Nienarodzone Dziecko

Julia Kowalska pracowała w sanatorium pod Krakowem, do którego dojeżdżała koleją podmiejską. Podróż męczyła, ale pensja była przyzwoita, a grafik umożliwiał łączenie pracy z przedszkolem. Lato nie sprawiało kłopotów, lecz zimą do stacji było przerażająco biegowo: ciemno, ludzi mało, a garaże wciąż niebezpieczne. Nie czekała jednak przy garażu podjechał duży czarny terenowy sedan, okno zsunęło się w dół, a mężczyzna z gęstą brodą zapytał:

Chcesz przejażdzić się, piękna?

Julia nigdy nie uważała się za piękną, a w innym kontekście mogłoby to jej przypaść do gustu. Lecz w starych butach nie czuła zimna, nos kapił, a do pociągu pozostało siedem minut. Najbardziej pragnęła ciepłego, ogrzanego domu, w którym przyjdzie jej rozgrzać piec, przygotować kolację i zająć się córką. Nie było czasu na gadanie, więc odpowiedziała:

Oczywiście, jestem twoją pięknością!

I ruszyła wzdłuż drogi po ubitej ścieżce. Samochód wyprzedził ją, zatrzymał się ponownie, wysiadł inny mężczyzna bez brody, wysoki i muskularny. Złapał ją i wciągnął na tylną kanapę.

Brodaty z uśmiechem oświadczył:

Podobałaś mi się, więc pojedziesz ze mną na kolację.

Julia od razu zauważyła, że mężczyzna jest mocno pijany i nie przyzwyczajony do odmów. Łzy popłynęły po policzku.

Puść mnie, moja córka czeka! Mam trzydzieści dwa lata, nie jestem piękna i nie potrafię prowadzić rozmowy. Nie patrz na tę kurtkę pożyczyła mi sąsiadka. Pod nią mam starą bluzkę i spodnie, nie ma co jeść!

Muskularny, który ją wciągnął, pochylił się i coś wyszeptał brodatemu. Ten potrząsnął głową i rzekł:

Spokojnie, nie płacz. Wiem, co masz na sobie. Przypomina mi twoją mamę, o której marzyło się, że dostanie zaproszenie do restauracji. Chodź, nie ma sensu się opierać. Chcesz, kupię ci sukienkę?

Chcę wrócić do domu szlochnęła Julia. Muszę odebrać córkę.

Ile ma lat?

Cztery.

A ojciec?

odszedł.

To mój też odszedł. Czy mam iść do innej babki?

Nie. Jego matka twierdzi, że dziecko nie jest prawdziwe.

Co to znaczy nieprawdziwe?

Zrobiliśmy zapłodnienie in vitro. Początkowo on się zgodził, później matka powiedziała, że takie dzieci nie mają duszy. To wszystko. On jest dobry, ale łatwo poddaje się wpływom tak broniła go Julia.

Nieprawdziwe? podciągnął brodaty. Dobrze, jedziemy do żłobka. Powiedz, gdzie jest wasza placówka. Wójek, jedź.

Julia zamarła w fotelu, gorączkowo szukając planu. Wiedziała, że brodaty nie zostawi jej wolno. Jedyne nadzieje pokładała w muskularnym, który patrzył na nią ze współczuciem.

Kiedy dotarli do grupy, w której znajdowali się opiekunka i rodzice wklejający dzieci w ciepłe śpioszki, wszyscy spojrzeli na Julię. Byli zdumieni, bo nigdy nie widzieli takiej sytuacji. Mała Irka (czterolatka) nie bała się obcych mężczyzn; od razu zapytała, czy to nie Mikołaj z brodą i czy nie widzieli jej taty. Pytania o tatę zadawała wszędzie, a Julia przyzwyczaiła się do nich i nie wstydziła się. Gdy wsiadły do samochodu, Irka zainteresowała się kierownicą i oznajmiła, że potrafi prowadzić.

Brodaty roześmiał się:

Coś cię zabawia, dziewczynko. Mówisz, że nieprawdziwa. Chcesz loda?

Tak! rozpromieniła się Irka.

