się zachować.

Tylko stęki łyżek zaszumiały. Maja i Janek wpatrywali się we wszystkich, nie mając pojęcia.
– Mam propozycję – wtrącił Krzysiek. – Teraz działam jadłem, mogę się powołać. Piotrze, rozumiem, że szuka pracy?

– Jadał? – zapytał Piotr. – A ja to nie jestem w tym specjalista.

– To ja jestem – niespodzianie wtrąciła Kasia. – Dziesięć lat pracowałam jako menedżer w restauracji. Mogę pomóc z organizacją.

– Świetnie! – zadowolony Krzysiek. – Potrzebny nam jeszcze inżynier. W budynku pełna naprawa, stara przewód…

– To mój wiation – uśmiechnął się Oleg. – Mogę doradzić.

Alina zapatrzyła się, jak nagle między obcy mi przerzut zaczynał się rozwijać.

– A gdzie podoba się jadło? – zapytała go.

– Albym był – powiedział Krzysiek. – Czyjaś sąsiadka napisała. Na sąsiedniej ulicy, gdzie była piekarnia. Podłogach崴ą się, ale to ważne miejsce.

– Wiecie, – rzucił Przemek, – w młodości budował, zanim w pedagogice. Mogę też pomóc z naprawą. O dziwo, opatrzmy więcej się z teściowym.

Oleg skinął głową.
– A ja kuchnią – dodała Hania. – dawniej zaczynałam w culinary pl, ale nie ukończyłam.

– To już musisz do nas! – podchwycił Krzysiek.
Alina śledziła, jak narzucający się nowy plan staje się realnym projektem.
– Może nazywamy się „Rodzinne”? – zaproponowała Kasia.

– Idealnie! – zgodził się Krzysiek. – „Rodzinne Jadalne” brzmi ciepło.

– A sala słodzeń? – spytała Maja.

– Obowiązkowo! – odpowiedział Krzysiek. – Dla Maja, dla Janka i innych dzieci.
Janek odłożył telefon i z uśmiechem rzucił się na codzienność.

– Mogę tam jako kelner? Po szkole!

– Jasne! Trudność wychowawcza nikomu nie zostanie.
Alina przyglądała się, jak nowy świat tworzy się w jej domu.

Piotr rzucił się do Aliny w cieniu, szepnął:
– Przepraszam. Wiele lat straconych…

– Ważne, że wróciłeś – objęła go.
Kasia podeszła do rodziców.

– Mama, tato, przepraszam, że nie powiedziałaś o ślubie. Bałam się, że nie przyjmiecie. Ale Oleg to dobry człowiek, a Maja się do mnie zgrywa.

– Chętnie, że jesteś szczęśliwa – uściskała córkę. – W następnym razie, nie znikać tak długo, dobrze?
Gdy goście poczęli zbierać się, były już po północy. Wymienili numery i umówili się na spotkanie za dwa dni, by obejrzeć lokale.

– Dziękujemy za kolację – powiedział Krzysiek na odchodne. – Kto by przypuszczał, że stworzę całą drużynę?
Zamykając za ostatnim gościem drzwi, Alina spojrzała na Przemka.

– Przemo, zły jesteś, że nie przeszliśmy do teatru?

– Teatr? Kto przynosi tutaj teatr – zaśmiały się Przemek. – Widzisz, świetny biznes się rodzi.

– On? – zdziwiła się Alina.

– Jasne! Usłyszałem, jak proponujesz mu menu. Kto lepiej niż filolog, kto wymyśla ładne nazwy dla posiłków?

Alina przysiadła i objęła go.

– Ale to był zwykły kolacji, ostatni nikt nie oczekiwał.

– Nie warto – uśmiechnął się Przemek. – Wygląda, że to szanowna los oczekiwał.
Staliśmy w salonie między ulgami i resztkami, ale obaj czuli, że coś znaczącego się wydarzyło. Rodzina, rozdzielona przez długo, odzyskała siebie. A nawet nowe jej członkowie.
All to zaczęło się od kolacji, której nikt mnie.