Nienasycona rodzina

No więc, moi drodzy goście, już najedliście się? Napiliście? Dała wam dość? zapytała Jadwiga, wstając na czubku wielkiego stołu.
Tak, siostro, odparł Borys z satysfakcją, jak zawsze jesteś na szczycie!
Zgadzam się w stu procentach! dodała Agnieszka, brata wspierając. Gotowaliśmy z mamą w dwójkę, a nigdy nie wyszło tak pysznie! Dlatego zawsze wzywam cię na moje przyjęcia!
Mamusiu, wtrąciła Natalia, znów nie mogę wyjść z sali fitness! Ale nie mogłam się zatrzymać!
Wyślę ci żonę, żebyś ją nauczyła gotować, podsunął Andrzej.
Właśnie dlatego się po to ożeniłem! wykrzyknął Wacław, po czym zjadł w półuśmiechu. Przepraszam!
Zrobiłaś to, więc tak! uśmiechnęła się szeroko Jadwiga. Następnie, po krótkiej chwili, w której z twarzy zniknęła radość, dodała: A teraz, kochani i drodzy, zrobiła pauzę, po której głos stracił ciepło, wynocha z mojego domu! To był ostatni obiad, który dla was przygotowałam! I ostatni raz, gdy się męczyłam! Już nie chcę was widzieć, słyszeć ani nawet pamiętać!

Sięgnęła po masywną sałatkownicę i z całej siły uderzyła nią w podłogę.
Dość, dzieciaki! Koniec tańców! rzuciła z nieprzyjaznym uśmiechem. Nie będę już nikomu pozwalała jeździć na moich barkach, zwłaszcza wam!

Nad stołem zapadła gruba cisza, a goście byli w szoku. Nie spodziewali się takiego zachowania od Jadwigi, zawsze spokojnej, pomocnej i posłusznej.
Co się stało? zapytał Wacław, po czym otrzymał cios w policzek od żony.
Dzwońcie na pogotowie, ona ma napad! krzyknęła Agnieszka.

Jadwiga chwyciła karafkę z resztkami soku i powiedziała:
Kto sięgnie po telefon, dostanie szpilkę w głowę! uśmiechnęła się słodko. A wy, co się tak sztywno trzymacie? Rozbiegajcie się! Jesteście moi niepohamowani!

Jadwigo! ostro zagadnął Borys. Jako starszy brat mówię ci: uspokój się!
Nie! odpowiedziała z uśmiechem. Nie będę już wam służyć! Nie będę spełniać waszych zachcianek! Dość tego szaleństwa!

Co cię ukąsiło? zapytał Wacław, pocierając zaróżowiałą policzkę. Wszystko było w porządku!
Nie zebrałam was po prostu dla zabawy, usiadła na krześle, odchylając się. Wasza bezczelność przeszła wszystkie granice, i to już od dawna!

Nie zrobiliśmy nic złego, wtrącił Andrzej.
A właśnie, synu! dodała Jadwiga.

***

Mówią, że życie trzeba przeżyć prawidłowo. Nie ma co dyskutować, ale co to znaczy prawidłowo? Każdy podaje własną definicję. Jadwiga liczyła, że ma 45 lat i żyje dobrze. Była trzecim dzieckiem w rodzinie, starszą siostrą. Rodziców kochała, brata uwielbiała, siostrę nie zaniedbywała. Po szkole poszła do pracy, nie szukała gwiazd, ale i nie poddawała się. Weszła w małżeństwo, urodziła dwoje dzieci, była wierną i kochającą żoną, dobrą matką, wychowała dzieci i wypuściła je w dorosłe życie. Nie zerwała kontaktu z bratem i siostrą, bo zawsze trzeba było pomóc, świętować, rozwiązywać problemy i cieszyć się razem. Dlatego uważała, że żyje właściwie.

Jednak w wieku 45 lat odkryła, że zostaje porzucona w najgorszym momencie.

Pani doktor, po obiedzie wszedł lekarz, wyniki są gotowe, nie ma przeciwwskazań. Przeprowadzamy operację?
Oczywiście, doktorze, powiedziała Jadwiga smutno, decyzja już podjęta.
Rozumiem, zauważył lekarz, widząc jej przygnębienie, ale warto zachować ostrożność
Proszę pisać, odrzekła machnąwszy ręką. Im szybciej zaczniemy, tym szybciej skończymy.

