Nienawiść, która przetrwała od dzieciństwa

Wiesz, zawsze miałam problem z moją siostrą, od małego.
— Ręcz przyłóż do mojej lalki! — pisnęła Zosia, wyrywając starszej siostrze porcelanową piękność z jasnymi loczkami. — Mamo! Agata znowu bierze moje zabawki!

— Nieważne, sknero! — warknęła ośmioletnia Agata, ale lalkę oddała. — Wielka mi księżniczka!

— Dziewczynki, o co ten krzyk o świcie! — Helena Stanisławska wyszła z kuchni, ocierając dłonie w fartuch. — Agata, daj spokój siostrze. Samą masz pełno zabawek.

— Moje wszystkie stare, a ona ciągle nowe! — fuknęła Agata. — To niesprawiedliwe!

— Bo ja jestem młodsza — z satysfakcją oznajmiła Zosia, tuląc lalkę. — Mama sama mówiła.

Agata zacięła usta. Tak, mama rzeczywiście tak mawiała. I babcia też. I ciocia Basia. Wszyscy wokół powtarzali: „Zosieńka mała, trzeba jej ustąpić”, „Zosieńka wątła, trzeba ją oszczędzać”, „Zosieńka taka złota dziewczynka”.

A Agata? Agata duża, Agata silna, Agata powinna rozumieć. Zawsze rozumieć i ustępować.

— Chodź na śniadanie — zmęczonym głosem rzuciła matka. — I zawołaj siostrę.

W szkole Agata próbowała zapomnieć o domowych kłopotach, ale i tam ścigał ją cień młodszej siostry. Nauczycielka, pani Mariola, często pytała, jak się ma Zosieńka, czy nie choruje, czy już niedługo pójdzie do pierwszej klasy.

— A ty, Agatko, pomagasz siostrzyczce przygotować się do szkoły? — spytała raz po lekcji.

— Pomagam — skłamała Agata.

Prawda była taka, że nie znosiła tych lekcji. Zosia marudziła, nie chciała uczyć się liter, narzekała, że jest zmęczona. A mama zawsze mówiła: „Co ty się do niej czepiasz? Nie widzisz, że dziecko ledwo zipie?”

— Zosiu, „A” pisze się nie tak! — złościła się Agata, wymazując krzywo nakreśloną bazgrołę. — Patrz, tak się robi!

— Nie chcę! — biadoliła siostra. — Ręka mnie boli!

— Nic cię nie boli! Po prostu leniwa jesteś!

— Mamo! Agata mnie wyzywa! — wrzeszczała wtedy Zosia.

I mama, oczywiście, karała Agatę. Zawsze Agatę.

Gdy Zosia poszła do szkoły, Agata miała nadzieję, że siostra wreszcie zrozumie, co to znaczy uczyć się, starać, łapać dwóje i tróje. Ale gdzie tam. Zosia łapała wiedzę w locie, same piątki, a nauczyciele przepadali za nią.

— Jaka twoja siostra zdolna! — zachwycała się wychowawczynni Agaty. — Prawdziwa prymuska. Może byś uczyła się od niej?

Agata milczała, ściskając pięści. Co tu powiedzieć? Że Zosia nie zdolna, tylko ma farta? Że wszystko przychodzi jej bez wysiłku? A ona musi ślęczeć nad książkami do nocy, by dostać choć czwórkę?

W domu też nie było spokoju. Zosia rosła na prawdziwą piękność – złotowłosa, błękitnooka, z alabastrową cerą. Sąsiadki tylko wzdychały: „Oj, jaka ślicznotka! Prawdziwy aniołek!”

A Agata? Agata przeciętna. Nie brzydka, nie piękna – zwyczajna dziewczyna z kasztanowymi włosami i szarymi oczami. Jak tysiące innych.

— Nasza Zosieńka zostanie artystką — marzyła mama, czesząc córce włosy. — Albo modelką. Z taką urodą grzech nie skorzystać.

Agata udawała, że nie słyszy, ale każde słowo bolało ją jak sztylet. Wychodzi na to, że ona to grzech? Wychodzi, że z niej nic dobrego nie wyrośnie?

— Ja zostanę lekarką — powiedziała kiedyś cicho.

— Lekarką? — zdziwiła się mama. — Hm, jeśli się uda. Trzeba się porządnie przykładać.

„Jeśli się uda”. Nie „na pewno zostaniesz” albo „dasz radę”, tylko „jeśli się uda”. Jakby mama wcale w nią nie wierzyła.

Zosia tymczasem rosła i piękniała. W gimnazjum już biegały za nią chłopaki. Przymilała się, rzucała zalotne spojrzenia, dostawała prezenty i bukiety. Agata patrzyła na to z goryczą i zazdrością.

— Patrz, jakie kolczyki dostałam od Andrzeja! — świergotała Zosia, wiercąc się przed lustrem. — Mówi, że pasują do oczu!

— Ładne — wydusiła Agata przez zęby.

A przecież i ona marzyła, by ktoś dał jej prezent, powiedział komplement. Ale któż spojrzy na szarą myszkę, gdy obok jaśnieje taka piękność?

— Agatka, a ty czemu taka kwaśna? — spytała Zosia, wyczuwając jej nastrój. — Kupić ci też kol
I wiedziały, że od tej chwili będą trzymać się blisko, w głębi swoich serc czując ulgę i nowy początek.