Pojechali najpierw do lodziarni, potem do supermarketu, gdzie brodaty napełnił koszyk po brzegi: solona ryba, egzotyczne owoce, sery pleśniowe. Julia wolałaby kurczaka i makaron, ale podarowanego konia nie odrzuca się.

Podwożono ich aż pod dom, a brodaty już trochę trzeźwiejszy poprosił o herbatę. Gdy Julia rozgrzewała piec, on wpatrywał się w nią, po czym mruknął:

Myślałem, że mam ciężkie dzieciństwo Czy naprawdę macie toaletę na zewnątrz?

Tak, naprawdę zaśmiała się Julia.

Z brodą nie bała się już. Zrozumiała, że jest niewinnie, a jedynie głupia. Jego pomocnik okazał się dobrym facetem: podsuwał mleko, chleb, zwykły ser i jogurki dla dzieci. Chyba sam ma własne potomstwo.

Gdy udało się pozbyć nieproszonego gościa, Julia nagle poczuła dreszcz. Zaczęła płakać, przestraszona swoją córką, lecz nie mogła przestać łzy płynęły, przypominając dzień, kiedy mąż spakował rzeczy i wrócił do matki, zostawiając ją wciągniętą w ciążę w nowo zakupionym domu. Ciekawe, że nie podzielił domu. Powiedział, że choć dziecko jest nieprawdziwe, niech zostanie w domu.

Następnego ranka przy wyjściu z sanatorium stał ten sam terenowy samochód. Brodacza nie było, a za to kierowca Wójek.

Wsiadaj rzekł. Zawieziemy cię do miasta.

Po co? zdziwiła się Julia. Czy podobam się twojej mamie?

Odpieprz się odparł Wójek, lekko obrażony. Nie mam pojęcia, po co mam cię wozić.

Dobrze westchnęła Julia. A gdzie jest twój szef?

Leży w łóżku, nie gniewaj się, normalny jest. Wczoraj miał urodziny matka, gdyby żyła wiesz, nie pije.

Julia skinęła głową. Nie miała czasu na wahania, więc wsiadła.

Początkowo jechali w ciszy. Wójek nie był typem, który podtrzymuje konwersację, ale w końcu zapytał:

Naprawdę dziecko z probówki?

Tak.

Co za sprawa. Co ludzie wymyślają!

Masz dzieci?

Nie. Nie chcę własnych, mam troje młodszych, które mnie wykańczają. Jedno lepiej.

Rozumiem przyznała Julia.

Irka ucieszyła się na widok samochodu i zapytała, czy znów pojedziemy po lody.

Nie odparła Julia nie mam na to pieniędzy.

No to jedźmy zaproponował Wójek, machnął ręką.

Nie stać mnie odrzekła stanowczo.

Ja zapłacę odrzekł.

W drodze powrotnej Irka zasnęła. Gdy Julia myślała, jak ją wyciągnąć z fotela, Wójek podniósł dziewczynkę i sam zaniósł do domu.

Delikatna, mruknął. I zupełnie nie wartego zauważenia.

Kilka dni minęło, a Julia nie widziała Wójka. Potem znów natrafiła na samochód z brodącym mężczyzną.

Witali przedstawił się. Przepraszam za tamten raz, byłem nieobecny. Chciałbym naprawdę zaprosić cię na kolację w restauracji. Nie dziś, kiedy będziesz gotowa.

Julia najpierw chciała odmówić, ale w końcu pomyślała: dlaczego nie? Ma jeszcze jedną sukienkę. Tylko z kim zostawić córkę?

Wójek od razu zaproponował:

Mogę się nią zająć.

Oddanie dziecka nieznajomemu nie wydawało się pomysłem, lecz Wójek budził zaufanie. Julia zasugerowała, by zabrać dziewczynkę do sali zabaw wtedy nie będzie tak strasznie, że zostanie sama z obcym.

Kolacja była zabawna. Witali był gadatliwy i trochę egocentryczny, ale miał urok. Julia po raz pierwszy od dawna poczuła się kobietą. Kiedy zaproponował wyjście na wystawę w następnym tygodniu, zgodziła się.