Lekarz zanotował w kartotece: Dziś jeszcze kolacja, jutro nic, pojutrze operacja.

Zwrócił się do sąsiadki z sali: Katarzyno, twoje wyniki nie są najlepsze, musimy się tym zająć.
Dobrze, panie Olek, odparła Katarzyna.

Po wyjściu lekarza Jadwiga zapytała:
Co się stało, że jesteś taka przygnębiona? Boisz się operacji?
Trochę, przyznała, spoglądając na telefon.

Katarzyna dodała żartobliwie: Mój mąż już od lat nie przychodził z prezentami, a dzieci wciąż go proszą, żeby zrobił imprezę!

Jadwiga wymamrotała: Z wiadomości głosowych wynika, że już w pełni dorosły, a wciąż nie wie, że mam operację. Nie wspiera mnie, a z przyjaciółmi spędza czas przy barze!

Katarzyna wzruszyła ramiona: Wszyscy tak Kot z domu, myszy na podwórku!

Jadwiga kontynuowała: Usunięcie macicy to poważna sprawa. Chociażby odrobinę wsparcia! Prosiłam go, żeby był przy mnie, a on po dwóch krótkich wiadomościach milczy!

Młodsza o dziesięć lat Katarzyna nie miała wystarczającego doświadczenia, by pocieszyć, więc rozmowa ucichła. Jadwiga nie poszła na kolację, nie wzięła ze sobą nic, bo przed operacją trzeba pościć. Leżała cicho, patrząc w sufit.

Przypomniała sobie, jak kiedyś jej kolega Witek złamał nogę w dwóch miejscach i codziennie jeździła do szpitala, przynosząc jedzenie i czyste ubrania. Pracowała po nocach, by mu pomóc, a sama wracała dopiero po północy.

Dlaczego on tak ze mną postępuje? zapytała, gdy Katarzyna wróciła z kolacji.
Nie tylko twój! odparła. Wszyscy są takimi konsumentami! W szkole uczą, że trzeba siedzieć na szyi innych!

Jadwiga zaczęła wątpić, czy nie przesadza.

Może źle oceniam? spytała. Czy to operacja, czy tylko strach, że przytłaczają mnie emocje?

Katarzyna odpowiedziała: Nie ma sprzeczności, ale fakt, że nie słyszysz od niego miłych słów, jest oczywisty. My, choćbyśmy mieli małą pracę, codziennie przynosimy ci soki i kwiaty.

Jadwiga odwróciła się i schowała pod kołdrą.

***

Znaleźć chwilę na rozmowę z sąsiadką było trudne, bo od rana byliśmy kierowani na badania. Słychać było jedynie szumy telefonu:

Bliscy chętnie porozmawiają, żeby zabić czas pomyślała Jadwiga.

Syn Andrzej nie odebrał telefonu, zostawił jedynie wiadomość, że oddzwoni. Córka Natalia dwa razy nie odebrała, potem numer stał się niedostępny.

Dobre dzieci mruknęła, zdezorientowana.

Nie odbierają? zapytała Katarzyna, łapiąc oddech między badaniami.

Wyobraź sobie! odpowiedziała Jadwiga. Czy naprawdę tak trudno odezwać się do matki?

Dorosłe już? dopytała.

Mieszkają osobno.

Zapomnijcie o nich! Zobaczycie ich tylko wtedy, kiedy będą czegoś potrzebować! Ptak wyfrunął z gniazda, a wiatr już go nie przywiedzie!

Jej najstarszy syn miał już 16 lat i nie liczył już jej za nic. A gdy mieszkają oddzielnie, rodzice stają się niepotrzebni. Dobrze, jak przyjdą na pogrzeb.

Nie! To nieprawda! Mamy wspaniałe relacje! zapewniła Jadwiga.

Dlaczego więc nie podnoszą słuchawki?

Katarzyna pobiegła dalej, a Jadwiga zamyśliła się.

Czy naprawdę tak trudno poświęcić chwilę, by porozmawiać z matką? W ostatnim czasie ich wizyty to wyłącznie prośby o pieniądze, nie o wsparcie.

***

Było smutno. Katarzyna podsumowała: Ptaszki odleciały, żyją własnym życiem. Rodziców wspominają tylko, gdy coś im się przyda.

