Nienasycona rodzina

No i co, kochani goście? Najedliście się? Napijeliście się? Spełniłam wasze oczekiwania? pyta Julcia, wstając na czele długiego stołu.

Tak, siostro, odpowiada Borys, zawsze jesteś na najwyższym poziomie!

Zgadzam się w stu procentach! wtrąca się Natalia. My dwie w kuchni u mamy uczyłyśmy się gotować, a nic tak pysznego nie wyjdzieło, jak u ciebie! Nie bez powodu zawsze zapraszam cię na moje przyjęcia!

Mamusiu, wtrąca się Aneta, a ja wciąż nie mogę wyjść z siłowni! Nie mogłam się zatrzymać!

Mam, poślę ci żonę, żebyś jej gotowanie nauczyła, podpowiada Andrzej.

Dlatego się po to ożeniłem! mówi Wacław i zaspany ryczy. Przepraszam!

No to dobrze! szeroko się uśmiecha Julcia. A teraz, moi drodzy i kochani robi pauzę, w której uśmiech znika z jej twarzy wynocha ze mnie wszystkich!

To ostatnia kolacja, którą dla was przygotowuję! I ostatni raz, kiedy się dla was wyczerpuję! Teraz nie chcę was ani widzieć, ani słyszeć, a nawet nie chcę o was wiedzieć!

Łapie z stołu ogromny, ciężki salaterkę i z całej siły rzuca nią na podłogę!

Dość, maluchy! Koniec zabawy! mówi z nieprzyjemnym uśmiechem. Nie pozwolę już nikomu na mnie jeździć! Zwłaszcza wam!

Nad stołem zapada cisza, goście stoją w szoku. Nie spodziewali się takiego zachowania od Julci, zawsze spokojnej, pomocnej, posłusznej.

Co ty wyprawiasz? pyta Wacław.

Za co natychmiast dostaje policzek od żony.

Dzwonić, bo ma atak psychiczny! krzyczy Natalia.

Julcia chwyta karafkę z resztą soku:

Kto sięgnie po telefon, dostanie w głowę! uśmiecha się słodko. Dlaczego tak milczycie? Rzućcie się w biegu! Jesteście moimi nieszczelnymi łakomcami!

Julcia! ostro mówi Borys. Jako starszy brat mówię: uspokój się i weź się w garść!

Nie! odpowiada Julcia z uśmiechem. Nie chcę już wam służyć! Nie będę! Nie będę spełniać waszych zachcianek! Dość!

Co cię ugryzło? pyta Wacław, pocierając zaczerwienioną policzkę. Wszystko było w porządku!

Nie zebrałam was tylko tak, siada na krześle i odchyla się do tyłu. Wasza bezczelność przeszła wszystkie granice. A już dawno! Ostatni wasz protest pokazał mi, jak bardzo się nabawiliście. Dlatego nie chcę was już w swoim życiu!

Nic nie zrobiliśmy, mówi Andrzej.

Dokładnie tak, synku! potwierdza Wacław.

***

Mówi się, że życie trzeba przeżyć dobrze. Nie ma co dyskutować. A co to znaczy dobrze? Każdy ma swoją definicję. Julcia ma 45 lat i jest przekonana, że żyje właściwie. W najgorszym wypadku nie ma sobie w co wygrażać.

Urodziła się trzecim dzieckiem w rodzinie, drugą córką. Rodziców cieszyła, brata uwielbiała, siostry nie zanudzała. Po szkole poszła do pracy. Nie chwyciła gwiazd z nieba, ale nie szukała też łatwych dróg.

W pewnym momencie wyszła za mąż, urodziła dwoje dzieci. Była wierną, kochającą żoną, zawsze wspierała męża, nie kłóciła się bez powodu. Była dobrą matką, wychowała dzieci i wypuściła je w świat.

W dorosłym życiu nie zerwała kontaktu z bratem i siostrami. Pomagali sobie, świętowali razem, radzili sobie z problemami, cieszyli się wspólnie. Uważano ją za dobrą, empatyczną i mądrą.

Dlatego Julcia sądziła, że żyje dobrze. W wieku 45 lat dowiedziała się, że zostaje porzucona w najgorszym momencie.

***

Pani Julio Michalowa, wchodzi lekarz po obiedzie, wszystkie badania wróciły, brak przeciwwskazań. Umawiamy operację?

Oczywiście, doktorze, mówi smutno Julcia, decyzja już podjęta.

Rozumiem, odpowiada lekarz, dostrzegając przygnębienie pacjentki, ale nie wiadomo

Proszę ustalić termin, macha ręką Julcia. Im szybciej zaczniemy, tym szybciej skończymy.

