Nienawiść pojawiła się w chwili, gdy przekroczyła próg naszego domu.

Od razu ją znienawidziliśmy, gdy tylko przekroczyła próg naszego domu.
Kędzierzawa, wysoka, chuda.

Sweater miał się całkiem nieźle, ale ręce różniły się od mamy. Palce były krótsze i grubsze, trzymała je splecione. Nogi miała chudsze niż mama, a stopy dłuższe.
Siedzieliśmy z bratem Bartkiem – on miał siedem lat, ja dziewięć – i ciskaliśmy w nią spojrzeniami jak piorunami.
Długa Milena, nie Milena, tylko metr z kawałkiem!

Tata zauważył naszą niechęć i syknął:
— Zachowujcie się przyzwoicie! Co wy za dzikusy?
— A ona zostanie z nami na długo? — z fochem zapytał Bartek. Jemu jeszcze uchodziło na sucho — był mały i chłopcem.
— Na zawsze — odparł tata.
Głos miał już podniesiony. A jeśli się zirytował, mieliśmy przechlapane. Lepiej go nie denerwować.

Godzinę później Milena szykowała się do wyjścia. Włożyła buty, a gdy wychodziła, Bartek zręcznie podstawił jej nogę.
O mało nie przeleciała przez cały klatkowy korytarz.

Tata spanikował:
— Co się stało?!
— Tak się potknęłam o te buty — odrzekła, nie patrząc na Bartka.
— Wszystko tu porozrzucane, zaraz posprzątam! — pospieszył zapewnić chłopak.

I wtedy zrozumieliśmy. On ją kocha.
Nie udało nam się wykluczyć jej z naszego życia, choć bardzo się staraliśmy.

Pewnego razu, gdy Milena została z nami bez taty, na kolejne nasze chamskie wybryki odpowiedziała spokojnym głosem:
— Wasza mama umarła. Tak bywa. Teraz siedzi w niebie i wszystko widzi. Myślę, że nie podoba jej się wasze zachowanie. Wie, że robicie to na złość. W ten sposób nie czcicie jej pamięci.

Zastygliśmy.
— Bartek, Kasia, przecież wy jesteście mądre dzieci! Czy tak należy szanować pamięć mamy? Czyny świadczą o człowieku. Nie wierzę, że zawsze jesteście takie kolczaste jak jeże!

Powoli, takimi rozmowami, wybiła nam z głowy złe zachowanie.

Pewnego razu pomogłam jej rozpakować zakupy. Jakże mnie chwaliła! Pogłaskała nawet po plecach.
Nie, dłonie nie były jak u mamy, ale i tak było mi przyjemnie…
Bartek poczuł zazdrość. Też poukładał umyte kubki na półce. Milena i jego pochwaliła.
A wieczorem jeszcze opowiedziała tacie z zachwytem, jacy to my pomocnicy. Był dumny.

Jej obcość długo nie dawała nam spokoju. Chcieliśmy już wpuścić ją do serca, ale coś nie wychodziło.
Nie mama, i koniec!

Po roku nawet nie pamiętaliśmy, jak żyło się bez niej. A po jednym zdarzeniu pokochaliśmy Milenę na zabój, tak jak nasz tata.

…Bartkowi w siadmej klasie nie było łatwo. Tego cichego i zamkniętego chłopca gnębił jeden kolega — Kuba Wróbel. Był tego samego wzrostu, tylko bardziej bezczelny.
Wybrał sobie Bartka na rywalizację, bo tak mu się podobało.

Rodzina Wróbla była pełna, Kuba czuł się chroniony przez ojca. Ten mówił mu wprost: „Jesteś facetem, bij wszystkich. Nie czekaj, aż zaczną cię miażdżyć”. I tak Wróbel obrał Bartka za łatwy cel.

Chłopak wracał do domu i nawet mnie, rodzonej siostrze, nic nie mówił. Czekał, aż samo przeminie. A takie sprawy nie rozwiązują się same. Dręczycielom rośnie apetyt, gdy ofiara jest bezkarna.

Wróbel już otwarcie bił Bartka. Ile razy przeszedł obok, tyle razy grzmotnął go w ramię.
Ledwo wyciągnęłam z niego prawdę, gdy zobaczyłam siniaki na jego ramionach. Uważał, że mężczyźni nie powinni zwalać problemów na siostry, nawet starsze.

Nie wiedzieliśmy, że pod drzwiami stała Milena i słuchała każdego słowa.

Bartek błagał, żebym nic nie mówiła tacie, bo będzie tylko gorzej.
Prosił też, żebym nie biegła od razu drapać Kubie twarzy! A jak bardzo miałam ochotę! Dla brata mogłabym zabić!

Wciąganie taty też nie wchodziło w grę. Złapałby się za łby z ojcem Wróbla, a stąd blisko do więzienia…

Jutro był piątek.
Milena pod pretekstem zakupów odprowadziła nas do szkoły i po cichu poprosiła, żebym pokazała jej Wróbla.

Pokazałam. Niech wie, ścierwo!

A potem stało się coś niesamowitego.
Na lekcji polskiego Bartka

Milena weszła do klasy uśmiechnięta, elegancka, z manicurem i miłym głosem poprosiła Kubę Wróbla, by wyszedł na korytarz, bo ma z nim sprawę.
Nauczycielka się zgodziła, niczego nie podejrzewając. Chłopak też wyszedł spokojnie, myśląc, że to nowa organizatorka. Kuba miał dostać goździki dla klasy na uroczystość ku czci bohaterów.

Milena złapała go za koszulę, oderwała od ziemi i syknęła:
— Czego chcesz od mojego syna?
— Od j-j-jakiego syna? — zająknął się.
— Od Bartka Rybki!
— N-n-nic…
— Właśnie tak ma być! Bo jeśli jeszcze raz dotkniesz mojego dziecka, podejdziesz do niego albo spojrzysz krzywo, rozniosę cię na łopatki, gnoju!
— Proszę pani, niech mnie pani puści — zaskomlał Wróbel. — Już więcej nie będę!
— Wynoś się! — postawiła go na miejscu. — I spróbuj tylko pisnąć o mnie słowo. Twojego ojca wsadzę do więzienia za wychowanie młodocianego przestępcy! Kapujesz? Nauczycielce powiesz, że jestem twoją sąsiadką i przyszłam po klucz! A po lekcjach przeprosisz Bartka! SamKuba jak burza wrócił do klasy, jakby go ktoś opętany gonił, a Bartek od tamtej pory mógł spokojnie chodzić do szkoły, bo żaden Wróbel nie śmiał już na niego nawet spojrzeć.