Znowu zadzwoniła do męża, lecz nie było odpowiedzi. Wysłała wiadomość, ale nie odczytano.

Ach, Witek! westchnęła. Nie mógłbyś się trochę przytrzymać!

Wieczorem zadzwonił: Gdzie są nasze oszczędności? Pensja skończyła się, nie wiemy, jak żyć! Z pensją, która przestała istnieć trzy dni wcześniej.

Jadwiga oceniła jego sytuację: Impreza jak góra, wino jak rzeka! Nie odpowiedziała, bo gdyby choćby mruknął, że się o nią martwi, nie miałaby siły.

Brat Borys odebrał telefon, ale powiedział, że jest zajęty i rozłączył się.

No tak, zajęty mruknęła Jadwiga.

Katarzyny nie było, więc nie usłyszała dalszych komentarzy. Przypomniała sobie, jak pół roku mieszkała w dwóch domach, kiedy żona Borisa zostawiła go i dzieci. Opiekowała się nimi, pracowała jako kucharka, sprzątaczka i wszystko, dopóki Borys nie znalazł nową partnerkę.

Półtora roku łagodziłam spory, a nie dostałam ani słowa podziękowania. I teraz on jest zajęty.

Po wieczornym telefonie usłyszała jedynie szumy i koniec połączenia.

Dziękuję, bracie, za czarną listę! pomyślała.

Borys wiedział o zbliżającej się operacji. Kiedy poprosił o dzieci na miesiąc, Jadwiga po raz pierwszy odmówiła, tłumacząc się zabiegiem.

Siostra Natalia poświęciła Jadwidze zaledwie pięć minut, pytając wyłącznie o zdrowie:

Kiedy będziesz zdolna do działania? Bo moja rodzina przyjeżdża, dziesięć osób, musimy ich zakwaterować, a potem nakarmić! Tylko na ciebie liczę!

Nie wiem, Natalko odpowiedziała Jadwiga. Operacja jest trudna, a potem dwa, trzy tygodnie w szpitalu, a potem długie zwolnienie. Lekarze mówią, że to nawet pięćdziesiąt dni.

Nie, nie! Nie tak się robi! Musisz być w formie jak szalony, bo to rodzina męża! Ważniejsi niż my!

Natalko, boję się wyznała. Nie chcę tego robić.

Działaj, nie kombinuj! Chachachirik i do cholery! Muszę iść!

Złość rosła, a Jadwiga kontynuowała:

Co z tego, że operacja jest ryzykowna? Mogą wystąpić komplikacje! Czemu wciąż nie nauczyłam się gotować? Jestem już po pięćdziesięciu latach, a wciąż nie umiem przyrządzić obiadu!

Natalia ciągle wzywała młodszą siostrę, by ta gotowała dla jej gości kolegów, przyjaciół męża, różne uroczystości. Jadwiga nie opuszczała kuchni dwa dni, a nikt nie zaprosił jej przy stole.

Co? wykrzyknęła Natalia. To obca kompania!

Operacja przebiegła bez komplikacji, ale w szpitalu pozostali jeszcze dwa tygodnie. Jadwiga nie dzwoniła do nikogo, licząc na wspomnienie. Nikt nie zadzwonił ani mąż, ani dzieci, ani brat i siostra.

Myślała długo, aż podjęła decyzję.

Borysie, co za brednia? Czy usunęli ci część mózgu razem z macicą? zapytała.
A już pamiętasz! ucieszyła się Jadwiga. Myślałam, że już nikt o mnie nie pamięta!

Znowu stanęła na czubku stołu.

Posłuchajcie, moi drodzy! Leżałam dwa tygodnie w szpitalu, a nikt nie zatroszczył się o mnie! Nikt! Nie brat, który mnie kochał, nie siostra, która wykorzystywała mnie jako darmową kucharkę, nie mąż, który wydał całą pensję i oszczędności, nie dzieci, które wychowałam! rozległ się jej głos.

Poczuła, że jeśli sama przetrwała to potrafi sobie poradzić. Nie zamierzała już dłużej pełnić rolę pomocnicy.

Witek, rozwód bez słów! Wyrzucasz się z mojego mieszkania!
Dzieci, żyjecie własnym życiem? Niech tak będzie! Gdy potrzebna będzie pomoc, zwrócicie się do taty!
A was, BorysieZrozumiała, że jedyną wartością jest szacunek do samej siebie.