Dobrze, lekarz zapisuje w kartotece. Dziś jeszcze kolacja, jutro nic, pojutrze operacja.

Odwraca się do współpacjentki:

Katarzyno, wyniki twoich badań nie są w porządku, będziemy musieli się zająć.

Dobrze, panie doktorze, odpowiada Katarzyna.

Gdy lekarz wychodzi, pyta Julcię:

Co się stałaś, taka przygnębiona? Boisz się operacji?

To też, kiwa głową Julcia. Mąż jeszcze spogląda na telefon.

A mnie mój mąż z piosenkami żegna, uśmiecha się Katarzyna. Myślę, że dzieci przyjadą do mamy, a on sam zrobi imprezę! Nic, później się ogarnie! Może i on odszedł w wirze?

Z ostatniej wiadomości głosowej wiadomo, że już dorosły, mruży wargi Julcia. Wie, że mam operację! I co? Nie wspiera! Bawi się z kumplami przy kieliszku!

Ech, odrzuca Katarzyna, wszyscy tacy są! Kot z domu, myszy w kółko!

I tak boli, odpowiada Julcia. Usunięcie macicy to poważna sprawa. Chociażby odrobinę wsparcia! Mówiłam mu, że się boję i potrzebuję pomocy, a on po moim wyjeździe dwa krótkie SMSy i już nie odpisuje!

Katarzyna ma dziesięć lat mniej od Julci i brakuje jej doświadczenia, więc rozmowa cichnie.

Julcia nie idzie na kolację, nie zabiera ze sobą nic, bo przed operacją musi pościć. Leży cicho, wpatrując się w sufit.

Przypomina sobie, jak Wojtek w pracy złamał nogę w dwóch miejscach. Jeździła do niego codziennie po szkole, autobusem, przynosiła jedzenie, czyste ubrania. Siedziała z nim do późna, wspierała. Po powrocie do domu przychodziła dopiero po północy.

Kiedy pozwolono mu wrócić do domu, brała urlop, żeby mu pomagać jak wiewiórka w biegu.

Nie odmówiła mężowi pomocy: niosła wodę, karmiła łyżeczką, prała, goliła, czesała.

Dlaczego on tak ze mną postępuje? pyta Julcia, gdy Katarzyna wraca po obiedzie.

Nie tylko twój tak zachowuje się! śmieje się Katarzyna. Wszyscy są jacyś! W szkole uczą ich, by siedzieli przy babci na kolanach!

***

Julcia planuje odwracać uwagę rozmową z sąsiadką, ale od rana wysyłają ją na badania, więc Katarzyna pojawia się tylko przelotnie.

Telefon w ręce:

Bliscy nie odmawiają rozmowy, by zabić czas myśli Julcia.

Syn Andrzej nie odbiera. Wysyła tylko wiadomość, że oddzwoni.

Córka Aneta dwa razy odrzuca, potem numer jest niedostępny.

Dobre dzieci, mówi Julcia, zagubiona.

Nie odbierają? pyta Katarzyna, łapiąc oddech między badaniami.

Wyobraź sobie! odpowiada Julcia. Czy naprawdę tak trudno odpowiedzieć mamie?

Dorośli? pyta.

Już mieszkają osobno.

Zapomnijcie, mamo! Zobaczycie ich, gdy będą czegoś potrzebować! Wylatują z gniazda, a wiatr ich niesie!

Mój najstarszy, szesnastoletni, już mnie nie liczy. A jeśli mieszkają osobno, rodzice nie mają po co? Dobrze, że przyjdą na pogrzeb!

Nie! Mamy świetne relacje! zapewnia Julcia.

Dlaczego więc nie odbierają?

Katarzyna odchodzi, a Julcia rozmyśla.

Czy naprawdę tak trudno znaleźć chwilę, by porozmawiać z mamą? Ostatnie wizyty były tylko po pieniądze, nie po wsparcie.

***

Jest smutno. Katarzyna mówi: Wylatują pisklęta. Teraz żyją własnym życiem, o rodzicach myślą tylko, gdy czegoś potrzebują.

Znowu dzwoni do męża. Brak odpowiedzi. Wysyła wiadomość, pozostaje nieodczytana.

Ech, Wacek! mówi. Nie mógłbyś choć odrobinę pomóc!

Wieczorem jednak pisze:

Gdzie są nasze oszczędności? Pensja skończyła się, nie ma na co żyć!.

Pensja była trzy dni temu.

A jednak! ocenia Julcia męża. Jedzenie jak góra, wino jak rzeka!

Nie odpowiada mu. Gdyby choć namówił się, że martwi się o mnie, powiedziałabym. Niech sam się martwi.

***

Brat Borys odbiera telefon, ale mówi, że jest zajęty i rozłącza.

