Nieoczekiwane Spotkanie

Kasia studiowała na uniwersytecie i dorabiała, jak większość studentów, głównie na nocne zmiany. Matka nie mogła jej pomagać, a same stypendium nie wystarczało, by przeżyć w dużym mieście.

Po letniej sesji wzięła urlop i na trzy tygodnie wyjechała do matki. Wracała wypoczęta, wyspana, obładowana warzywami z ogródka i słoikami z przetworami, które matka starannie ułożyła w torbie.

Kasia wysiadła z autobusu na placu przed dworcem. Po długiej podróży torba wydawała się dwa razy cięższa. Dotarła do przystanku marszrutki i z ulgą postawiła swój bagaż na ławce.

Wracała do miasta z uczuciem ulgi. U mamy było dobrze, ale od dwóch lat mieszkała sama, przyzwyczaiła się do swojej niezależności. Tęskniła po gwarze miasta, po przyjaciołach. Gdy zaczęła pracować, mogła sobie pozwolić na wynajem mieszkania i wyprowadzkę z akademika.

Mieszkanie było maleńkie, na osiedlu, ale najważniejsze – niedrogie. Okna wychodziły na nieużytek, porośnięty wysoką trawą, za którym ścianą stał las. Nocą za oknem nie było ani jednego światełka, ale rankami słońce zalewało pokój jasnym blaskiem. A zimą od białego śniegu, który pokrywał nieużytek, było jasno nawet w nocy.

Ktoś cicho zaskomlał. Kasia zajrzała pod ławkę i zobaczyła spiczastą, brązową mordkę. W dużych, wyłupiastych, ciemnych oczach zamarł wyraz tęsknoty i strachu. Dopiero teraz zauważyła smycz, którą pies był przywiązany do ławki. Przysiadła na piętach. Jamniczka odczołgała się dalej pod ławkę, drżąc drobnymi wstrząsami całego ciała.

— Nie bój się. Wyjdź. — Kasia delikatnie pociągnęła za smycz.

Niechętnie, popiskując, jamniczek wypełzł spod ławki, gotowy w każdej chwili znów się pod nią schować.

Ale Kasia mocno trzymała smycz.

Pies oddychał szybko, raz po raz wywieszając język. Był wyjątkowo upalny sierpień. Dlatego jamniczek krył się w cieniu ławki przed palącym słońcem.

Kasia domyśliła się, że chce mu się pić. Niedaleko stał kiosk, gdzie sprzedawano napoje i różne drobiazgi.

— Zaraz wrócę — szepnęła do jamniczka i podeszła do kiosku.

— Małą butelkę wody niegazowanej, proszę — poprosiła Kasia, zwracając się do nieprzyjaznej sprzedawczyni. — A nie ma pani przypadkiem pustej puszki po konserwach?

— Może lepiej dam kubek jednorazowy? — uśmiechnęła się kobieta.

— Nie, psu będzie trudno pić z kubka. Tam, pod ławką, jest przywiązany jamnik. Nie wie pani, jak długo już tam siedzi?

Kobieta zmrużyła oczy, spojrzała w stronę ławki i westchnęła.

— Ludzie są okrutni. Otwierałam kiosk o ósmej, widziałam, jak podjechał luksusowy samochód, wyszedł mężczyzna, przyprowadził psa, przywiązał go do ławki i odjechał. Nie wrócił po niego. Myślę, że porzucił. Proszę, niech pani weźmie. Prawda, niemyta. — Kobieta podała w okienku pustą puszkę po szprotach.

Podziękowała, zapłaciła za butelkę wody, która kosztowała tu dwa razy tyle, co w innych sklepach, i wróciła do ławki. Wypłukała puszkę, nalała do niej wody i postawiła przed jamniczkiem, który znów schował się pod ławkę.

— Pij, nie bój się.

Uspokojony jej cichym głosem, jamniczek, popiskując, podpełzł do puszki, obwąchał ją i zaczął łapczywie, głośno chłeptać. Gdy puszka była pusta, Kasia znów ją napełniła.

— Co mam z tobą zrobić? Nocą mogą cię rozszarpać bezpańskie psy. A może wolisz być zjedzona przez bezdomnych? Brr. — Kasię przeszedł dreszcz na myśl o własnych słowach. — Pójdziesz ze mną? Nie masz wyjścia.

Zostawiła w kiosku karteczkę ze swoim numerem telefonu na wypadek, gdyby jednak zgłosił się właściciel. Odwiązała smycz i poprowadziła opierającego się psa do nadjeżdżającej marszrutki. Dla pewności zapłaciła za dwie osoby. Ani kierowca, ani pasażerowie nie protestowali, a pies zachowywał się spokojnie, leżąc na kolanach Kasi, nie skomląc.

W domu schował się w kącie przedpokoju, węsząc obce zapachy, nie okazując ciekawości wobec nowego miejsca. Kasia zrobiła mu legowisko z koca, położyła je na podłodze. Jamniczek natychmiast się na nie położył, śledząc Kasię wielkimi czarnymi oczami.

— Jak ci na imię? — Kasia zaczęła na głos wymieniać przychodzące jej do głowy imiona dla psów. — Nie podoba ci się? A może Bolek?

Pies zaszczekał.

— No to dobrze, będę cię wołać Bolek. — Pies znów zaszczekał. — Naprawdę rozumiesz? Za co twój pan cię porzucił?

Nocą Kasia słyszała stukanie pazurów o laminat. Bolek wyszedł ze swego kąta i obchodził pokój. Gdy tylko się poruszyła, natychmiast wracał do przedpokoju. Ale po kilku dniach Bolek oswoił się z mieszkaniem, niecierpliwie popiskując, gdy Kasia wracała do domu i otwierała drzwi.

Cały dziedziniec był zajęty przez samochody. Nie było wyboru — musiała wyprowadzać Bolka na nieużytPewnego deszczowego wieczoru, gdy Kasia wracała z pracy, zobaczyła Bolka śpiącego spokojnie na swoim kocu, a wtedy zrozumiała, że choć świat bywa okrutny, czasem daje nam drugą szansę na szczęście.