Nienawiść

**Nienawiść**

Tomasz wyszedł z biurowca i machinalnie skierował się na parking, ale w połowie drogi przypomniał sobie, że wczoraj odwiózł samochód do warsztatu. Najpierw się zdenerwował, ale potem pomyślał, że może i lepiej. Jeździć w godzinach szczytu zatłoczonym autobusem nie miał ochoty, więc postanowił iść pieszo. Niepokoiło go tylko coraz ciemniejsze niebo. Ciężka chmura sunęła nad miastem, zapowiadając burzę.

Szedł, co chwilę zerkając w górę. Gdzieś w oddali huknął pierwszy grzmot. Przypomniał sobie, że w okolicy jest kawiarnia – mijał ją codziennie, ale nigdy nie zajrzał do środka. Przyspieszył kroku.

Gdy był już blisko, pierwsze ciężkie krople spadły mu na głowę i ramiona. Ledwo wpadł do środka, gdy tuż nad nim rozległ się potężny grzmot, od którego zatrzęsła się podłoga. Na zewnątrz ściana wody spłynęła z nieba, czyniąc dzień niemal nocą.

W kawiarni było sucho i przytulnie. Rozejrzał się – przy kilku stolikach były wolne miejsca. Drzwi za nim otworzyły się ponownie, wpuszczając do środka gwar ulewy i dwie dziewczyny. Tomasz szybko zajął jeden z wolnych stolików. Ludzie wciąż napływali, uciekając przed deszczem. W lokalu zrobiło się gwarno, wszyscy komentowali nawałnicę.

Podeszła do niego kelnerka, wysoka i poważna. Położyła przed nim menu i już miała odejść, gdy ją zatrzymał.

— Schabowy bez ziemniaków, prosta sałatka i kawa — rzucił krótko.

Skinęła głową, zanotowała w bloczek i poszła do innych gości. Robota dla niej przybywała z minuty na minutę, więc krzątała się szybko. A za oknem szalał prawdziwy potop.

Barman podgłośnił muzykę, zagłuszając odgłosy burzy. Tomasz czekał na zamówienie, ciesząc się, że zdążył schronić się przed deszczem, że miał wymówkę, by nie wracać do domu, by nie tłumaczyć się przed żoną z opóźnienia.

Ożenił się osiem lat temu z rezolutną Kasią. Przed ślubem wszystko było idealne, tak samo jak w pierwszych miesiącach małżeństwa. A potem Kasia nagle się zmieniła. Jej przyjaciółka wyszła za biznesmena, a Kasia zaczęła jej zazdrościć. W kółko mówiła tylko o futrach, diamentach i liftingach.

— Kas, po co ci to? Jesteś młoda i ładna.

— A będę jeszcze ładniejsza — upierała się.
Raz nie podobał się jej nos, raz usta, raz mówiła, że ma za mały biust.

Tomasz próbował odwieść ją od pomysłów zmiany wyglądu. Mówił, że kilogramy silikonu raczej nie dodadzą jej urody.

— Tak mówisz, bo cieć nie stać — odcinała się obrażona.

O dziecku nie chciała nawet słyszeć.

— Popuchnę, przestaniesz mnie kochać. Jak zaczniesz dobrze zarabiać, wtedy pogadamy — rzuciła pewnego dnia.

Tomasz nie przekonywał, kochał ją. Kolega ze studiów od dawna namawiał go do współpracy, obiecując złote góry. I Tomasz zaryzykował. Na początku szło dobrze. Mógł nawet wymienić samochód po ojcu na używany, ale lepszy model.

A potem wszystko runęło. Najpierw wpadka z fiskusem, zablokowane konta. Biznes stanął, a konkurencja zmusiła ich do sprzedaży. Tomasz został z niczym.

Żona nazywała go nieudacznikiem. Ciągłe pretensje i awantury zgasiły w nim miłość. Wrócił na poprzednią pracę, żył z dnia na dzień, nie mając siły odejść od Kasi.

***

Do jego stolika dosiadła się młoda para. Patrzył na nich i myślał, że oni z Kasią też byli kiedyś tak zakochani. Gdzie to wszystko się podziało?

Rozbudziły go krzyki przy barze. Dwie dziewczyny odpierały napastliwych zalotów pijanego typa. Wyglądały na studentki, które schroniły się przed deszczem. Mężczyzna nagle chwycił jedną z nich i ciągnął do wyjścia. Jej przyjaciółka próbowała interweniować, ale został gwałtownie odepchnięta, ledwo utrzymując się na nogach. Nikt w kawiarni nie reagował.

Tomasz wstał i zastąpił drogę napastnikowi. Ten spojrzał na niego byczym wzrokiem.

— Czego chcesz? Spieprzaj! — ryknął, rzucając pięścią w stronę Tomasza.
Ten uniknął ciosu i odpowiedział mocnym uderzeniem. Napastnik puścił dziewczynę i rzucił się na niego. Zawiązała się bijatyka. W końcu udało się powalić typa na ziemię. Ktoś krzyknął, że wezwał policję.

— Chodźmy stąd — szepnęła dziewczyna, ciągnąc Tomasza za rękę.

Głowa mu dudniła od uderzeń, w ustach czuł smak krwi z rozciętej wargi. Nie protestował, pozwolił się wyprowadzić na zewnątrz. Deszcz jeszcze padał, ale już słabiej. Skręcili za róg budynku.

— Tu niedaleko jest apteka, trzeba opatrzyć rany — powiedziała. Kiwnął głową. W aptece kupiła wodę utlenioną, od razu przemyła mu twarz i przykleiła plastry.

— Dzięki — podziękował.
Stali blisko, czuł zapach jej włosów. „Jaka ona ładna” — pomyślał. „I jakie ma delikatne dłonie”. Ich spojrzenia się spotkały, a ona się zaróżowiła.

W tej chwili do apteki wpadła jej przyjaciółka.

— Tu jesteście! Zamówiłam taksówkę. Magda, chodź!

Magda spojrzała na Tomasza. Uśmiechnął się. Wyszła z przyjaciółką, a gdy on wyszedł na ulicę, taksówka właśnie odjeżdżała.

Zrobił zaledwie kilka kroków, gdy usłyszał za sobą: — Zaczekaj! Odwrócił się i zobaczył Magdę biegnącą w jego stronę.

— Magda! No co jeszcze? Jedźmy! — warknęła przyjaciółka z taksówki.

— Jedź sama — krzyknęła Magda i znów spojrzała na Tomasza.

— Nawet nie zapytałam, jak masz na imię. W kawiarni nikt nie zareagował, tylko ty.

— Tomasz.

Nie pytała, dokąd idą, po prostu szła obok. Dowiedział się, że właśnie skończyła studia, jeszcze nie miała pracy.

Przyznał, że jest żonaty, choć z żoną jest źle, ale nadal mieszkają razem.

— Wiem, widziałam obrączkę. Bałam się, że już cię nie zobaczę.
A on pomyślał, że to jakieś przeznaczenie. Mógł pojechać autobusem, burza mogła minąć obok, mogA kiedy po latach ich synek biegał już po podwórku, śmiejąc się radośnie, Tomasz uświadomił sobie, że nawet najciemniejsze chmury w końcu przemijają, a po burzy zawsze wychodzi słońce.