No tak, zajęty, mówi Julcia.

Katarzyny nie ma, więc Julcia nie słyszy odpowiedzi. Przypomina sobie, jak pół roku mieszkała w dwóch domach, kiedy żona Borisa go porzuciła, zostawiając dzieci. To ona się nimi opiekowała: matka, kucharka, sprzątaczka, wszystko, dopóki Borys nie znalazł nową partnerkę.

Musiała mediować konflikty, bo Borys chciał, by dzieci kochały go, a ona własne. Nie dostała ani słowa podziękowania po półtora roku. Teraz on znów zajęty.

Kiedy Julcia oddzwania wieczorem, słyszy tylko krótkie sygnały i ciszę.

Dzięki, bracie, za czarną listę!

Na marginesie wiedział, że Julcię czeka trudna operacja. Kiedy poprosił dzieci na miesiąc, Julcia po raz pierwszy odmówiła, tłumacząc to operacją.

***

Siostra Natalia poświęca Julci pięć minut, pytając tylko o zdrowie:

Kiedy będziesz zdolna do działania? Do mnie przyjedzie kuzyn męża, dziesięć osób. Zakwaterujemy ich w hotelu, ale jedzenie musimy zapewnić w domu! Tylko na ciebie liczę!

Nie wiem, Natalio, odpowiada Julcia. Operacja trudna. Dwa-trzy tygodnie w szpitalu, a potem dwa miesiące zwolnienia. Lekarze mówią, że to aż pięćdziesiąt dni.

Nie, nie, siostro! Tak nie działa! Musisz być w formie, jak w walcowym tempie, żeby za trzy tygodnie już byłaś jak nowa! To kuzynowie męża! Ważniejsi niż my, koronowani!

Natalio, boję się, mówi Julcia.

Daj spokój! Nie udawaj! krzyczy. Muszę lecieć!

To było bolesne. Nie udawaj i leć!.

Czy liczy się to, że operacja jest ryzykowna? Mogą wystąpić komplikacje! Kto wie, co się stanie! mówi Julcia, patrząc na telefon. Potrzebny był kucharz! Mam prawie pięćdziesiąt lat, a nie umiem gotować!

Natalia ciągle wzywa młodszą siostrę, by ta gotowała na jej przyjęcia: koleżanki, goście męża, uroczyste okazje. Julcia nie opuszcza kuchni dwa dni, a nikt jej nie zaprasza przy stole.

Co to? gniewa się Natalia. To przecież obca firma!

A to, że Julcia przygotowała jedzenie dla obcych, nie brało się pod uwagę.

Operacja przebiega bez komplikacji, ale w szpitalu zostaje jeszcze dwa tygodnie. Julcia nie dzwoni do nikogo. Czeka, czy ktoś o niej pamięta. Nikt nie pamięta: ani mąż, ani dzieci, ani brat z siostrą.

Dużo myśli, aż przychodzi do przełomowego wniosku.

Julcia, co to za bredzenie? wykrzykuje Borys. Wyciągnęli ci macicę i trochę mózgu?

A pamiętasz! cieszy się Julcia. Myślałam, że już nikt mnie nie wspomni!

Staje ponownie przy stole.

Słuchajcie, moi kochani! Leżałam dwa tygodnie w szpitalu, a nikt, ani jedna żywa dusza nie zatroszczyła się o mnie! Nie! Żaden brat, żadne dziecko, żadna siostra, żadny mąż, żadne oszczędności na domek letniskowy. Nikt nie zadzwonił!

Szept rozlewa się nad stołem.

Całe życie byłam gotowa zrobić wszystko dla was. A w chwili, gdy potrzebowałam choć odrobiny wsparcia, nie było nikogo! Postanowiłam, że poradzę sobie sama i nie będę już waszym szarakiem.

Zaczyna wymieniać po kolei:

Wacek, rozwód i zero rozmów! Wyrzuć się z mojego mieszkania!

Dzieci, żyjecie własnym życiem? Trzymajcie się dalej! Kiedy będzie potrzebna pomoc do taty! Straciliście matkę!

A wy, Borysie i Natalio, nie chcę już was widzieć! Zatrudnijcie nianie i kucharki na zewnątrz! Dość!

Co ty? Jesteś normalna? Jak to możliwe? słychać głosy krewnych.

Wszyscy wstają! rozkazuje Julcia. Ustawcie się w kolejce! I precz ze swojego życia! Ja w końcu chcę żyć dla siebie, nie dla was!

Wooo!

Została sama w mieszkaniu, usiadła przy wolnym stole i powiedziała:

Przesadziłam z emocjami, spojrzała na rozbite kawałki salaterki. A nowe życie zaczynam od nowej salaterki!