Niefortunne Zabiegi

Nieudana operacja

Marek nie wyszedł, tylko wywalił się z samochodu. Wykonał zaledwie trzy proste zabiegi, a czuł się, jakby całą zmianę dźwigał worki z cementem. Plecy bolały, w głowie hymniało, a oczy piekły jak po całonocnej libacji.

W domu zwalił się na kanapę, nie rozbierając się, zamknął oczy i natychmiast zapadł w sen. Obudził go przeszywający mój the mózg dzwonek telefonu. Z niewygodnej pozycji bolał go kark, nie miał siły wstać. „Chil, chyba się rozchorowałem” – pomyślał Marek i z wysiłkiem rozkleił powieki.

Telefon milkł na chwilę, tylko po to, by znów się odezwać irytującą melodią. „Trzeba było to zmienić”. Niechętnie wyciągnął komórkę z kieszeni kurtki.

– Tak? – ochrypłym od snu głosem odpowiedział. Odchrząknął. – Tak – powtórzył już twardziej.

– Marek, jestem na lotnisku. Samolot za godzinę. Tata leży w szpitalu po zawale. Podmienisz mnie, stary? Nie mam kogo innego poprosić – usłyszał w słuchawce głos kolegi i przyjaciela, Darka Nowaka.

– Nie… najlepiej się czuję. Rozłożyło mnie. Zadzwoń do Jacka.

– Daj spokój. Wypij kawę, weź leki. Jacek ma żonę, sam wiesz, nadgodziny potraktuje jak zdradę. Kuba jest jeszcze zielony. Kowalski dwóch zmian z rzędu nie pociągnie, za stary. Wrócę pojutrze. Wyciągniesz mnie? Odpracuję ci to.

„Czyli zdychaj, ale przyjaciela ratuj. Idealna pora” – przemknęło przez myśl Marka.

– Dobra – westchnął ciężko.

– Co powiedziałeś? – doprecyzował Darek.

– Mówię, że podmienię. Szczęśliwej podróży.

– Jesteś prawdziwym przyjacielem. Ja ci… – Darek rozpromienił się, ale Marek nie słuchał dalej, odłożył słuchawkę.

Do nocnej zmiany zostało trochę czasu. Marek wziął prysznic, ogolił się, wypił mocną kawę. Trochę lżej. Znowu jechać do szpitala, z którego wrócił ledwie kilka godzin temu… „Dasz radę. Może będzie ok” – pomyślał i zaczął się ubierać.

Kilka godzin na oddziale minęło w ciszy. Nie do zniesienia ciążyły mu powieki, głowa opadała na stół. Potrząsnął nią, próbując odpędzić drzemkę. Kolejna kawa pomogła na krótko.

– Marek Witoldowiczu – usłyszał głos z oddali.
Ktoś potrząsał jego ramieniem.

W końcu zasnął. Podniósł głowę znad biurka. Przed nim stała pielęgniarka Ania.

– Marek Witoldowiczu, przywieźli chłopca…

– Zaraz schodzę – powiedział, zrzucając się z resztek snu.

Marek opłukał twarz zimną wodą, zagotował czajnik, wsypał do kubka dwie łyżki kawy, zamyślił się i dosypał trzeciej. Oparzył się, wypił, poprawił czepek na głowie i zszedł na dół, na izbę przyjęć.

Dwunastolatek leżał skulony na łóżku. Marek ostrożnie go zbadał.

– Jesteś matką? – zwrócił się do bladej, drobnej kobiety.

– Co z nim, doktorze? – podniosła na niego ogromne oczy.

– Dlaczego wcześniej nie wezwaliście karetki? – zapytał ostro, z pretensją.

– Ja… wróciłam z pracy, syn odrabiał lekcje. A potem zwymiotował. Temperatura skoczyła. Ukrywał, że boli go brzuch od kilku dni. Co z nim? – złapała Marka za rękę, głos drżał.

– Ania, wózek! – krzyknął, nie odrywając wzroku od twarzy kobiety. Wyrwał dłoń z jej uśmiech. – Podpisz zgodę na operację. – Wziął z biurka dokument i podał jej.

– Operację? To zapalenie wyrostka? – spytała.

– Zapalenie otrzewnej. – Marek spojrzał na nią ze współczuciem.

W wielkich oczach zamarł horror.

– Podpiszcie. Nie ma czasu – powtórzył.

Podpisała bez czytania i znów chwyciła go za rękę.

– Doktorze, ratujcie mojego syna!

– Zrobię, co w mojej mocy. Nie przeszkadzajcie.

Ania już podjechała z wózkiem. Razem przenieśli chłopca i ruszyli w stronę windy. W pustym korytarzu rozlegał się stukot ich pośpiesznych kroków i skrzypienie zniszczonych kół.

Kobieta nie odstępowała, coś mówiła, ale Marek nie słuchał, myślał o operacji.

Gdy wszedł na salę, chłopiec leżał już na stole. Wszystko inne zbladło. Ręce działały automatycznie, umysł pracował precyzyjnie. Operacja trwała drugą godzinę. Na moment Marek przymknął zmęczone oczy, aż krzyk Ani przywołał go do rzeczywistości.

Krew tryskała spod jego palców, zalewając pole.

– Ciśnienie spada… – krzyknął anestezjolog.

Marek powolnym krokiem wyszedł z sali. Koszula przylepiała się do pleców. Nogi drżały z wyczerpania. Oparł się o pokrytą kaflami ścianę. W jego stronę biegła jakaś kobieta. „Matka” – domyślił się.

Zatrzymała się krok przed nim, jakby uderzyła w niewidzialną ścianę.
Twarz blada, oczy ogromne, wypłakane.

Marek odwrócił wzrok. Kobieta westchnęła, może szlochnęła, zakryła usta dłonią i zachwiała się. Zdążył złapać ją, zanim upadła, posadził na krześle.

– Ania, amoniak! – krzyknął w pusty korytarz.

Podbiegła z flakonikiem, podsunęła pod nos zwilżoną watkę. Kobieta odruchowo odchyliła głowę, odepchnęła dłoń pielęgniarki i otworzyła oczy.

– Wszystko w porządku? – Marek wpatrywał się w jej bladą twarz.

Nie odpowiedziała. Powoli wstała i odeszła. Marek śledził ją wzrokiem. „Tylko kobieta może tak… wytrzymać” – pomyślał.

W pokoju lekarskim długo siedział, opierając głowę na dłoniach. Potem zaczął zapisywać przebieg operacji. Szczerze.

– Marku… Witoldowiczu… – do pokoju weszła Ania.

– Co jeszcze? – warknął, nie podnosząc wzroku.

– Nie jesteś winny śmierci tego chłopca – szepnęła ledwo słyszalnie.

– Zrób kawy. Mocnej. – Marek nie spojrzał na nią.

Słyszał, jak zagotował się czajnik. PotPo wyjściu ze szpitala Marek skierował się prosto do mieszkania Weroniki, matki chłopca, bo zrozumiał, że czas płynie inaczej, a żadne słowa nie zatrzymają cierpienia, ale może przynajmniej nie pozwolą jej zostać z nim samej.