Irka zachwyciła się zarówno pokojem zabaw, jak i Wójkiem. Gdy przywiózł torbę z zakupami, Julia pomyślała, że to już za dużo, lecz Wójek odparł:

To od Witali.

Paczki pojawiały się co trzy dni, a Julia nie wiedziała, czy dziękować Witaliemu, czy odmówić przecież sama dobrze zarabia i wystarcza na chleb z masłem. Nie znajdowała słów. Witali zaczął jednak przychodzić częściej, zabierać ją na restauracje i wydarzenia kulturalne, co przypominało randki. Wójek został jej nieformalną opiekunką, i wszyscy czuli się zadowoleni.

Pewnego dnia Wójek powiedział:

Witali się w tobie zakochał. Myśli o małżeństwie. Dziecko go przeraża. To wciąż obcy.

To zraniło Julię. Zakochany? A sam nie wziął jej za rękę. Co dopiero jego nieznane dziecko

Nie chcę małżeństwa rzuciła.

Dlaczego nie? ożywił się Wójek. On jest bogaty, będziesz jak w zamku z kamieniem.

Nie potrzebuję bogactwa

Czego więc potrzebujesz?

Julia wzruszyła ramionami, przypominając sobie byłego męża nie chciała takiego tatusia.

Nie wiem odpowiedziała szczerze.

Wójek nagle podszedł, przyciągnął ją i pocałował. Julia cofnęła się przerażona, a Wójek się zarumienił.

Przepraszam, nie wiedziałem Przepraszam

I uciekł. Julia nie zdążyła się zorientować, czy to było przyjemne, czy nie. Co zrobić z nim dalej?

Następnego dnia Irka zachorowała. Gorączka, straszny koszmar musiała wziąć zwolnienie, czego w sanatorium nie tolerowano. Witali był rozczarowany, bo mieli iść do teatru.

Może Wójek z nią zostanie?

A nie zarazi się? niepewnie odpowiedziała Julia.

Nie przejmuj się, idźmy, chciałaś ten spektakl!

Dlaczego Julia w końcu zgodziła się? Nie chciała stracić drogiego biletu, a Irce było lepiej. Wójek przyjechał, nie patrzył na nią, a ona czuła się trochę niepewnie. Kupiła nową sukienkę, co trochę ją zażenowało. W teatrze nie mogła sobie znaleźć miejsca, myśląc o córce, a gdy Witali mówił o wyjeździe na ośrodek narciarski, Julia go zatrzymała:

Dziękuję za jedzenie i bilety, ale nie pojedę na twój koszt.

Jakie jedzenie? zdziwił się Witali.

To Wójek przywozi.

Nie rozumiem. Nie ma jedzenia Wójek jest po prostu dobrą duszą. A co do ośrodka moja mama kochała narty, może ktoś ją tam zabierze.

Wtedy Julia nagle zrozumiała. Wzięła Witali za ręce i powiedziała:

Twoja mama była dumna z ciebie, na pewno widzi, jaki jesteś dobry. Ale nie musisz mnie zmuszać. Znajdź kogoś, kogo naprawdę kochasz. Ja zawsze będę sobą, tak jak twoja mama. Myślę, że kocham kogoś innego

Witali się obraził, nawet łzę wyleje, żalował się, że nie rozumie kobiet. Zabrał ją do domu i po drodze rzekł, że sam pojedzie, niech Wójek robi, co chce.

Wtedy zrozumiała jedną prawdę: nie warto szukać własnego szczęścia w cudzych oczekiwaniach.

Irka spała w objęciach pluszowego misia, którego podarował Wójek. Sam Wójek zasnął w fotelu. Julia podeszła na palcach, pochyliła się i delikatnie pocałowała go w usta. On się obudził, nie wiedząc, co się stało. Irka rzekła:

Wczoraj uciekłeś za szybko. Nie spodziewałam się tego, przestraszyłam się.

Pocałowała go jeszcze raz i tym razem już nie było wstydu.

Morał tej historii jest prosty: prawdziwe spełnienie przychodzi, gdy przestajemy szukać go w cudzych planach i zaczynamy słuchać własnego serca.